O Γιάννης γεννήθηκε Αγρίνιο και μεγάλωσε στην Αθήνα, από πολύ μικρή
ηλικία όπου και έκανε τα πρώτα του βήματα στον χώρο της μουσικής.

Κάνοντας προσπάθειες και δίπλα σε καταξιωμένους καλλιτέχνες του χώρου σε
ηλικία 19 ετών είχε την πρώτη του επαγγελματική πρόταση, όπου βρέθηκε
να δουλεύει σε γνωστό

Το
Newsit έχει στην κατοχή του ένα ενημερωτικό σημείωμα, ένα non paper επι
της ουσίας, με το οποίο αποκαλύπτεται όλο το παρασκήνιο των
διαβουλεύσεων μεταξύ Σαμαρά, Βενιζέλου και Κουβέλη. Μάλλον καλύτερα
μιλάμε για παρασκήνιο διαβουλεύσεων μεταξύ Σαμαρά, Κουβέλη γιατί:

Όπως
υποστηρίζει η Επιτροπή Τεκμηρίωσης της ΔΗΜΑΡ, ο κ.Βενιζέλος ΑΠΟΥΣΙΑΖΕ!
από την

Τονίζεται χαρακτηριστικά:

“Στη
διαπραγμάτευση για τη σύνθεση της κυβέρνησης απουσίαζε ο πρόεδρος του
ΠΑΣΟΚ. Ο Βασ. Ράπανος ήταν κοινή πρόταση Σαμαρά-Κουβέλη, την οποία
αποδέχθηκε ο κ. Βενιζέλος. Ενώ είχε εξασφαλιστεί με παρέμβαση του Φώτη
Κουβέλη η συμμετοχή των Στουρνάρα, Ζανιά, Μαραβέγια, ο κ. Βενιζέλος δεν
τις υποστήριξε. Το ίδιο συνέβη και με άλλες προτάσεις του προέδρου της
ΔΗΜΑΡ για πρόσωπα, προερχόμενα από το χώρο του ΠΑΣΟΚ όπως ο Ηλ. Κικίλιας
για το Εργασίας.”

Υποστηρίζει επίσης ότι:

Η μη συμμετοχή
των Βορίδη- Γεωργιάδη επιτεύχθηκε διότι τέθηκε προκαταβολικά ως όρος από
τον Πρόεδρο της ΔΗΜΑΡ. Βέτο, επίσης, από το Φ. Κουβέλη τέθηκε για τον
κ. Τζαβάρα στο υπουργείο Δικαιοσύνης.

Αποκαλύπτει επίσης ποιές προτάσεις της ΔΗΜΑΡ για πρόσωπα από το ΠΑΣΟΚ, δεν υποστήριξε ο κ.Βενιζέλος.

OΛΟ ΤΟ ΕΝΗΜΕΡΩΤΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ

Πρόκειται
για κυβέρνηση συνεργασίας και στήριξης όπου η ΔΗΜΑΡ συμμετέχει με
πολιτικές προσωπικότητες εγνωσμένου και ευρύτερου κύρους. Η ΝΔ επέλεξε,
όπως ήταν αναμενόμενο τη συμμετοχή πολιτικών στελεχών, ενώ το ΠΑΣΟΚ δεν
έβαλε ούτε πολιτικά στελέχη αλλά ούτε και προσωπικότητες από το δημόσιο
χώρο.

Η σύνθεση της κυβέρνησης Εθνικής Ευθύνης με τη συμμετοχή
υπουργών και υφυπουργών που έχουν υποδειχτεί από την Δημοκρατική
Αριστερά είναι, από τη σκοπιά της Αριστεράς και σε σύγκριση με τα δύο
προηγούμενα παραδείγματα -Κυβέρνηση Τζανετάκη και κυβέρνηση Ζολώτα
-,σαφώς πιο ενισχυμένη ενώ ο τότε συσχετισμός δυνάμεων εκλογικών
ποσοστών ήταν καταλυτικός υπέρ της ΝΔ-45 %. Στην κυβέρνηση Τζανετάκη
συμμετείχαν οι Φώτης Κουβέλης και Νίκος Κωνσταντόπουλος. Στην κυβέρνηση
Ζολώτα οι Γιάννης Δραγασάκης και Γρηγόρης Γιάνναρος.

