ΠΕΡΙ 
ΤΡΑΧΑΝΑ   (  Ή  ΤΑ 
ΚΑΡΤΕΛ    ΤΟΥ 
ΓΑΛΑΚΤΟΣ    ΚΑΙ  ΤΑ 
ΟΙΚΟΛΟΓΙΚΑ  ΧΩΡΙΑ )

Όλοι  οι  υψηλά  ιστάμενοι  
«διαρρηγνύουν  τα  ιμάτιά  τους»  παριστάνοντας  τους  έκπληκτους  και  τους  οργισμένους  για  τα  καρτέλ  του  γάλακτος  .  Ξεχνούν  όμως  να  πούν  ότι  αυτοί  τα  δημιούργησαν

. Αυτοί  είναι 

που  απαγορεύουν  στους  μικροπαραγωγούς  να  στήσουν  χιλιάδες  τυροκομεία   σ’  όλη  τη  χώρα
.  Αυτό  θα  ανέβαζε  τις  τιμές  που  εισπράττει  ο  παραγωγός  και  θα  έκοβε  τα  πόδια  των  καρτέλ

.  Πώς  όμως  το  κράτος  εμποδίζει  τους  μικρούς  να  ιδρύσουν  τυροκομεία

;  Ιδού  πώς

Α)  Ζητά  υπέρογκες  εισφορές  για  το  ΤΕΒΕ

Την ίδια  στιγμή  κάνει  τα  «στραβά  μάτια»  σε χιλιάδες  εργαστήρια

 ζαχαροπλαστικής 
που  μας 
ταϊζουν  με 

ο,τιδήποτε  σαβούρα  μπορεί  κανείς  να  φαντασθεί

.

Οι  μικρές  μονάδες  τυροκομικών  είναι  αρκετά  καλή

εγγύηση  ποιότητας 

γιατί  δεν 

μπορούν  να 

εισάγουν  γάλα  από  το  εξωτερικό  ,
ούτε  μπορούν 
να  κρατήσουν 

μυστικές  τις 

εισαγωγές  γάλακτος  σε  σκόνη  (που  οι  βιομηχανίες  το  πουλάνε  σαν  ντόπιο  φρέσκο

) .

Ένα  οικολογικό  χωριό  (χωρίς  δικά  του  χωράφια  για  καλλιέργεια

)  θα  μπορούσε  να  αναλάβει  την  μεταποίηση   των  γαλακτοκομικών  μιας  περιοχής  και  να  προσφέρει  πολύ  καλύτερες  τιμές  στους  παραγωγούς  και  πολύ  καλύτερη  ποιότητα

στους  καταναλωτές .

Άς  πάρουμε  για  παράδειγμα  το  πιο  οικολογικό  προϊόν  από  γάλα : τον  τραχανά

!  Το  γάλα  και  το  σιτάρι  δεν  είναι  τα  πλέον  οικολογικά  προϊόντα  (βλέπε    http://lofos.info/laloslal/food.html
     , 

εδάφιο  «Η  ιδανική  διατροφή  για  το  οικολογικό χωριό»  ) .   Από  όλα  τα  παράγωγα  του  γάλακτος  και  του  σιταριού  , ο  τραχανάς  είναι  το  πιο  οικολογικό  γιατί  δεν  χρειάζεται  ψυγείο

ούτε  πολύ  ενέργεια

για  το  μαγείρεμα

.

Ο  παραγωγός  παίρνει  για  το  γάλα  0,40   ευρώ ανά 
κιλό  και 

για το  σιτάρι   κάτω  από  0,15  ευρώ

ανά  κιλό  (ίσως  και  0,06  ευρώ ! ) . Το  κόστος   άλεσης  του  σιταριού  είναι  γύρω  στα  0,30  ευρώ  ανά  κιλό

. Δεν  γνωρίζω 

το  κόστος 

βρασμού  για 

το  γάλα 

αλλά  πρέπει 

να  είναι 

γύρω  στα 

0,30  ευρώ 

ανά  κιλό . Επομένως  η  βιομηχανία  μεταποίησης  ξοδεύει  συνολικά  0,40  ευρώ  για

κάθε κιλό  αλεύρι 

και  0,70 

ευρώ  για 

κάθε  κιλό 

γάλα .  Για 

την  παρασκευή  του  τραχανά  απαιτούνται  για  κάθε  κιλό  γάλα  1,37  κιλά  αλεύρι  ( μετρήσεις  του  γράφοντος ) . Αφού 

το  νερό 

του  γάλακτος 

θα  εξατμισθεί  αφήνοντας  20  γραμμάρια  στερεά  ουσία ,  τα  1,390  κιλά  τραχανά (ολικής 
αλέσεως ! )   κοστίζουν

στη  βιομηχανία 

1,248  ευρώ 

( 0,90  ευρώ 

ανά  κιλό ) . Στα  ράφια  του  super-market  ο  τραχανάς  ολικής  αλέσεως  ξεπερνά

τα  τρία  (
3 )  ευρώ !!!

