Παγκόσμια Ημέρα κατά της Ν. Πάρκινσον (11/04/2011)

http://thumbp2-ird.thumb.mail.yahoo.com/tn?sid=70931694320888516&mid=ACluUtQAANExTaK9QQvP1AH3nA4&midoffset=1_4227597&partid=2&f=248&fid=Inbox 
 
Η Παγκόσμια Ημέρα κατά της Ν. Πάρκινσον καθιερώθηκε το 1997 με πρωτοβουλία της Ευρωπαϊκής Εταιρείας για τη Ν. Πάρκινσον (E.P.D.A.) και την υποστήριξη του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας. Γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 11 Απριλίου, ημερομηνία γέννησης του Άγγλου Τζέιμς Πάρκινσον (1755-1824).
Ο Τζέιμς Πάρκινσον, το 1817 περιέγραψε τη συμπτωματολογία της ασθένειας που πλήττει το νευρικό σύστημα του ανθρώπου και τη διατύπωσε στην έκθεσή του με τίτλο «An Essay On The Shaking Palsy».
Τον ίδιο χρόνο (1997) δόθηκε στη δημοσιότητα η «Χάρτα της E.P.D.A.» που σκοπό είχε να ενημερώσει τους πάσχοντες από την ασθένεια για τα δικαιώματά τους, αλλά και να ευαισθητοποιήσει το παγκόσμιο κοινό. Σύμφωνα με τη «Χάρτα της E.P.D.A.» οι άνθρωποι που πάσχουν από τη Ν. Πάρκινσον έχουν το δικαίωμα να:
– Συμβουλεύονται γιατρούς με εξειδίκευση στη Ν. Πάρκινσον,
– Να λαμβάνουν σωστή διάγνωση,
– Να έχουν πρόσβαση σε υπηρεσίες στήριξης και βοήθειας,
– Να λαμβάνουν συνεχή φροντίδα,
– Να παίρνουν μέρος στη διαχείριση/αντιμετώπιση της ασθένειάς τους.

«Και…Γαία Πυρί Μιχθήτω!»