Τώρα,
προτάσεις της ΔΗΜΑΡ αποτελούν οι υπουργοί Μανιτάκης και Ρουπακιώτης, οι
υφυπουργοί Φωτεινή Σκοπούλη, Θόδωρος Παπαθεοδώρου.

Η μη συμμετοχή
των Βορίδη- Γεωργιάδη επιτεύχθηκε διότι τέθηκε προκαταβολικά ως όρος
από τον Πρόεδρο της ΔΗΜΑΡ. Βέτο, επίσης, από το Φ. Κουβέλη τέθηκε για
τον κ. Τζαβάρα στο υπουργείο Δικαιοσύνης.

Στη διαπραγμάτευση για
τη σύνθεση της κυβέρνησης απουσίαζε ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ. Ο Βασ. Ράπανος
ήταν κοινή πρόταση Σαμαρά-Κουβέλη, την οποία αποδέχθηκε ο κ. Βενιζέλος.
Ενώ είχε εξασφαλιστεί με παρέμβαση του Φώτη Κουβέλη η συμμετοχή των
Στουρνάρα, Ζανιά, Μαραβέγια, ο κ. Βενιζέλος δεν τις υποστήριξε. Το ίδιο
συνέβη και με άλλες προτάσεις του προέδρου της ΔΗΜΑΡ για πρόσωπα,
προερχόμενα από το χώρο του ΠΑΣΟΚ όπως ο Ηλ. Κικίλιας για το Εργασίας.

ATHENS — Greece is once again at a crossroads, being at the very center
of the world’s attention and facing unprecedented scrutiny. Oddly, this
situation fits well with the national self-understanding that accords
our country (not entirely unjustly) an outsize role in European
intellectual and political history. But the fact remains that Greek
society has entered a liminal period in which political parties,
economic practices and diplomatic

In what sounds like a cliché, the key to future developments is held by
the youth of Greece. About half of them are unemployed, many opted to
vote for radical left parties in the recent election and none partook in
the sins of the past. At my university, class attendance rose
precipitously and across the board once the economic crisis erupted.
College students instinctively and immediately understood that after
graduation they would be facing a new reality where political or family
connections could not ensure well-paying public-sector jobs. In fact,
such employment opportunities are now, for all practical purposes,
non-existent.

Unfortunately, being studious and excelling in academics is not enough
to secure a prosperous future. My best students are not even
entertaining thoughts of staying in Greece. Simply put, they all want to
go abroad. What is most interesting is that the first choice of the
very best is not Germany or Britain but almost always the United States.
This attests not only to the undiminished attraction of the American
system but also to a sea-change in popular attitudes toward the United
States.

For the first time in living memory, numerous (and at times daily) mass
demonstrations in the center of Athens, where I live, had no
anti-American content, nor did they conclude in front of the U.S.
Embassy according to a long established “protocol.” Targets included the
German chancellor, Angela Merkel, corrupt national politicians and
especially the “Troika” (representatives of the International Monetary
Fund, the European Central Bank and the European Commission), but never
the Obama administration. Although it may be premature to declare
anti-Americanism in Greece a thing of the past, the fact remains that
Greek society has been appreciative of America’s overall support.

It is now almost an article of faith that the solution to Greece’s
sovereign debt crisis essentially lies in Berlin. However, Washington
can also decisively address some potential geopolitical and geo-economic
perils. For example, through its regional military presence and
influence with NATO Washington can help ensure that Athens will not have
to face any additional challenges by various neighboring states.

For example, the last thing needed right now are more mock dogfights
over the Aegean Sea between Greek and Turkish F-16 warplanes, tensions
over Cyprus and disputes about potential energy-related routes and
rights in the eastern Mediterranean.