Ο  τραχανάς  που  δεν  είναι  ολικής  αλέσεως  φθάνει  τα  2,46  ευρώ  ανά  κιλό

.

Παραθέτω  μερικές  τιμές  από  το  super-market  που  μου  φάνηκαν  ενδιαφέρουσες : 
Το  κριθαράκι 

(ζυμαρικό )  πουλιέται  0,46  ευρώ  ανά  κιλό  ενώ  το
αλεύρι  (όχι 
ολικής αλέσεως )  από  0,58  ευρώ  έως  1,8  ευρώ  ανά  κιλό .  Πώς  εξηγείται  το  σιτάρι  να  το  αγοράζουν  οι  μύλοι  κάτω  από  0,15  ευρώ

και  το  αλεύρι  να  φθάνει  στον  καταναλωτή   1,8  ευρώ

;  Πως  εξηγείται    το 
κριθαράκι  που  έχει  ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΗ  ΕΠΕΞΕΡΓΑΣΙΑ  να  πουλιέται  φθηνότερα  από  το  αλεύρι  ;  Αυτό  προφανώς  το  ξέρουν  οι βιομήχανοι    ,  κάποιοι  εξαθλιωμένοι  αγρότες  του  Τρίτου  Κόσμου   και  κάποιοι  χημικοί  των  βιομηχανιών  που εξετάζουν  την  ΠΟΙΟΤΗΤΑ  των  πρώτων  υλών

!

 Ο 
Κάρλ   Μάρξ  στον   τρίτο 
τόμο  του   ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ   
αναφέρει  τα  λόγια  του 
Περμαντιέ  που  λέει  οτι  απο 
τον  14ο   αιώνα  έως  
τον  19ο   αιώνα  οι  
μέθοδοι  άλεσης  του  σιταριού  
βελτιώθηκαν  θεαματικά   .  Ενώ 
παλιά   χρειαζόταν   κάθε 
άτομο  ετησίως   4  σετιέ 
σιτάρι  για  να  παρασκευάσει  το 
ψωμί  του    ,  τον  19ο 
αιώνα  χρειαζόταν  μόνο  1,33  
σετιέ   (  μείωση  κατά  67 %
  ! )  .  Μετά   αναφέρεται 
ένα  εδάφιο  απο  τον  Πλίνιο 
τον  Πρεσβύτερο  ο  οποίος  λέει
   οτι  στην  εποχή  του  (
1ος   αιών  μχ.  )   το 
αλεύρι  στη  Ρώμη  πουλιόταν  (
ανάλογα  με  την ποιότητά  του  ) 
40    ,   48     ή   96  
ασσάρια  ανά  μόδιο  .  Θεωρεί 
αυτές  τις  τιμές  πολύ  υψηλές 
και   υποθέτει  οτι  οφειλόταν  στις
   πρωτόγονες  μεθόδους  άλεσης 
.  (  ΚΕΦΑΛΑΙΟ  ,  τρίτος 
τόμος  ,  Τμήμα  1  ,  κεφ. 
5  ,  σελ  134-135   στην 
έκδοση  της   ΣΥΓΧΡΟΝΗΣ  ΕΠΟΧΗΣ  ) 
.

Βρήκα   το  εν 
λόγω  κείμενο  του  Πλίνιου  (
Βιβλίο  18ο ,  Η  Φυσική  Ιστορία 
του  Σιταριού )   στο   http://old.perseus.tufts.edu/cgi-bin/ptext?doc=Perseus:text:1999.02.0137&query=head%3D%231078        . 
Οι  τιμές  που  αναφέρει  είναι   40
  ασσάρια   ,   48    ασσάρια  
και    56  ή  64   ασσάρια  
(  υπάρχει   μια  ασάφεια  στο 
κείμενο  )  . 
Στην    http://dougsmith.ancients.info/worth.html
      βρήκα  οτι  την 
εποχή  του   Πλίνιου   (  εποχή 
του  αυτοκράτορα  Νέρωνα  )   η 
τιμή  του  σιταριού  ήταν   32 
ασσάρια  ανά  μόδιο    (  1 
μόδιο  =  8  περίπου  λίτρα  όγκος
)  . 