Του καθηγητή ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΙΠΕΡΟΠΟΥΛΟΥ
     Δανείστηκα τον στίχο του «αρχαίου άγνωστου ποιητή» που εκφράζει σε ελεύθερη απόδοση στα Νέο-Ελληνικά την στάση εκείνου που την εκφέρει και αποδίδεται από μερικούς εννοιολογικά ως «μετά από εμένα, ας καεί και η γη…» ή για άλλους «τι με ενδιαφέρει εμένα, δεν πάει να καεί και η γη…»
        Αυτό στην προσπάθειά μου να εξηγήσω Κυριακάτικα στον ταξιτζή μου την επικρατούσα άποψη για τα πολιτικά-οικονομικά-κοινωνιολογικά δρώμενα που έχουν ήδη επιφέρει άγνωστες μέχρι σήμερα ψυχοδυναμικές καταστάσεις σε εμάς του Έλληνες, τις Ελληνίδες και τα παιδιά μας…
       Βρήκα σε μία κλασική «πιάτσα ταξί» Κυριακή πρωί, εδώ στο Κέντρο της πόλης μας καμιά 40ριά μπλε χρώματος (τα Σαλονικιώτικα ταξί είναι μπλε) να περιμένουν τον…πελάτη!
       Μπήκα στο πρώτο στη σειρά, του είπα σε ποια εκκλησία θα πάμε για το μνημόσυνο ενός φίλου, κοίταξε δυο φορές στον καθρέπτη και αφού βεβαιώθηκε μου απάντησε με το «λάμδα» χοντρό…
—-«Όπου θέλει ο δάσκαλός μας….»
     Πιάσαμε Κουβέντα και φυσικά τον ρώτησα τι γίνεται όχι μόνο με τις γνωστές κλασικές πιάτσες ταξί που έχουν ατέλειωτες ουρές αλλά και με τις «καινούργιες» όπου παρκάρουν δεκάδες ταξί στη σειρά και ουσιαστικά αποτελούν «καταπάτηση» μέρους των καθιερωμένων λεωφορείο-λωρίδων στις κεντρικές αρτηρίες της πόλης μας.
—-«Μαύρα χάλια, είμαστε κ Πιπερόπουλε»,
     είπε ο ταξιτζή και το επανάλαβε τρείς (3) φορές εξηγώντας για τη δεύτερη ότι «η επανάληψη είναι η μητέρα της μάθησης» και για την τρίτη για να το χωνέψει και ο ίδιος όπως και οι συνάδελφοί του που ψάχνουν τώρα «το πώς και το γιατί για το κακό που τους βρήκε!»
      Ανταλλάξαμε στα γρήγορα απόψεις για το πώς φτάσαμε εδώ που φτάσαμε και τελικά εντελώς συμπτωματικά συμφωνήσαμε:
—-«Δεν είμαστε ούτε στο παρά δέκα, ούτε στο παρά πέντε αλλά ήδη σε ελεύθερη πτώση περιμένοντας πότε θα σκάσουμε σαν…καρπούζια στην οικονομικά στεγνή ελληνική γη…»
     Κυριακή πρωί, άδειοι οι δρόμοι στη Σαλονίκη, φτάσαμε πριν το καταλάβουμε έξω από την εκκλησία, του κατέβαλα το αντίτιμο της κούρσας αλλά ΔΕΝ με άφησε να φύγω…
—-«Δάσκαλε, μια ακόμα ερώτηση να σου κάνω και είσαι ελεύθερος. Τα πράγματα είναι μαύρα χάλια και πάνε χειρότερα…Βλέπεις ή δεν βλέπεις εκλογές;»
      Του απάντησα, Σωκρατικά, μεταφέροντας το σημείο αναφοράς στον δικό του δοκιμαζόμενο επαγγελματικό κλάδο…
—–«Οι ταξιτζήδες είστε σε μαύρα χάλια, σωστά;»
—–«Ούτε συζήτηση και φαίνεται από τις πιάτσες με χιλιάδες σταθμευμένα οχήματα που περιμένουν τον πελάτη που…δεν υπάρχει»
—–«Έχετε εκλεγμένη Διοίκηση στον κλάδο σας;»
—–«Σίγουρα, ναι και όπως ξέρω δάσκαλε ο Πρόεδρός μας είναι και φίλος σου και ήμουν ανάμεσα σε εκείνους που μας έχεις κάνει και σεμινάρια και διαλέξεις για το πώς θα πρέπει να φερνόμαστε στον πελάτη, τον ντόπιο Σαλονικιό, τον επισκέπτη από άλλη μεριά της Πατρίδας και ιδιαίτερα τον ξένο…»
—–«Σκέφτηκες» ρώτησα, «μια και τα πράγματα είναι τόσο άσχημα ότι ίσως βελτιωθούν εάν ΤΩΡΑ ΞΑΦΝΙΚΑ ΖΗΤΟΥΣΑΤΕ να γίνουν ΕΚΛΟΓΕΣ και αλλάζατε Διοίκηση ότι αυτό μπορεί να έλυνε ΟΛΑ τα προβλήματα της αναδουλειάς στον κλάδο;»
      Κοίταξε ξανά στον καθρέπτη, γύρισε το σώμα του προς το πίσω κάθισμα, μου έδωσε το χέρι και είπε νέτα-σκέτα, Κυριακή πρωί τέταρτη ημέρα, Δόξα τω Θεώ, ΧΩΡΙΣ ΜΜΕ:
—-«Δάσκαλε, σε ευχαριστώ! Το πιστεύω και εγώ και πολλοί συνάδελφοι και εκτός κλάδου ότι οι εθνικές εκλογές ΔΕΝ θα λύσουν ΚΑΝΕΝΑ πρόβλημα αλλά είναι ΙΕΡΗ ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ του Παπανδρέου να ξεμπροστιάσει τους πράσινους και τους μπλε και κάθε άλλου χρώματος ΚΛΕΦΤΕΣ, να δημεύσει τις περιουσίες τους και ΝΑ ΜΗΝ ΤΟΥΣ ΒΑΛΕΙ ΦΥΛΑΚΗ αλλά να τους ΕΞΟΡΙΣΕΙ από τον τόπο μας…»
—-«Δεν φοβάσαι ότι εάν κάνει κάτι τέτοιο ο κ Παπανδρέου και η Κυβέρνησή του θα έχουμε αιματοχυσίες ανάμεσα σε τέως και εν ενεργεία πράσινους και μπλε Βουλευτές, Υφυπουργούς, Υπουργούς και χιλιάδες βολεμένους…παρατρεχάμενους» τον ρώτησα…
—–«Δάσκαλε» με αποστόμωσε, «εάν δεν γίνει αυτό κάποια στιγμή φοβάμαι ότι θα σφαχτούμε μεταξύ μας εμείς οι απλοί πολίτες…»
     Εκλογές τώρα, γιατί και με ποια δικαιολογία;
     Αυτό που είναι απολύτως απαραίτητο είναι η ΑΝΑΛΗΨΗ ΕΥΘΥΝΩΝ και η εφαρμογή των απαιτούμενων λύσεων για διαχείριση του οικονομικού μας δράματος και ΦΥΣΙΚΑ με ΑΜΕΣΗ ΤΙΜΩΡΙΑ ΟΛΩΝ ΑΝΕΞΑΙΡΕΤΩΣ ΤΩΝ ΥΠΕΥΘΥΝΩΝ χωρίς την κάλυψη της τραγελαφικής παροχής του Νόμου περί…»ευθύνης», μάλλον έπρεπε να λένε «περί ΑΝΕΥΘΥΝΟΤΗΤΑΣ»,  Υπουργών!…
      Πέρασαν 3 χρόνια από τότε που «έφυγε» από κοντά μας ο φίλος, βάλσαμο ο χρόνος στον πόνο των δικών του…
      Εάν ζούσε, θα ήταν κιόλας στους δρόμους γιατί ΔΕΝ πίστεψε ποτέ στο «γαία πυρί μιχθήτω»