At the same time, third countries such as Russia can be effectively
discouraged from efforts to cheaply acquire strategic aspects of the
Greek economy (Gazprom, for example, is interested in acquiring a stake
in Greece’s natural gas company) and thus exploiting the weakness of a
country that is a full member of NATO, the E.U. and the euro zone. From a
U.S. perspective, policies aiming to assist Greece would utilize
existing military and diplomatic assets, cost next to nothing to U.S.
taxpayers and, most significantly, contribute to regional stability.

Ultimately, though, there is only so much that international actors can
or should do to assist Greece. Long-lasting solutions to the myriad
examples of corruption and inefficiencies that have been so effectively
exposed by the world’s media can only emerge from within our society. On
this front one can be guardedly optimistic. The economic crisis has
been condensing political time. Even if the new coalition government
proves relatively short-lived, the passing of structural reforms and
launch of strategic investments such as the E.U.-supported Helios solar
project are now possible.

Although a national outcry against further austerity measures does
exist, it is coupled by an equally vehement demand to end past
practices. It is simply unacceptable to slash unemployment benefits but
tolerate tax evasion, closed shops and waste. Recently, I have even
witnessed students reminding others that smoking is forbidden upon the
university’s premises (Greece has notoriously failed — so far — to
successfully implement a nonsmoking ban).

At the same time, new politicians are entering the scene while some of
the parties that produced the crisis are in terminal decline. We are
thus about to experience a society with new expectations, new demands
and new leaders.

Finally, since we Greeks place so much emphasis on our historical
legacy, it is fair to ask if history offers any perspective on the
country’s current predicament. The modern Hellenic state has a proven
track record of overcoming much more serious crises. Consider that in
the 20th century alone, Greece confronted two Balkan Wars, two World
Wars, the 1923 mass population exchange with Turkey, fascist and Nazi
occupations that included a deadly famine and the annihilation of its
Jewish community, a disastrous civil war, mass immigration abroad,
numerous coup d’états, several major dictatorships, the 1974 Cyprus
events and near-military confrontations with Turkey on various
occasions.

Thus, from a historical viewpoint, the current crisis is neither
unprecedented, nor even close to being the worst. It is worth keeping in
mind that after every catastrophic phase, after every setback, Greece
managed to survive, recover and even prosper. The resilience and
adaptability of the Greek people are not to be underestimated. A new
Greece will no doubt emerge. But we are not quite there yet. 

Aristotle Tziampiris is associate professor of international relations at the University of Piraeus.

 http://www.nytimes.com/2012/06/22/opinion/greek-crises-greek-resilience.html?_r=1

«Οι Γερμανοί ενάντια στους Έλληνες είναι λίγο (σα να λέμε) η υπόλοιπη
Ευρώπη ενάντια στους Γερμανούς, αδύναμα νομίσματα εναντίων των Γερμανών,
οικονομικές περιφέρειες εναντίων των Γερμανών. Σε κάποιες περιπτώσεις
ένας αγώνας ποδοσφαίρου γίνεται πολλά περισσότερα» αναφέρει η ιταλική
εφημερίδα, εξηγώντας ότι το να υποστηρίζει κανείς τους πιο αδύναμους,
έχει και ένα ιδεολογικό υπόβαθρο.

Το να αισθάνεται κανείς ότι
είναι απέναντι σε όσους έχουν την εξουσία είναι σαν να

Το σκορ μέχρι στιγμής είναι ευνοϊκό για την χώρα μας: 68% υπέρ της Ελλάδας, 27% υπέρ της Γερμανίας και 4% οι…αναποφάσιστοι.

 http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=22769&subid=2&pubid=63673581

Αντί της «προγραμματικής συμφωνίας», δόθηκε στη δημοσιότητα ένα
γελοίο κείμενο οκτώ σύντομων παραγράφων, υπό τον βαρύγδουπο τίτλο «Διακήρυξη Κυβέρνησης Εθνικής Ευθύνης».
Η «προγραμματική συμφωνία» θα δινόταν στη δημοσιότητα το Σάββατο.
Δηλαδή, τρεις μέρες μετά την ορκωμοσία του πρωθυπουργού και δύο μέρες
μετά την
ορκωμοσία των υπουργών! Εφτιαξαν κυβέρνηση, αλλά υποτίθεται πως
ακόμα δεν κατέληξαν στην «προγραμματική συμφωνία» που θα καθορίζει το
έργο της, τις «κόκκινες γραμμές» όπως έλεγε με το γνωστό του ύφος ο
Κουβέλης.

