Διαβάστε την επιστολή παρακάτω:

«Διαβάζοντας την από 16-10-2012 ανακοίνωση των «200» εργαζομένων στις
Εκδόσεις Λυμπέρη, την οποία θεωρώ άδικη, γεμάτη ανακρίβειες, έως και
παραπλανητική, αισθάνομαι την ανάγκη να απαντήσω τόσο στο σύνολο της,
όσο και στα σημεία.

Πρώτα απ’ όλα θέλω να σας δηλώσω για μια ακόμη φορά ότι έκανα ΤΑ
ΠΑΝΤΑ, όπως εξήγησα αναλυτικά στην από 7-11-2012 επιστολή μου, προς κάθε
κατεύθυνση, μέχρι και
την τελευταία ημέρα, για να μπορέσει να σωθεί η
εταιρία, που έχτισα απ’ το μηδέν και διηύθυνα με αγάπη, πάθος, όραμα και
αφοσίωση για 32 χρόνια. Τις προσπάθειες αυτές τις γνωρίζουν καλά τόσο
οι συγκεκριμένες 4 πιστώτριες τράπεζες, ΕΘΝΙΚΗ, EUROBANK, ΕΜΠΟΡΙΚΗ και
ΚΥΠΡΟΥ, τις οποίες πιέζαμε για λύση μέχρι και την τελευταία στιγμή, όσο
και η πολιτική ηγεσία, σε μια ύστατη προσπάθεια, που έκανα για να σωθούν
οι 500 θέσεις εργασίας στον Όμιλο, αλλά και η σωρεία επενδυτών, στους
οποίους απευθύνθηκα προσωπικά.

Ό, τι είπα σε σας τους εργαζόμενους τα τελευταία δυόμισι χρόνια ήταν η
αλήθεια και μόνον η ΑΛΗΘΕΙΑ! Έδωσα τα πάντα! Τα έδωσα ΟΛΑ για σας τους
εργαζόμενους και οι πολλοί το γνωρίζουν καλά! Όλοι γνωρίζετε ότι τον
περασμένο Δεκέμβριο εκποιήσαμε τον ραδιοφωνικό σταθμό ΕΝ ΛΕΥΚΩ
προκειμένου να πληρωθούν όλοι οι εργαζόμενοι στον Όμιλο τον μισθό και το
δώρο Χριστουγέννων, αλλά και το μισθό σας για τους αμέσως επόμενους
μήνες!

Αντίθετα και με μεγάλη μου λύπη, διάβασα μια ανακοίνωση με πολλές
ανακρίβειες και ψεύδη, τα οποία αρνούμαι να πιστέψω ότι ισχυρίζονται και
έχουν υπογράψει 200 εργαζόμενοι! Σε ότι αφορά στις μειώσεις:

1) Όλες οι μειώσεις μισθών που έγιναν τα τελευταία δυόμισι χρόνια
αφορούσαν τους υψηλόμισθους εργαζόμενους ανάμεσα σας και μόνον αυτούς!

2) Ουδέποτε έγινε μείωση μισθού σε εργαζόμενο με μισθό κάτω των 1.200€!

3) Οι περικοπές , οι οποίες έγιναν πάντα μετά από διαβουλεύσεις μαζί σας και πάντα με τη δική σας σύμφωνη γνώμη ήταν:

1η μείωση: Ιούνιος 2010: εργαζόμενοι με αποδοχές έως 2.600€: Ουδεμία μείωση! « με αποδοχές από 2.600 έως 4.000€: -5%

από 4.000 έως 6.000€: – 10%

από 6.000 έως 8.000€: -15%

από 8.000€ και πάνω: -20%.

Ναι! Δυστυχώς έδινα μισθούς άνω των 8.000€ σε αρκετούς εργαζόμενους
και όχι μόνο σε περιορισμένα διευθυντικά στελέχη. Αποδεικνύεται εκ των
υστέρων ότι η γαλαντομία μου στους μισθούς υπήρξε καταλυτική για την
πορεία της εταιρίας, κάτι για το οποίο σήμερα κατηγορούμαι! Έφτασα να
δίνω και μισθούς έως και19.000€ μηνιαίως (ναι, δεκαεννέα χιλιάδες
ευρώ!), σε συνεργάτες, οι οποίοι σήμερα διαμαρτύρονται ανάμεσα σας.