Διπλώματα Οδήγησης, ακόμη και σήμερα νομοθετούμε για το χθες…!

 
Γράφει ο Άρης Ζωγράφος
 
Ένα βήμα μπρος δύο βήματα πίσω. (Κινούμενοι αντίθετα στο μονόδρομο!)
 
Με φτιασιδώματα, δεν φτιάχνεις αξιόλογο σύστημα εκπαίδευσης και αξιολόγησης οδηγών. Και αν το δεις μεμονωμένα, ούτε στο ελάχιστο δεν συμβάλεις στην Οδική Ασφάλεια, διότι είναι αυτονόητο, ότι κανένα σύστημα στον αιώνα που ζούμε, αλλά και στους επόμενους που έρχονται, δεν είναι σε θέση να δημιουργήσει οδηγητική συνείδηση στην ηλικία των 18+ μέσα σε έναν μόνο μήνα!
 
 
Αγαπητοί συνάδελφοι,  νομοθέτες, συνεργάτες, συνοδοιπόροι: 
 
 
Διαβάζοντας την εμπεριστατωμένη – και τελικά προσεγμένη, οφείλω να ομολογήσω – εισήγηση για το νέο θεσμικό πλαίσιο των διαδικασιών χορήγησης άδειας οδήγησης , ανέτρεξα ξανά στις θέσεις της ομοσπονδίας των εκπαιδευτών, για να διαβάσω τι λένε οι εκπρόσωποι του χώρου. Τα συναισθήματα

ανάκατα: ελπίδα, αμηχανία, θλίψη, οργή!