Στην πραγματικότητα έχουν καταλήξει. Το κείμενο παραδόθηκε στους αρχηγούς την Πέμπτη το μεσημέρι, ολοκληρωμένο,
όπως επιβεβαίωσε και ο εκ των διαπραγματευτών Δ. Χατζησωκράτης (ΔΗΜΑΡ),
σε τηλεοπτική εμφάνισή του το πρωί της Πέμπτης. Επιλέχτηκε, όμως, να μη
δοθεί στη δημοσιότητα ταυτόχρονα με την ορκωμοσία της κυβέρνησης, για
να μη φανεί το πραγματικό περιεχόμενο αυτής της συμφωνίας. Ενα
περιεχόμενο καθαρά «μνημονιακό», που κάνει σκόνη όλα τα μεγάλα λόγια που
ειπώθηκαν προεκλογικά. Αν η «προγραμματική συμφωνία» υλοποιούσε τις
προεκλογικές υποσχέσεις, τότε θα την είχαν κάνει σημαία και θα την
πήγαιναν «πακέτο» με το σχηματισμό της κυβέρνησης. Δε θα την έκρυβαν για
να την ανακοινώσουν σε επικοινωνιακά νεκρό χρόνο. Αλλωστε, ο
Χατζησωκράτης το μόνο που βρήκε να διαφημίσει είναι κάποια ρύθμιση για
τους δανειολήπτες που αδυνατούν να ανταποκριθούν στις δόσεις. Ρύθμιση
που ήδη υπάρχει, από την εποχή που η Κατσέλη ήταν στο υπουργείο
Οικονομίας.
 

Η βασική κατεύθυνση αυτής της συμφωνίας περιγράφτηκε ήδη από τη
σύντομη «Διακήρυξη Κυβέρνησης Εθνικής Ευθύνης» και ειδικά από τη δεύτερη
παράγραφό της: «Στόχος της (κυβέρνησης) είναι να αντιμετωπίσει την
κρίση, να ανοίξει το δρόμο της Ανάπτυξης και να αναθεωρήσει όρους της
Δανειακής Σύμβασης (Μνημονίου), χωρίς να θέσει σε κίνδυνο την ευρωπαϊκή πορεία της χώρας ούτε την παραμονή της στο ευρώ. Και, ασφαλώς, χωρίς
να αμφισβητήσει τους αυτονόητους στόχους μηδενισμού του δημοσιονομικού
ελλείμματος, ελέγχου του χρέους και εφαρμογής των διαρθρωτικών αλλαγών που έχει ανάγκη η χώρα».

Πρόκειται για όρκο πίστης στην πολιτική του Μνημόνιου. Δεν
αναφέρουν τον όρο αναδιαπραγμάτευση, αλλά επέλεξαν την αναθεώρηση,
καθαρά για συμβολικούς λόγους, γιατί επί της ουσίας κάνει το ίδιο. Ομως,
η αναδιαπραγμάτευση φόρτισε την προεκλογική περίοδο και θέλουν να την
αποφύγουν ως όρο. Κατά τα άλλα, η δέσμευσή τους στο στόχο του μηδενισμού
του δημοσιονομικού ελλείμματος τα λέει όλα, αφού αυτός είναι και ο
στόχος του Μνημόνιου. Ξέρουν, άραγε, καμιά μαγική συνταγή για να
πετύχουν αυτό το στόχο, χωρίς σκληρά αντιλαϊκά και αντεργατικά μέτρα;
 