2η μείωση: Απρίλιος 2011: -10% σε όλους τους εργαζόμενους άνω των
1.260€, πάντα μετά από διαβουλεύσεις με τους εργαζόμενους και μετά από
τη σύμφωνη γνώμη τους.

Εφαρμόσαμε επί πλέον, μετά από τις σχετικές διαβουλεύσεις με τους
εργαζόμενους, το μέτρο της 4-ήμερης εργασίας, για 5 μήνες (Αύγουστος
–Δεκέμβριος 2012), αφού η δουλειά μας είχε μειωθεί σημαντικά και
προκειμένου να μην χαθούν άλλες θέσεις εργασίας. Αυτό πίστευα τότε ότι
θα ήταν και το τελευταίο επώδυνο μέτρο.

Όμως στη συνέχεια διαψευστήκαμε και η κρίση το 2012 συνεχίστηκε
εντονότερη με νέα δραματική πτώση στα διαφημιστικά έσοδα (επιπλέον -50%
σε σύγκριση με το 2011). Έτσι αναγκαστικά και στην προσπάθεια να
επιβιώσουμε προχωρήσαμε στις τελευταίες παρακάτω περικοπές:

3η μείωση: Ιανουάριος 2012: -10 % περίπου σε όλους τους εργαζόμενους με μισθό άνω των 1.200€

Επίσης εφαρμόσαμε και πάλι μετά από διαβουλεύσεις, 4-ήμερη εργασία από 10 Μαρτίου έως και σήμερα.

Αξίζει να σημειωθεί ότι σε καμία μείωση δεν αγγίξαμε τις συλλογικές
συμβάσεις, παρ’ όλο που δεν είμαστε μέλη στον ΣΕΠΤ, κάτι το οποίο
προσωπικά θεωρώ άδικο αφού έχει ως αποτέλεσμα την άνιση μεταχείριση
μεταξύ των εργαζομένων. Αρκεί να αναφέρω 2-3 τρανταχτά παραδείγματα.

1) Διορθώτρια κειμένων είχε μισθό 3.033€ για 6-ωρη εργασία ! Στην
προσπάθεια εξυγίανσης της εταιρίας και προσβλέποντας πάντα μακροπρόθεσμα
της καταγγέλθηκε με προειδοποίηση η σύμβαση με αποζημίωση 84.000€! (με
το προηγούμενο καθεστώς ήταν αδύνατο να βρεθούν τα χρήματα για την
αποζημίωση)

2) Διορθώτρια, που εργάζεται μέχρι και σήμερα και δεν δέχτηκε να μειωθεί ο μισθός της, ο οποίος ακόμη και σήμερα είναι 2.675€!

3) Διορθώτρια, που επίσης δεν δέχτηκε τη μείωση μέχρι και την τελευταία ημέρα εργασίας της είχε μισθό 2.219€!

4) Εργαζόμενη στην επεξεργασία εικόνας, η οποία επίσης δεν δέχτηκε οποιαδήποτε μείωση: 1.947€ μέχρι και σήμερα.

Ναι, πράγματι, όπως πρώτος ομολόγησα και στην από 7-11-2012 επιστολή
μου, τους τελευταίους μήνες, κατά τους οποίους με κόπο καταβάλαμε μόλις
τον μισό μισθό κάθε μήνα, είχε ως αποτέλεσμα να υπάρχουν και πολλοί
εργαζόμενοι, οι οποίοι έπαιρναν τους τελευταίους μήνες μόλις 400€.
Υπήρχαν όμως εξ ίσου πολλοί εργαζόμενοι, οι οποίοι ακόμη και με τον μισό
μισθό που καταβάλαμε, έπαιρναν περισσότερα χρήματα από έναν κανονικό
μισθό σε άλλη εκδοτική εταιρία σήμερα.

Σας προσέφερα άψογες συνθήκες εργασίας σε σχέση με άλλες εταιρίες και
ακόμη και το μεταφορικό σας κόστος είχα φροντίσει να είναι μηδενικό,
εάν το επιλέγατε, αφού υπήρχε καθημερινά στη διάθεση σας δωρεάν
μεταφορικό μέσο, πούλμαν, για τις μεταφορές όλων των εργαζομένων προς
και από την εταιρία.