Απο
αυτά  λοιπόν  συμπεραίνουμε   οτι 
ΣΤΗΝ  ΧΕΙΡΟΤΕΡΗ  ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ    η 
τιμή  του  αλευριού  ήταν  2 
φορές  ανώτερη  απο   την  τιμή
του  σιταριού  .  Σήμερα   
που  έχουν  βελτιωθεί  τόσο  πολύ 
οι  μέθοδοι  άλεσης  θα  περιμέναμε
  η  τιμή  του  αλευριού  να 
είναι  ελάχιστα  ανώτερη  απο  την 
τιμή  του  σιταριού .  Μια  
περιήγηση  όμως  στα  ράφια  των 
  σούπερ  μάρκετ  μας  δείχνει  οτι
  ΣΤΗΝ 
ΚΑΛΥΤΕΡΗ  ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ  ΤΟ  ΑΛΕΥΡΙ  ΕΙΝΑΙ
  3,8   ΦΟΡΕΣ  ΑΚΡΙΒΟΤΕΡΟ  ΑΠΟ 
ΤΟ  ΣΙΤΑΡΙ  ΕΝΩ  ΣΤΗΝ  ΧΕΙΡΟΤΕΡΗ
  ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ   12   ΦΟΡΕΣ  !!! 

Κάτι  σάπιο   ασφαλώς  υπάρχει 
στο  Βασίλειο   της  Δανιμαρκίας   (
όπως  θα  έλεγε  και  ο  Άμλετ ) !

Ο 
στρατηγός  ε.α.   Αϋφαντής   Γεώργιος 
αναφέρει  στο  βιβλίο  του 
ΑΡΙΣΤΑΡΧΙΑ  (  εκδόσεις  ΚΑΔΜΟΣ ) 
οτι  επι  Μεταξά   οι  αγρότες 
πουλούσαν  το  σιτάρι  5  δραχμές 
την  οκά   και  αγόραζαν  το 
ψωμί  πάλι  5  δραχμές  την  οκά !
Το  περίεργο  λύνεται  εάν 
σκεφθούμε  οτι  το  αλεύρι  με 
το  νερό  του  ζυμώματος  δίνουν 
157  οκάδες  ψωμί .  Απο  αυτές 
τις  57  οκάδες  επιπλέον 
πληρωνόταν  έμποροι ,  μυλωνάδες  και 
φουρνάρηδες . Δηλαδή  ο  αγρότης  έδινε 
100 κιλά  σιτάρι  και  έπαιρνε  63,7
  κιλά  σιτάρι ( εγκλωβισμένο  σε 
100   κιλά  ψωμιού )  . Ενώ 
σήμερα  δίνει  100  κιλά  σιτάρι 
και  παίρνει  4,24  κιλά  σιτάρι  (
εγκλωβισμένο  σε 6,6  κιλά  ψωμιού ) !!!

Ξεκινώ  με  την  υπόθεση  ότι  το  οικολογικό  χωριό  θα  έδινε  ΔΙΠΛΑΣΙΑ   τιμή  στους  παραγωγούς . Άρα 

το  σιτάρι 

θα  το 
πλήρωνε  0,30 

ευρώ  (*)και 

άλλα  0,30 

για  την 

άλεση  φθάνουμε  στα  0,60  ευρώ  ανά  κιλό . Το  γάλα  θα  το  πλήρωνε  0,80

ευρώ  και  μαζί  με  το  βράσιμο  φθάνουμε  στα  1,1  ευρώ  ανά  κιλό . Τα  1,39  κιλά  τραχανά  θα  κόστιζαν  1,922  ευρώ  ( 1,38  ευρώ  ανά  κιλό

) . Εάν  βάλουμε 

κέρδος  για 

τον  παρασκευαστή του  τραχανά  1,38  ευρώ  ανά  κιλό  φθάνουμε  σε  τιμή  καταναλωτή  

2,76 ευρώ  !

Εάν  υποθέσουμε ότι 
ένας εργαζόμενος  μπορεί  να  παρασκευάσει  10  κιλά  τραχανά  ημερησίως  έχουμε  13,8  ευρώ  ανά  άτομο . Για  ένα  ζεύγος  εργαζομένων  έχουμε  περί  τα  28  ευρώ  ημερησίως  (840   ευρώ  μηνιαίως )  τα  οποία  είναι  ικανοποιητικά  για

ένα  οικολογικό 

χωριό  όπου 

η  καταναλωτική φιλοσοφία  είναι  εντελώς  διαφορετική  

και  τα 

έξοδα μικρότερα  (
αναλογισθείτε  ότι   

ένας  αποκλειστικά  φυτοφάγος  
έχει  να πληρώσει  0,33  ευρώ  ανά  κιλό  σιταριού  
στη λιανική  αγορά – και  χρειάζεται περίπου 

ένα  κιλό 

την  ημέρα ! )

Οκτώβριος  2006

————————————————————–