Η Καγκελάριος Άνγκελα Μέρκελ είναι κατηγορηματικά απρόθυμη να αφήσει την Ελλάδα να αποχωρήσει από την Ευρωζώνη. Την ίδια διάθεση έχει όλη η ηγεσία της ΕΕ – από τους Υπουργούς Οικονομικών της ΕΕ, τον επικεφαλής της Ευρωπαϊκής Επιτροπής ως το Διευθυντή του ΔΝΤ.
Χώρα, την οποία ουσιαστικά, είχε πέσει σε πολιτική αναρχία, προσπαθούν να την πείσουν με γενναιόδωρες υποσχέσεις. Και ως απειλή – προφητεύουν για την Αθήνα κατάρρευση της οικονομίας και χάος. Όμως από την άλλη σπάνια παραδέχονται ότι και η Ευρωζώνη θα πληγεί από την αποχώρηση των Ελλήνων. Μήπως δεν είναι αυτός ο κύριος λόγος της τωρινής αναστάτωσης; Το θέμα συνεχίζει ο σχολιαστής Σεργκέι Γκουκ.

Ας υποθέσουμε ότι θα φύγουν οι Έλληνες. Οι εταίροι τους γι΄αυτό το λόγο θα ήταν πολύ απίθανο να κλαίνε και να οδύρονται. Αν δεν ήταν όμως κάτι το σοβαρό – τι θα γίνει το ελληνικό δημόσιο χρέος, το ύψος του οποίου το Μάρτιο του 2012 ανήρθε στα 370 δισεκ. ευρώ; Είναι σαφές ότι οι πλούσιες χώρες δανειστές της Ελλάδας έχουν το δικό τους συμφέρον.

Η ελληνική αγορά εδώ και πολύ καιρό έχει αξιοποιηθεί επιτυχώς από τους ευρωπαίους εξαγωγείς με τους Γερμανούς επικεφαλής. Ανθίζει το εμπόριο όχι μόνο των προϊόντων πλατιάς κατανάλωσης, αλλά των εξοπλισμών, κυρίως, από την ΟΔΓ. Η κρίση είναι κρίση, όμως ο όγκος των προμηθειών δεν πρέπει να μειωθεί. Για την εν δυνάμει χρεοκοπημένη Ελλάδα ο δρόμος των χρηματοπιστωτικών αγορών είναι κλειστός και η χώρα βρίσκεται σε μεγάλη εξάρτηση από τις γενναιοδωρίες της ΕΕ, της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και του ΔΝΤ. Στους δανειστές συμφέρει η αύξηση του εθνικού χρέους, και μαζί μ΄αυτό και των ποσών για την εξυπηρέτησή του. Όμως ακόμα η κατάσταση είναι περισσότερο ή λιγότερο σταθερή. Τι θα γίνει όμως αν συμβεί πτώχευση; Αυτό το σενάριο δεν αποκλείεται, ιδιαίτερα αν μετά τις εκλογές εμφανιστεί κυβέρνηση, η οποία θα αρνηθεί όλες τις προηγούμενες συμφωνίες με την “τρόικα” των δανειστών.

Το πιθανότερο είναι ότι οι ριζοσπάστες, που επιδιώκουν με πάθος την εξουσία στην Αθήνα, θα οδηγήσουν τα πράγματα στη διάσπαση των σχέσεων. Και τότε…

Η πολιτολόγος Ναντιέζντα Αρμπάτοβα πιστεύει ότι θα αρχίσει η πισωδρόμηση της ευρωζώνης από τις αρχές της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης.

Η κρίση που περνά σήμερα η ΕΕ δεν είναι απλώς μιά οικονομική και χρηματοπιστωτική κρίση. Είναι συστημική κρίση, η δε οικονομική θα αποτελέσει μόνο καταλύτη των προβλημάτων, τα οποία είχαν συσσωρευτεί στο παρελθόν. Π.χ., η βεβιασμένη διεύρυνση με την ένταξη χωρών, οι οποίες δεν είναι έτοιμες 100% για ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Και, βέβαια, μεγάλο λάθος των Βρυξελλών ήταν η εισαγωγή κοινού νομίσματος χωρίς την ύπαρξη κοινής φορολογικής και δημοσιονομικής πολιτικής. Γι΄αυτό το ζήτημα σήμερα δεν είναι το, αν θα επιζήσει η ευρωζώνη, αλλά, αν θα παραμείνουν βιώσιμες οι θεμελιώδεις βάσεις της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης».