Στο τέλος της ανάγνωσης, μονολογούσα χωρίς να το καταλάβω: “δειλοί, μοιραίοι κι άβουλοι αντάμα! προσμένουμε, ίσως, κάποιο θάμα!”
Πάντοτε επίκαιρο, μιας και, ακόμη και σήμερα, νομοθετούμε για το χθες…!
Παρατηρώντας λοιπόν τη σημερινή δραματική κατάσταση του ζητήματος  της οδικής ασφάλειας, δεν μπορώ παρά να θέσω τα προφανή ερωτήματα: Πώς φτάσαμε ως εδώ; Και, τι θα κάνουμε;
Πολλές και σύνθετες η απαντήσεις. Θα προσπαθήσω να συγκεκριμενοποιήσω τον προβληματισμό μου στις λύσεις που προτείνει η εισήγηση, η οποία προσπαθεί να εξωραΐσει ένα σύστημα που έχει πεθάνει προ πολλού.
Στον ιστότοπο του ΥΜΕ, κάτω από το βαρύγδουπο τίτλο “Δημόσια διαβούλευση για την αναμόρφωση θεσμικού πλαισίου χορήγησης αδειών σε υποψήφιους οδηγούς” διαβάσαμε ότι ο στόχος της διαβούλευσης, σύμφωνα με τους υπευθύνους, είναι, η διαφάνεια η αξιοπιστία του συστήματος, και η εξάλειψη των όποιων φαινομένων χρηματισμού.
Κατά την  ανάγνωση της εισήγησης  δημιουργήθηκαν τρεις κόμποι στο στομάχι μου· τρεις κόμποι-ερωτήματα που θα εκθέσω σ’ ετούτην την αναφορά. Τελικά, τι  ζητάμε από αυτήν την κατ’ ευφημισμό «δημόσια διαβούλευση»:
1.       Να εξυγιάνουμε το σύστημα παραγωγής οδηγών και αδειών οδήγησης; Με όλες τις παραμέτρους και τα στάδια που αυτό εμπεριέχει;
2.       Να εισάγουμε στην διαδικασία της εκπαίδευσης και της κατάρτισης  ομάδες ιδιωτών, που εδώ και πολλά  χρόνια, λυμαίνονται τον χώρο (μιας και πάντα τυχαίνει να έχουν πλάτες  στην κεντρική εξουσία), και σήμερα  ζητάνε μια κάποια νομιμότητα;  ή,
3.       Να δημιουργήσουμε ένα αξιόπιστο σύστημα εκπαίδευσης, κατάρτισης και αξιολόγησης,  που θα προάγει την Κυκλοφοριακή Αγωγή και την Οδική Ασφάλεια;
Θεωρώ ότι το τελευταίο, που είναι και το ζητούμενο, δεν υπήρχε στο μυαλό του εισηγητή ούτε καν ως τίτλος.  Αν θέλουμε έστω και να αγγίξουμε αυτό το κεφαλαιώδες για την χώρα μας ζήτημα, κινούμαστε αντίθετα στο μονόδρομο…!
Ξέρετε, με ιδέες του 1970, διανθισμένες με ολίγη από διαδίκτυο, διαδραστικότητα και  media maker δεν μπορείς να στηρίξεις ένα σύστημα που, από την γέννηση του, ήταν λάθος και που, τέλος πάντων, το μόνο που έχει αποφέρει  είναι διαφθορά, νεόπλουτους δικτατορίσκους και δυσωδία.
Δεν μπορείς να θεωρείς ως βάση για συζήτηση και αλλαγές,  ένα σύστημα που παράγει   8 νεκρούς και 80 τραυματίες κάθε μέρα.
Αν θέλετε τουλάχιστον να κρατήσετε τα προσχήματα, πρέπει σε αυτήν την  “κρυφή” διαβούλευση(;)  – στην οποία δεν θα μάθουμε ποτέ ποιος πρότεινε τι –  να απαντήσετε:
Ποιο είναι  το επιθυμητό επίπεδο της Κυκλοφοριακής αγωγής των γενεών που έρχονται, και ποιες διαδικασίες θα το διαμορφώνουν;
Για το δεύτερο ερώτημα, η λαϊκή θυμοσοφία  “ο κόσμος το ‘χει τούμπανο κι εμείς κρυφό καμάρι”, μάλλον περιγράφει καλύτερα αυτό που συμβαίνει.  Αφού δεν καταφέραμε να δημιουργήσουμε τα ΚΟΑ με το 3ο  ΚΠΣ (Κανείς δεν έμαθε ποτέ το γιατί;) Ερχόμαστε σήμερα υπό την κατοχή του ΔΝΤ να αναλογιστούμε(;):