Θα προσπαθήσουν, βέβαια, να διαπραγματευθούν ξανά με την τρόικα,
επισείοντας τον κίνδυνο μιας κοινωνικής έκρηξης. Κυρίως να πετύχουν
διετή παράταση. Ηδη, κάποιοι ευρωπαίοι ιμπεριαλιστές ηγέτες έχουν
εμφανιστεί θετικοί σ’ αυτό. Μιλώντας σε αυστριακό ραδιόφωνο, ο Γιούνκερ
αναφέρθηκε σε συνομιλία του με τον Σαμαρά. «Του εξήγησα –είπε– πως,
αναφορικά με το πρόγραμμα των μεταρρυθμίσεων για την Ελλάδα, δεν θα
υπάρξει ουσιαστική τροποποίηση. Πριν από τρεις ή τέσσερις εβδομάδες είχα
δηλώσει πως θα μπορούσαμε να συζητήσουμε μια ενδεχόμενη χρονική παράταση.
Η ύφεση είναι πιο σημαντική στην Ελλάδα απ’ ό,τι σε άλλες χώρες και θα
μπορούσαμε να μιλήσουμε για μια χρονική επιμήκυνση του προγράμματος». Ο Σόιμπλε δήλωσε: «Δεν έχουμε πιέσει πολύ την Ελλάδα και ούτε πρόκειται να το κάνουμε».
Ανάλογες δηλώσεις έκανε και η Λαγκάρντ, ενώ στο θέμα παρενέβη και η
υφυπουργός Οικονομικών των ΗΠΑ, Λαέλ Μπρέιναρντ, σε δηλώσεις της από τη
Σύνοδο του G20: «Περιμένουμε –είπε– οι ευρωπαίοι εταίροι και
το ΔΝΤ να αναγνωρίσουν πως το ελληνικό μνημόνιο έχει βρεθεί εκτός
προγράμματος εδώ και κάποια περίοδο, εν μέρει εξαιτίας της παρατεταμένης
πολιτικής διαδικασίας και της απουσίας κυβέρνησης». Και απνευστί συμπλήρωσε: «Οι βασικές μεταρρυθμίσεις θα πρέπει να εφαρμοστούν σε κάθε περίπτωση, αλλά υπάρχει η παράμετρος του χρόνου όπως και η παράμετρος του ότι η ανάπτυξη ήταν πιο αδύναμη απ’ ό,τι αναμενόταν». Σ’ αυτό ακριβώς δεσμεύεται και η συγκυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου-Κουβέλη.

 

Και τι θα γίνει αν το πρόγραμμα πάρει ακόμη και διετή παράταση (μέχρι το 2016); Ούτε που θα φανεί καμιά χαλάρωση του εφιάλτη που βιώνουν οι εργαζόμενοι και οι νέοι.
Η «κινεζοποίηση» θα συνεχιστεί. Πρέπει, δε, να σημειωθεί πως ήδη η
«κινεζοποίηση» έχει φτάσει σε πολύ καλό για το κεφάλαιο επίπεδο. Σύμφωνα
με πληροφορίες μας, στην προγραμματική συμφωνία δεν υπάρχει δέσμευση
για επαναφορά του βασικού μεροκάματου και του βασικού μισθού της ΕΓΣΣΕ
στα επίπεδα που ήταν πριν περικοπούν κατά 22% (32% για τους νέους κάτω των 25). Σε ό,τι αφορά τη μετενέργεια, θα αυξηθεί η διάρκεια στους 6 μήνες, χωρίς όμως να καταστεί υποχρεωτική η καταβολή των επιδομάτων.
Υιοθετείται, δηλαδή, η πρόταση που είχε υποβάλει ο ΣΕΒ κατά την
προεκλογική περίοδο, όταν ο ΣΥΡΙΖΑ πήγε να κάνει το γνωστό παιχνίδι με
τον Ρουπακιώτη. Αυτό εξηγεί σε ένα βαθμό και την άρνηση του Ρουπακιώτη
να παραμείνει στο υπουργείο Εργασίας. Ηξερε από το κόμμα του (ΔΗΜΑΡ),
ότι δε θα μπορεί να θεσπίσει ούτε αυτό που με τη μορφή «πρωτοβουλίας»
έλεγε πως επιθυμεί να κάνει ως υπηρεσιακός υπουργός. Για να είμαστε
πλήρεις, πρέπει να θυμίσουμε ότι ίδια με του ΣΕΒ είναι και η θέση του
ΣΥΡΙΖΑ, όπως παρουσιάστηκε την 1η Ιούνη στη φιέστα της «Αθηναΐδας».
 