Σε περίπτωση αποχώρησης της Ελλάδας από την ευρωζώνη οι μεταστάσεις θα επεκταθούν στην Πορτογαλία, την Ισπανία και την Ιταλία, είναι πεπεισμένοι πολλοί οικονομολόγοι και συγκεκριμένα ο Βόλφγκανγκ Μύνχαου (Wolfgang Münchau), ένας από τους ιδρυτές της εφημερίδας «Financial Times Deutschland». Ο πανικός γύρω από της μηχανές λήψης χαρτονομισμάτων στη Νότια Ευρώπη, πιστεύει ο εμπειρογνώμονας, θα ξεσπάσει όχι αργότερα από την πάροδο 2-3 βδομάδων. Και τότε θα προβάλει το ερώτημα – τι θα γλιτώσει από την τωρινή ευρωζώνη; Οι αγορές ήδη από σήμερα αφήνουν να εννοηθεί ότι μετά το ελληνικό αντίο θα είναι αδύνατο να κρατηθεί η Ισπανία ή η Ιταλία στο χώρο του κοινού νομίσματος.

http://greek.ruvr.ru/2012_05_17/75039751/
http://iraklioradio.blogspot.com/ 

Άραγε τι νοιώθει κανείς όταν η ύπαρξη του σταματάει να είναι ουσιώδης; Πως νοιώθει κάποιος όταν βλέπει τη ζωή του να ξετυλίγεται σαν όνειρο και να συνεχίζει σαν απλός θεατής των δρώμενων της και όχι σαν πρωταγωνιστής που κανονικά θα έπρεπε να είναι;

Κατάθλιψη!! Είμαι σίγουρη ότι αυτό είναι το κυρίαρχο συναίσθημα. Όταν ακόμα και η ψευδαίσθηση της ελευθερίας παύει να υπάρχει. Όταν η ζωή μας προγραμματίζεται από άλλους, όταν σταματάμε να ονειρευόμαστε και όταν τα όνειρα μας γίνονται εφιάλτες…. τι άλλο μπορεί να νοιώσουμε;

Μάιος και ο καιρός είναι αν μη τι άλλο φθινοπωρινός, και αυτός ενισχύει τις σκέψεις για το δύσκολο επερχόμενο χειμώνα. Λογαριασμούς, μειωμένα ή ανύπαρκτα έσοδα, δάνεια που πρέπει να αποδοθούν, θέρμανση που δεν θα υπάρχει. Αγωνία που σίγουρα υπάρχει και θα υπάρχει μεγαλύτερη στη συνέχεια. Όμως η ζωή είναι δώρο, όμως η ζωή είναι μοναδική, έρχεται και φεύγει και κάθε στιγμή μόνο μια φορά μπορείς να τη ζήσεις.

Τι αξία έχει η ζωή αν δεν μπορείς να τη ζήσεις; Την απάντηση την δίνουν καθημερινά οι σιωπηλές αυτοκτονίες που χαρακτηρίζονται ως πράξεις δειλίας και απελπισίας από την σαθρή κοινωνία μας. Όταν η αξία της ανθρώπινης ύπαρξης γίνεται ευτελής, κάτι που λέγεται ψυχή δεν σηκώνει το βαρύ φορτίο. Όμως αυτή δεν είναι λύση παρά μόνο παράλυση.