Ποιοι έχουν τις άκρες και το χρήμα να δημιουργήσουν και να λειτουργήσουν πίστες; Μήπως υπάρχουν και είναι  έτοιμες;  Μήπως περιμένουμε κάποιους να μας υπαγορεύσουν τις  προδιαγραφές που ταιριάζουν στην επένδυσή τους;  Μήπως ο πιστάρχης (θα είναι εκπαιδευτής;  ή θα τον βαπτίσετε;)  θα γίνει ο ενδιάμεσος κρίκος;
Αφού υποβαθμίσατε και απαξιώσατε τον ρόλο του εκπαιδευτή (με την ανοχή του και πολλές φορές με την συνεργασία του), σε όλα τα επίπεδα, χρειαζόσασταν  παράγοντες  και ΜΚΟ για να συνομιλείτε και να υποστηρίζετε…!
Στο  πρώτο ερώτημα που εισηγητικά “θέλει να πιάσει τον ταύρο από τα κέρατα”,  και θα μπορούσε να είναι  μεταβατικό στάδιο ενός  άλλου, εμπνευσμένου συστήματος Οδικής Ασφάλειας,  θα αναρωτηθούμε τα εξής:
·         Ποιοι θα είναι οι εκπαιδευτές του 2020 και τι ελάχιστα προσόντα θα πιστοποιούν; (Απόφοιτοι των ΙΕΚ; Θα μας πάρουν με τις πέτρες!)
·         Ποιοι θα είναι οι εξεταστές (αν χρειάζονται)  και τι προσόντα θα αποδεικνύουν; (Υπάλληλου του υπουργείου, χωρίς εξετάσεις και αποδεδειγμένη εκπαιδευτική εμπειρία; Τι είχες Γιάννη, τι είχα πάντα!)
·         Ο έλεγχος του πόθεν έσχες των εξεταστών, θα είναι προαπαιτούμενο, για να συνεχίσουν να διατηρούν την  ιδιότητα τους ; Η ξεκινάμε να μετράμε από αύριο;
·         Θα εξακολουθούν να υπάρχουν,  τα παραμάγαζα παραγωγής fast track διπλωμάτων έξω από τις υπηρεσίες μεταφορών;
·         Το σύστημα θα υφίσταται περιοδική αξιολόγηση; Και ποιές θα είναι οι παράμετροι που θα το αναδείξουν αξιόπιστο;
Θεωρώ ότι σε ένα περιβάλλον Οδικής Ασφάλειας όμως, πρέπει να δίδεται βαρύτητα πρώτα και κύρια στην ευαισθητοποίηση του πολίτη και στην καλλιέργεια κυκλοφοριακής κουλτούρας, που:
·         αρχίζει από το σχολείο,
·         προχωρά στην ποιοτικότερη εκπαίδευση και εξέταση των υποψηφίων οδηγών, με εφαρμογή σύγχρονων προτύπων, και
·         συνεχίζεται και συνυπάρχει με την μορφή της κατάρτισης σε όλη την διάρκεια της ζωής του!
Η αναγκαιότητα προσαρμογής, αναβάθμισης κι εκσυγχρονισμού του συστήματος παραγωγής χρηστών των οδοστρωμάτων,  ανάλογα με τα νέα δεδομένα, με τις νέες προκλήσεις και εξελίξεις είναι αίτημα των καιρών, όπως και η αναγκαιότητα του να αποτελέσει η διαδικασία για την απόκτηση άδειας οδήγησης μια συνέχεια ενός προγράμματος Κυκλοφοριακής Αγωγής που θα ξεκινάει από το Νηπιαγωγείο και θα τελειώνει με το ΠΕΙ, και όχι μια αυτόνομη εκπαιδευτική διαδικασία που θα ασχολείται μόνο με αυτό. 
Ο νέος που έχει διαμορφώσει κυκλοφοριακή κουλτούρα από το σχολείο, που έχει αποκτήσει δεξιότητες συμπεριφοράς και οραματίζεται μια άλλη κοινωνία, όπου η Οδική ασφάλεια δεν θα είναι το ζητούμενο, αλλά το αυτονόητο,  θα είναι ο νέος που θα θεωρεί την απόκτηση άδειας οδήγησης, φυσικό επακόλουθο μιας μακρόπνοης εκπαιδευτικής διαδικασίας, και όχι ένα αλισβερίσι καταρράκωσης της αξιοπρέπεια του…!
 
