Ένα ποτό θρύλος , ίσως το μοναδικό ποτό το οποίο απέκτησε τόσους φανατικούς θαυμαστές και ορκισμένους εχθρούς.

Κατηγορήθηκε για πρόκληση εθισμού, παραισθήσεων και σχιζοφρένειας, αγαπήθηκε για το σμαραγδένιο χρώμα του, τη ζάλη και την έμπνευση που χάριζε, γέννησε μύθους, έγινε θρύλος, απαγορεύτηκε και…
επέστρεψε δυναμικά.

Ιστορία

Η ονομασία του πράσινου ελιξιρίου προέρχεται από την αρχαία ελληνική λέξη αψίνθιο δηλαδή, αυτό που δεν πίνεται! Γραπτές πηγές αναφέρουν τη χρήση του αρωματικού ποώδους φυτού, της αψιθιάς, για ιατροφαρμακευτικούς λόγους από πολούς λαούς κατά την αρχαιότητα, μεταξύ των οποίων οι Σουμέριοι, οι Αιγύπτιοι και οι Έλληνες.

Αψιθιά

Το 1792 ο Dr. Pierre Ordinaire το παρασκευάζει για πρώτη φορά στη σημερινή του μορφή, το αποκαλεί “πράσινη νεράιδα” και το πουλάει ισχυριζόμενος ότι θεραπεύει τα πάντα, από πονοκεφάλους μέχρι επιληψία και πέτρες στα νεφρά. Λίγο καιρό αργότερα, ο Major Dubied διαβλέπει τις δυνατότητες της πράσινης νεράιδας όχι ως φαρμάκου, αλλά ως απεριτίφ, αγοράζει την πατέντα και ξεκινάει την παραγωγή. Το 1805 τα κέρδη του αγγίζουν τα όρια του μύθου.

“Absinthe Drinker” του Picasso

Μερικά χρόνια αργότερα το αψέντι θα περάσει στα καφέ και τα μπαρ του Παρισιού, όπυ θα βρει μεγάλη απήχηση στους καλλιτεχνικούς κύκλους. Η “Πράσινη Νεράιδα” γίνεται απαραίτητη στους Μπονττλέρ, Βερλέν, Ρεμπό, Ζολά, Πικάσο, Χέμινγουει και σε πολλούς άλλους και ο όρος “αψεντισμός” γράφεται στην ιστορία.

Απαγόρευση

Οι περίεργες ιδιότητες, οι παρενέργειες για τις οποίες κατηγορήθηκε η ουσία Thujone, ήταν η αφορμή για τον ανε΄λέητο πόλεμο εναντίον του πράσινου απεριτίφ. Τοξικότητα, εθισμός, πρόκληση παραισθήσεων και παρανοϊκής συμπεριφοράς ήταν το βασικό κατηγορητήριο. Οι κατηγορίες βεβαίως ήταν ενδείξεις και εικασίες αφού τίποτα δεν αποδείχθηκε επιστημονικά.
Σύμφωνα με πολλούς ερευνητές η πραγματική αιτία του πολέμου εναντίον του, είναι ότι για 30 περίπου χρόνια κατείχε την πρώτη θέση σε πωλήσεις, εκτοπίζοντας κάθε άλλο αλκοολούχο ποτό, ακόμα και το κρασί. 
Η Αμερική ήταν η πρώτη χώρα που απαγόρευσε την “πράσινη πληγή της Γαλλίας”, όπως αποκαλούσαν το αψέντι το 1912. Ακολούθησαν όλες οι υπόλοιπες χώρες στις οποίες κυκλοφορούσε με τελευταία τη Γαλλία. Για 75 χρόνια περίπου το αψέντι πετούσε παράνομα σε πολλές χώρες, αλλά και νόμιμα σε κάποιες, κυρίως στην Ανατολική Ευρώπη.

Στις μέρες μας, μετά από 100 χρόνια, το αψέντι επιστρέφει λαμπερό και απαλλαγμένο από δεισιδαιμονίες!!