Τα υπάρχοντα χαράτσια ήδη τρέχουν και κανένα απ’ αυτά δεν πρόκειται να καταργηθεί.
Λόγος γίνεται μόνο για τα νέα χαράτσια, ώστε να μοιραστούν σε τέσσερα
αντί για δύο χρόνια. Τι ύψους είν’ αυτά; Ολοι επαναλαμβάνουν ένα νούμερο
11,6 δισ. ευρώ, που το είπε κάποια στιγμή ο Βενιζέλος, όμως δεν υπάρχει
σε κανένα επίσημο κείμενο. Το Μεσοπρόθεσμο που ψηφίστηκε τον Ιούλη του
2011 μιλούσε για μέτρα ύψους 10,5 δισ., τα οποία και περιέγραφε. Η
Απόφαση του Συμβουλίου της ΕΕ το Νοέμβρη του 2011 μιλούσε για μέτρα
ύψους 3% του ΑΕΠ για κάθε χρόνο (2013-2014), που σημαίνει μέτρα ύψους
πάνω από 12 δισ. ευρώ. Στην Απόφαση του Συμβουλίου του Μάρτη του 2012
δεν γίνεται αναφορά σε μέτρα ίσα με το 3% κάθε χρόνο, ενώ στην έκθεση
της τρόικας τον ίδιο μήνα γίνεται λόγος για έλλειμμα διετίας, που πρέπει
να καλυφθεί με πρόσθετα μέτρα, ίσο με το 5,5% του ΑΕΠ, δηλαδή πάνω από
11 δισ. ευρώ.
 

Τα νούμερα του Μνημόνιου είναι κινούμενη άμμος. Αλλάζουν κάθε λίγο
και λιγάκι και άκρη δεν μπορείς να βρεις εκ των προτέρων. Πάρτε για
παράδειγμα τις περικοπές στη φαρμακευτική δαπάνη. Στο Μεσοπρόθεσμο
αναφερόταν ότι οι περικοπές στη φαρμακευτική δαπάνη για το 2012 θα ήταν
212,5 εκατ. Στο Μνημόνιο-2 την ανέβασαν στο 1,08 δισ. ευρώ! Δηλαδή, μέσα
σε εννέα μήνες πενταπλασίασαν τα λεφτά που θα κόψουν μόνο από έναν
τομέα, τα φάρμακα! Γι’ αυτό υπάρχει η κατάσταση απόλυτης διάλυσης του
ΕΟΠΠΥ. Στόχος τους είναι να πληρώνουν τα φάρμακα από την τσέπη τους οι
ασφαλισμένοι. Και βέβαια, μια που αναφερθήκαμε σ’ αυτό το παράδειγμα, η συγκυβέρνηση δεν πρόκειται ν’ αλλάξει τίποτα στην πολιτική φαρμάκου.
 

Σημασία, λοιπόν, αυτή τη στιγμή δεν έχει το ακριβές νούμερο των
νέων μέτρων, που θ’ αλλάξει πολλές φορές, ανάλογα με τις «μαύρες τρύπες»
που θα δημιουργούνται, ούτε το τυχόν άπλωμά τους σε τριετία ή
τετραετία, αντί της διετίας, αλλά η κατεύθυνσή τους. Κι αυτή είναι
δεδομένη και κατοχυρωμένη σε δυο μέχρι στιγμής Αποφάσεις του Συμβουλίου
της ΕΕ. Η προσπάθεια για νέες περικοπές «επικεντρώνεται στις
συντάξεις και τις κοινωνικές παροχές (με τρόπο που εξασφαλίζει τη βασική
κοινωνική προστασία), μείωση των δαπανών άμυνας χωρίς να θίγεται η
αμυντική ικανότητα της χώρας και αναδιάρθρωση των κεντρικών διοικήσεων,
προσαρμογές των ειδικών μισθολογίων, εξειδίκευση περαιτέρω
εξορθολογισμού των φαρμακευτικών και χειρουργικών δαπανών των
νοσοκομείων καθώς και των χρηματικών παροχών κοινωνικού χαρακτήρα».