……………
“…Δειλοί μοιραίοι και άβουλοι αντάμα, προσμένουμε ίσως κάποιο θάμα!”

……………

Εκδήλωση για τους χημικούς αεροψεκασμούς

Ενημερωτική εκδήλωση για τους χημικούς αεροψεκασμούς οργανώνουν η Κίνηση κατά των Χημικών Αεροψεκασμών την προσεχή Πέμπτη 14 Απριλίου 2011 στις 19:30μμ , στην αίθουσα του Ξενοδοχείου Διόνυσος στη Λάρισα,(Λάμπρου Κατσώνη & 23ης Οκτωβρίου).  Ομιλητής ο διακεκριμένος επιστήμονας κ. Νίκος Κατσαρός, συνεργάτης και πρώην πρόεδρος του ερευνητικού κέντρου ΕΚΕΦΕ Δημόκριτος και πρόεδρος του ΕΦΕΤ, ο οποίος θα κάνει διάλεξη για το αμφιλεγόμενο και ακανθώδες θέμα των χημικών αεροψεκασμών(chemtrails)που καθημερινά σχεδόν εφαρμόζονται στα πλαίσια του προγράμματος της γεωμηχανικής ‘Geoengineering’ σε όλο τον πλανήτη-με απρόβλεπτες συνέπειες για  την ανθρώπινη υγεία- προκειμένου όπως λέγεται, να ελεγχθεί το φαινόμενο του θερμοκηπίου .
Εκατομμύρια πολίτες, σε όλο τον κόσμο, παρατηρούν στον ουρανό την συχνή, σχεδόν καθημερινή και επίμονη εμφάνιση,  των γνώριμων πια λευκών ουρών, που μοιάζουν μʼ αυτές που δημιουργούν τα
καυσαέρια των αεροπλάνων. Παρατηρώντας όμως καλύτερα διαπιστώνει κανείς, ότι αυτές οι ουρές δε διαλύονται, σε αντίθεση με τις συνήθεις των κοινών αεροπλάνων, αλλά παραμένουν και απλώνουν, δημιουργώντας τεχνητή νέφωση,  αλλάζοντας, πολλές φορές, τον καιρό ακόμα και μιας ολόκληρης περιοχής.

Πρόκειται λοιπόν, κατά την εκτίμηση των ειδικών επιστημόνων και ερευνητών, για αεροψεκασμούς της ατμόσφαιρας με υδρόφιλες χημικές ουσίες, όπως βάριο, άλατα, οξείδια αλουμινίου ή και χαλαζία που απορροφούν την ατμοσφαιρική υγρασία, αντανακλούν στο διάστημα μέρος τη ηλιακής ακτινοβολίας, (περίπου1%) και έτσι δρουν ανασταλτικά σε σχέση με την θέρμανση του πλανήτη.

Έχει αναφερθεί ότι με τις «χημικές ουρές» γίνεται πειραματική εφαρμογή νέων στρατιωτικών και άλλων τεχνολογιών, που χρησιμοποιούν και επηρεάζουν την ιονόσφαιρα και άλλα στρώματα της ανώτερης ατμόσφαιρας, για τεχνητή τροποποίηση του καιρού και εφαρμογή βιολογικών πειραμάτων σε ολόκληρους πληθυσμούς.