Τέλος, αλλά σε καμία περίπτωση τελευταίο, όπως υποσχέθηκα και στην
από 7-11-2012 επιστολή μου, η βαθιά μου επιθυμία και η φροντίδα μου
είναι να πάρουν όλοι οι εργαζόμενοι τα χρήματα τους! Σε μια ύστατη
προσπάθεια να σας απεμπλέξω από οποιαδήποτε δικαστική ταλαιπωρία ετών,
πιθανότατα χωρίς ουσιαστικό αποτέλεσμα, πρότεινα τα εξής:

1) Άμεση καταγγελία των συμβάσεων εργασίας σας, προκειμένου να ενταχτείτε ΑΜΕΣΑ στο ταμείο ανεργίας.

2) Την έγγραφη αναγνώριση των οφειλομένων για τα δεδουλευμένα και την αποζημίωση που αναλογεί στον καθένα από τους εργαζόμενους.

3) Την παροχή, έστω την ύστατη ώρα, πρόσθετων εξασφαλίσεων για την
ικανοποίηση μεγάλου μέρους των οφειλομένων και σε σύντομο χρονικό
διάστημα.

4) Την εκχώρηση στους εργαζόμενους του συνόλου των απαιτήσεων, που η
εταιρία έχει να εισπράξει από πελάτες της και που ανέρχονται σε
€600.000περίπου.

Ενώ με κάθε καλή πρόθεση και διάθεση έχουν προταθεί από πλευράς των
πληρεξούσιων δικηγόρων μου όλα τα ανωτέρω εδώ και 10 ημέρες, καμία
απάντηση δεν υπάρχει και το μόνο που βλέπει κανείς είναι ανυπόγραφες
ανακοινώσεις κάποιων εργαζομένων.

Σας καλώ ακόμη και τώρα, την ύστατη στιγμή, να αποδεχτείτε την
πρόταση μας, ώστε να πάρετε όσο δυνατόν περισσότερα από τα οφειλόμενα το
συντομότερο δυνατόν».

Αντώνης Λυμπέρης

ΤΑΣΟΣ ΑΓΓΕΛΙΔΗΣ ΓΚΕΝΤΖΟΣ 

Τα κείμενα ενός συγγραϕέα έχουν άραγε κάποιους νοητούς αποδέκτες ή
μήπως εστιάζουν σε συγκεκριμένους αποδέκτες με ονοματεπώνυμο;
Τα κείμενα και οι απόψεις ενός αρθρογράϕου;
Τι εννοώ;
Γράϕω κάτι και μέσα στο μυαλό μου έχω μια κατάσταση που θέλω να θίξω ή
ένα συναίσθημα που επιθυμώ να μοιραστώ…
Και μέσα στο μυαλό μου στοχεύω απροκάλυπτα σε ένα πρόσωπο ή σε μια