 Λύση είναι να δώσουμε τέλος στις αρνητικές σκέψεις, να κλείσουμε το χαζοκούτι και να αποστομώσουμε τα παπαγαλάκια της τηλεόρασης που σκοπό τους έχουν να εντείνουν τις ανησυχίες και να μεταδώσουν την τρομοκρατία. Αυτό που πιστεύω ακράδαντα είναι ότι η συλλογική σκέψη έχει δύναμη, και ότι εκεί αποσκοπεί η σημερινή κρίση. Σκοπός της είναι να αποσυντονίσει και να αποπροσανατολίσει τον συλλογικό νου από τις πραγματικές αξίες της ζωής, στις αξίες εκείνες που αγοράζονται και πωλούνται. 

Βρισκόμαστε σε μια περίοδο αναμονής και τρόμου μέχρι να γίνουν οι επερχόμενες εκλογές. Όλοι μας ανεξαιρέτως είμαι βέβαιη ότι αναβάλλουμε να κάνουμε σχέδια και κατά συνέπεια όνειρα για το προσεχές διάστημα. Ακούμε το ένα και το άλλο, ακούμε για μέτρα, περικοπές, φορολογία, ανεργία και τίποτε όμως θετικό. Όμως σίγουρα υπάρχει και κάτι θετικό. Που είναι όμως;

Θετική σίγουρα δεν είναι η αναβολή. Αυτή η αναβολή δημιουργεί αλυσιδωτές αντιδράσεις και στην ψυχολογία μας και πολύ περισσότερο στην οικονομία μας η οποία σαν καπιταλιστική που είναι θα καταρρεύσει από αυτήν την αναβολή και μόνο. Όταν ο καθένας μας αναβάλει από το πιο μικρό ως το πιο μεγάλο όνειρό του, αναβάλει και την ανάπτυξη. Και επειδή αυτός είναι ο στόχος κάποιων, και επειδή εμείς έχουμε τα όπλα στην ύπαρξή μας, είναι ανόητο να το μεταδίδουμε και να το αφήνουμε να εξαπλωθεί.

Το επόμενο λοιπόν δευτερόλεπτο, αφεθείτε, ονειρευτείτε και βάλτε σε πράξη όλα όσα επιθυμείτε. Αν ξεκινήσουμε, τότε να είστε σίγουροι ότι ο ένας με τον άλλον θα το μεταφέρουμε στην κοινωνία μας.

Είναι όπως όταν το πρωί ξεκινάς την μέρα σου και κάποιος επειδή του πήγαν όλα στραβά είναι τόσο στην τσίτα που φαίνεται πως θα εκραγεί… αν εσύ όχι μόνο δεν τον αποπάρεις αλλά του χαμογελάσεις, του πεις μια εγκάρδια καλημέρα, του αφήσεις να παρκάρει στη θέση σου…τι νομίζετε ότι θα συμβεί;
Πιστεύω ότι θα χαμογελάσει η ψυχή του και θα νιώσει. Και θα νιώσει συναισθήματα χαράς, αγάπης, ευτυχίας που είναι και τα συναισθήματα που θρέφουν τη ψυχή και ενισχύουν την ανθρώπινη φύση.

Σήμερα αυτοί που χαμογελάνε είναι “παράξενοι”, ή ίσως αλλαφροϊσκιωτοι. Όμως σήμερα έχουμε ανάγκη το χαμόγελο όσο ποτέ άλλοτε. Σήμερα έχουμε ανάγκη την αγκαλιά, σήμερα έχουμε ανάγκη τον καλό λόγο ακόμα και αν μέσα μας ξέρουμε ότι τίποτε δεν θα πάει καλά είναι όμορφο να πούμε σε κάποιον ..ΜΗΝ ΑΝΗΣΥΧΕΙΣ, ΟΛΑ ΘΑ ΠΑΝΕ ΚΑΛΑ.
…ΜΗΝ  ΑΝΑΒΑΛΕΙΣ  ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΣΟΥ
…όπως λέω και εγώ … Με το που γεννιόμαστε, γνωρίζουμε ότι κάποτε θα πεθάνουμε. Αν λοιπόν αποφασίσουμε να μη ζούμε, αλλά να αγωνιούμε για το πότε θα πεθάνουμε…απλά δεν ζούμε… και απλά έχουμε πεθάνει.

Τζένη Χαιρετάκη
exoenavaros.blogspot.com