Δεν έχει περάσει Σαββατοκύριακο στο ελληνικό ποδόσφαιρο, και όχι μόνο, που οι επιδρομές των βαρβάρων και των κανίβαλων να αποτελούν τον πρωταγωνιστικό ρόλο εντός και εκτός των αγωνιστικών χώρων. Οι σκηνές που διαδραματίζονται στα ελληνικά γήπεδα προσβάλουν όλους τους υγιείς φιλάθλους, όλους τους λάτρεις του ποδοσφαίρου και του αθλητισμού και δεν αρμόζουν στον πολιτισμό και την παράδοση μιας χώρας όπως η Ελλάδα.
Τα μέτρα που έχουν ληφθεί, κατά καιρούς, για την πάταξη της βίας στα γήπεδα δεν απέδωσαν, τόσο γιατί δεν εφαρμόστηκαν πιστά, όσο και γιατί οι ίδιες οι ποδοσφαιρικές ανώνυμες εταιρίες συνέχισαν και συνεχίζουν να ανέχονται τα οργανωμένα «εγκλήματα» που βρωμίζουν σε κάθε αγωνιστική το άθλημα.
Και δεν είναι δυνατόν να …αιτιολογούμε πάντα τα έκτροπα των ελληνικών γηπέδων ως προέκταση της κοινωνικής βίας και της γενικότερης έντασης. Ούτε θα πρέπει ενίοτε οι αρμόδιοι να αποπέμπουν το πρόβλημα στους χειρισμούς της αστυνομίας που δεν θα έπρεπε καν να είναι ο φύλακας των γηπέδων και των ΠΑΕ. Από τη στιγμή που το ποδόσφαιρο είναι ψυχαγωγία, είναι θέαμα, είναι ο βασιλιάς των σπόρ, οι ΠΑΕ ως υπεύθυνοι διαχειριστές της διεξαγωγής των πρωταθλημάτων θα πρέπει να είχαν μεριμνήσει για την ασφάλεια, την τάξη και την προάσπιση των συμφερόντων τους.
Η απεμπλοκή της αστυνομίας από τα γήπεδα είναι ένα μέτρο πίεσης στην διοργανώτρια αρχή να αναλάβει τις ευθύνες της. Θα πρέπει κάποτε να γίνει η αρχή και να σταματήσει η ανακύκλωση των κουραστικών, εμπρηστικών δηλώσεων, από τη μια και την άλλη πλευρά, που πυροδοτούν το κλίμα και δίνουν τροφή σε όσους αρέσκονται σε επεισόδια και βιαιότητες. Θα πρέπει να αποβληθούν κάποτε από το χώρο του ποδοσφαίρου αυτοί που διαχειρίζονται τη λειτουργία των συλλόγων και του ποδοσφαίρου και διώχνουν από τα γήπεδα αυτούς που αγαπούν το άθλημα, κλείνοντας ταυτόχρονα το δρόμο και στα μικρά παιδιά που θέλουν να ασχοληθούν με το ποδόσφαιρο.
Ας σταματήσει ακόμη και τώρα το πρωτάθλημα ή ας μην ξεκινήσει καν το Σεπτέμβριο εάν δεν διασφαλιστούν οι προϋποθέσεις για την ομαλή διεξαγωγή του και αν δεν καθαρίσει ο χώρος του ποδοσφαίρου, τόσο στις κερκίδες, όσο και στα αρμόδια όργανα. Εάν δεν απεμπλακούν οι ΠΑΕ από τις στρατιές των «βάρβαρων», που αλλοιώνουν την ιστορία και το προφίλ των ομάδων που δήθεν αγαπούν, και αν η πολιτεία δεν εκτελέσει ένα σταθερό νομοθετικό πλαίσιο για την τάξη των γηπέδων και για την ποιότητα αυτών που το υπηρετούν, το πρόβλημα θα κλιμακώνεται για χρόνια.
Αν δεν συναινέσουν οι σύλλογοι στην υποχρεωτική συμμετοχή τουλάχιστον επτά Ελλήνων ποδοσφαιριστών στο βασικό σχήμα, εκ των οποίων οι δύο να είναι ηλικίας κάτω των είκοσι ετών, τότε δεν θα μπορούμε να καυχιόμαστε ούτε να συζητάμε για ελληνικό ποδόσφαιρο. Όπως δεν μπορούμε να μιλάμε για μεγάλους συλλόγους όταν αυτοί, για πολλά χρόνια τώρα, δεν παράγουν μεγάλους Έλληνες ποδοσφαιριστές από τις ακαδημίες τους και με την πρώτη ήττα και άσχημη απόδοση της ομάδας τους αλλάζουν προπονητή.
Η υποχώρηση των υπευθύνων μπροστά σε όλα αυτά, ο φόβος για το οποιοδήποτε κόστος, οι αλληλοκατηγορίες, οι υβριστικές δηλώσεις, η ανοχή της ελεύθερης εισόδου απίθανων παραγόντων σε καίρια διοικητικά πόστα, καθώς επίσης και η πυροδότηση του κλίματος μέσω συγκεκριμένων οπαδικών, αθλητικών εφημερίδων είναι λόγοι που λειτουργούν ανασταλτικά στην εξυγίανση του ελληνικού ποδοσφαίρου.
Ίσως και το ποδόσφαιρο να αποτελεί μια μικρογραφία της άρρωστης ελληνικής κοινωνίας. Μήπως όμως φτάσαμε στο τέρμα και δεν υπάρχει πλέον πιο κάτω;

Γ.Τ.