κοινωνική ομάδα… που λαχταρώ να διαβάσει αυτά που γράϕω.
Μπορεί και να μη τα διαβάσει ποτέ!
Θα το ομολογήσω!
Θέλω να με διαβάσουν οι αστυνομικοί και οι ταξιτζήδες, θέλω να
προβληματίσω τον τάδε…
Εγώ όμως λειτουργώ και κάπως περίεργα…
Δεν είμαι και ο πιο εύκολος άνθρωπος!
Κατά τη στιγμή της γραϕής έχω απέναντί μου το νοητό σημείο της
έμπνευσης μου, το οποίο χαστουκίζω με τις ατάκες μου ή το χαϊδεύω με
τις παρατεταμένες παύσεις…
Άρα και κανείς να μη με διαβάσει… μικρό το κακό για μένα!
Λόγος προς τους πολιτικούς, τους καλλιτέχνες, τους συγγραϕείς, τους επιστήμονες!
Λόγος προς τους νοήμονες…
Λόγος που δε γειτνιάζει με τα δόγματα!
Λόγος προς τον απλό άνθρωπο του σήμερα…
Το περίεργο και το παράταιρο για μερικούς ανθρώπους… δεν είναι ούτε
περίεργο, ούτε παράταιρο.
Υποκειμενικό δηλαδή είναι το περίεργο και το παράταιρο στα σημερινά
μνημονιακά χρόνια.
Το Σάββατο που μας πέρασε είχα κατέβει για μια βόλτα στο κέντρο της
Θεσσαλονίκης.
Ήθελα να περπατήσω και να σκεϕτώ… κι εκεί που δεν το περίμενα
<<τράκαρα>> με δύο περίεργα.
Μπαίνω σε ένα ταξί για να προσεγγίσω τον ασαϕή μου προορισμό κι ο
οδηγός του – με άγριο και καθόλου ευγενικό ύϕος – μου λέει πως πρέπει
να ϕορέσω τη ζώνη μου.
Τη ϕορώ και του λέω κάπως ειρωνικά…
<<Εσείς δε θα βάλετε τη ζώνη σας;>>
Ξέρετε τι μου απάντησε;
Μου είπε ο συμπαθής κύριος πως οι ταξιτζήδες και οι αστυνομικοί δεν
είναι υποχρεωμένοι από τον νόμο να ϕορούν ζώνη εντός του δακτυλίου της
πόλης…
Θα βάλει τη ζώνη του μόνο… αν θα βγει στον περιϕερειακό!
Τα έψαξα και είχε δίκιο ο άνθρωπος!
Αν ήμουν ταξιτζής ή αστυνομικός θα θεωρούσα πως μια τέτοια απόϕαση με
προσβάλει κατάϕορα!
Το κράτος γιατί να χαλαλίζει τη ζωή των οδηγών ταξί και των αστυνομικών;
Δεν την έχει ανάγκη τη ζωή αυτών των ανθρώπων;
Τι ακριβώς κάνουν τα σωματεία τους για αυτή την απόϕαση της πολιτείας;
Μήπως η παθητικότητα που δείχνουν αποδεικνύει… εκτός από την χαρά τους
και την παιδεία μας;
Και το κράτος τι είπαμε… πως πράττει;
Πάει λοιπόν το πρώτο περίεργο…
Το ϕάγαμε!
Θα περάσω στο δεύτερο για να αποϕύγω το παράλογο…
Κατεβαίνω από το ταξί και πέϕτει πάνω μου ένας αλλοδαπός για να με
ενημερώσει… πως παρακάτω έχει ανοίξει ένα καινούργιο
ενεχυροδανειστήριο.
Το βλέπω…
Έπεσαν πολλά χρήματα για να γίνει αυτό το μαγαζί…
Μήπως κυρίες και κύριοι, ούτε αυτό μου το αντάμωμα θα πρέπει να το
θεωρήσω περίεργο;
Θα ϕύγω με το παράλογο και μετά θα με κατηγορήσετε!
Θα το κλέψω το παράλογο…
Τα μόνα μαγαζιά που κάνουν εγκαίνια το τελευταίο διάστημα είναι αυτά!
Σκεϕτείτε πολύ, προβληματιστείτε όσο αντέχετε και βγάλτε τα δικά σας
συμπεράσματα!
Τέτοια ή περίπου τέτοια… θα είναι η ανάπτυξη που μας υπόσχονται οι
τρικολόρε ταγοί της χώρας μας;
Ποιος ήταν ο αποδέκτης των λόγων μου;
Ίσως το παράλογο!
Στην παρούσα ϕάση με ενδιαϕέρει μόνο η συναναστροϕή μου με το παράλογο!
Θα το ξαναπώ…
Φταίμε κι εμείς, ϕταίτε κι εσείς, ϕταίνε κι άλλοι…

εκπαιδευτικών κάθε βαθμίδας εκπαίδευσης και τη
μισθολογική τους εξαθλίωση, την έλλειψη διδακτικού προσωπικού και φοιτητικής
μέριμνας. Η διάλυση της Δημόσιας δωρεάν Παιδείας έχει τριπλό σκοπό: οικονομικό
για να ανοίξει ο δρόμος προς την ιδιωτικοποίηση -ταξικό γιατί καταδικάζει τη
νεολαία σε αμάθεια -ιδεολογικό γιατί χτυπά τα θεμέλια της Δημοκρατίας. Ο λαός
πρέπει να είναι σε αγωνιστική εγρήγορση ενάντια στο φασισμό της Χρυσής Αυγής,
για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων του και της Δημοκρατίας

Λάρισας Ηρώ Διώτη και το
μέλος της Αυτόνομης Παρέμβασης Ελπίδα
Αναστασίου.

και του συνόλου των
εργαζομένων στο χώρο της Υγείας, με δύο λόγια στην απόλυτη κατάρρευση του
συνόλου του δημόσιου συστήματος υγείας.