Εχετε, λοιπόν, καμιά αμφιβολία για το πού θα προσανατολιστούν τα
νέα μέτρα, τα οποία θ’ αρχίσουν να παίρνονται από το Σεπτέμβρη, αφού
πρώτα γίνει το νέο παζάρι με το Eurogroup και την τρόικα; Κι όμως, ενώ η
κατεύθυνση των νέων μέτρων ήταν γνωστή, καμία ιδιαίτερη προεκλογική
συζήτηση δεν έγινε. Ούτε από τον ΣΥΡΙΖΑ με τα παχιά αντιμνημονιακά
λόγια.
 

Και βέβαια, θα πρέπει να θυμίσουμε και το ότι το κρατικό χρέος πολύ
σύντομα θα φανεί ότι εξακολουθεί να είναι μη βιώσιμο. Περίπου 110 δισ.
είναι οι τόκοι μέχρι το 2020 και άλλα περίπου 100 δισ. τα χρεολύσια. Για
την αποπληρωμή διαθέτουν μόλις 36,5 δισ. από τη νέα δανειακή σύμβαση.
Από πού θα εξασφαλιστούν τα υπόλοιπα 173,5 δισ.; Να γιατί το μόνο βέβαιο
είναι ότι η επίθεση στον ελληνικό λαό δε θα σταματήσει.

 http://www.eksegersi.gr/article.php?article_id=17124&pos=4&cat_id=48

Μετά
τους Financial Times του Λονδίνου και το γερμανικό περιοδικό Spiegel
αναφέρεται στο… αριστερό παρελθόν του νέου υπουργού Οικονομίας, Βασίλη
Ράπανου.

«Αριστερός τραπεζίτης γίνεται υπουργός Οικονομικών»
είναι ο τίτλος του Spiegel, αλλά το προφίλ του νέου τσάρου της ελληνικής
οικονομίας απασχολεί το σύνολο του γερμανικού τύπου.

Η
Frankfurter Allgemeine Zeitung τον χαρακτηρίζει «ακομμάτιστο». Στη
σχετική ανταπόκριση του Μίχαελ Μάρτενς με τίτλο «Ακομμάτιστος τραπεζίτης
αναλαμβάνει

Το
σύνολο του γερμανικού τύπου χαρακτηρίζει την νέα κυβέρνηση «απόδειξη
αφοσίωσης στην ευρωζώνη», καθώς η προτεραιότητα αυτή συνιστά δέσμευση
της προγραμματικής συμφωνίας των τριών κομμάτων του κυβερνητικού
συνασπισμού, όπως αναφέρει χαρακτηριστικά το Focus στην online έκδοσή
του.

«Πριν ακόμη στεγνώσει η μελάνη των υπογραφών των νέων
υπουργών η κυβέρνηση θα πρέπει να επιδοθεί σε μια δύσκολη αποστολή. Να
επιτύχει την χαλάρωση του προγράμματος λιτότητας και την εφαρμογή των
υπολοίπων μέτρων ενάντια στην ισχυρή αντίσταση ενός
ριζοσπαστικοποιημένου λαού», γράφει η Berliner Morgenpost.

Οι
εφημερίδες αναφέρουν ότι ο κ. Σαμαράς υποσχέθηκε στον προεκλογικό του
αγώνα ότι μπορεί να διασφαλίσει ευνοϊκότερες συνθήκες για την χώρα του
και επισημαίνουν με απογοήτευση ότι τα άλλα δύο κόμματα του κυβερνητικού
συνασπισμού, ΠαΣοΚ και Δημοκρατική Αριστερά, μετέχουν στην κυβέρνηση με
τεχνοκράτες.