Τίθεται λοιπόν το  ερώτημα. Γίνονται αεροψεκασμοί για την προστασία του περιβάλλοντος η για άλλο σκοπό; Και αν γίνονται για τον πρώτο λόγο γιατί δεν ανακοινώνονται επίσημα;

Αν όμως γίνονται για άλλους σκοπούς, τότε θα πρέπει να απαιτήσουμε να δοθούν εξηγήσεις για να εκτιμηθεί το μέγεθος της ζημιάς που έχει υποστεί το περιβάλλον και κάθε έμβιο ον, μια που οι χημικές αυτές ουσίες, που χρησιμοποιούνται, είναι πολύ τοξικές για τον ανθρώπινο οργανισμό! Αυτά και άλλα ακόμη ερωτήματα  όπως για το ραδιενεργό νέφος της Ιαπωνίας και τις επιπτώσεις του,  το σύστημα κεραιών HAARP και την πιθανή συμμετοχή του στην δημιουργία “φυσικών” καταστροφών, θα έχουμε την ευκαιρία να το πληροφορηθούμε από επίσημα χείλη.

 Παρακαλούμε να μας τιμήσετε με την παρουσία σας

ΚΙΝΗΣΗ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΧΗΜΙΚΩΝ ΑΕΡΟΨΕΚΑΣΜΩΝ     (Πληροφορίες:Ζούγρου Φρειδερίκη 6936938277)

ΑΝ ΘΕΛΕΤΕ ΤΟ ΔΗΜΟΣΙΕΥΕΤΕ ‘Εκλογές ΓΕΩΤΕΕ: Νικητής η αποχή . Ποιός ευθύνεται για την συντριβή της ΔΑΚΕ; ‘

Η ΔΑΚΕ έχασε απο την δύναμη της 10 εκατοστιαίε μονάδες.
ΑΝΤΏΝΗ θα πάρεις το κεφάλι αυτού, που σου έλεγε ότι θα λάβει η ΔΑΚΕ 43,5%.
Με τέτοια στελέχια δεν κερδίζεις εκλογές.
Ο συγκεκριμένος το “κουσούρι” της υπερβολής και αναξιοπιστίας το κουβαλάει χρόνια.

Περισσότερα στο http://polylitoikairoi.blogspot.com/2011/04/blog-post_1425.html

Θέλω το ΓΕΩΤΕΕ…

Θέλω το ΓΕΩΤΕΕ χωρίς κομματικό προσανατολισμό,
Θέλω το ΓΕΩΤΕΕ χωρίς επαγγελματίες συνδικαλιστές,
Θέλω το ΓΕΩΤΕΕ που σέβεται το πτυχίο μου, την προσωπικοτητα μου, τον ιδρώτα μου και δεν με βλέπει μόνο σαν πελάτη συνδρομητή,
Θέλω το ΓΕΩΤΕΕ που θα μου παρέχει ασφάλεια και διαφύλαξη των επαγγελματικών μου δικαιωμάτων
Θέλω το ΓΕΩΤΕΕ που θα βοηθήσει τον νεο συνάδελφο,
Θέλω το ΓΕΩΤΕΕ που θα με ενώσει πραγματικά με όλους τους κλάδους,
Θέλω το ΓΕΩΤΕΕ που θα συνεδριάζει και θα ασχολείται με τα πραγματικά και αληθινά μου προβλήματα,
Θέλω το ΓΕΩΤΕΕ που θα το εμπιστεύομαι,
Θέλω το ΓΕΩΤΕΕ για μενα τον απλό Γεωτεχνικο που σπούδασα, κουράστηκα, μόχθησα για ενα καλύτερο αύριο,
Θέλω το ΓΕΩΤΕΕ ΚΑΘΑΡΟ.
Γι αυτούς και ακόμα άλλους τόσους λόγους, θα ψηφίσω ΑΚΟΜΜΑΤΙΣΤΟ ΓΕΩΤΕΕ,
που ξέρεις ίσως αλλαξει κάτι.

 X.N.