Έχετε δανείσει 100 ευρώ σε έναν με μισθό 100 ευρώ και 500 ευρώ σε κάποιον με μισθό 1000 ευρώ. Ο πρώτος σας χρωστάει το 100% του μισθού του, ενώ ο δεύτερος σας χρωστάει το 50% του μισθού του. Βάσει ποιας λογικής θα κυνηγούσατε τον πρώτο που αδυνατεί να πληρώσει το χρέος του και θα αφήνατε τον δεύτερο που ΜΠΟΡΕΙ να πληρώσει; Γιατί προσπαθείτε να πάρετε τα 100 και όχι τα 500;

Αυτό ακριβώς είναι που συμβαίνει με το ΔΝΤ. Είδα στο διαδίκτυο τον κατάλογο με τα χρέη όλων των χωρών της γης. Ενδεικτικά:
– Η Γερμανία με 5 τρις έλλειμμα έχει χρέος στο 155% του ΑΕΠ της.
– Η Γαλλία πάλι με 5 τρις έχει χρέος στο 188% του ΑΕΠ της.
– ΟΙ ΗΠΑ με 13 τρις έλλειμμα έχει χρέος στο 94% του ΑΕΠ της.
Ολόκληρος ο κατάλογος με τα χρέη παγκοσμίως βρίσκεται…

εδώ.
Οπότε είναι προφανές ότι δεν έχει τόση σημασία το μέγεθος του χρέους όσο το ποσοστό του επί του ακαθαρίστου εθνικού προϊόντος.

Μετά από μερικές ματιές στον πίνακα προκύπτουν κάποιες απορίες:

Ερώτηση 1. Πως γίνεται και ενώ το Λουξεμβούργο, η Αγγλία, η Ελβετία, το Βέλγιο, η Γαλλία, η Δανία και η Αυστρία έχουν ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ποσοστό χρέους από εμάς, αυτοί να ΜΗΝ ΧΡΕΙΑΖΟΝΤΑΙ σώσιμο, αλλά αντίθετα έρχονται να σώσουν εμάς;

Ερώτηση 2. Πως γίνεται το Αφγανιστάν με περίπου μισόν αιώνα συνεχείς πολέμους να έχει μόνο 23% του ΑΕΠ του χρέος, την στιγμή που ξέρουμε ότι ένας πόλεμος μερικών ημερών μπορεί να “ξετινάξει” μία χώρα;

Ερώτηση 3. Πως γίνεται να χρωστάνε 29% το Κουβέιτ, 54% το Μπαχρέιν και τα Αραβικά εμιράτα 56% την στιγμή που είναι παγκόσμιοι προμηθευτές πετρελαίου;

Ερώτηση 4. Πως γίνεται στην Ελβετία με 271% χρέος, μία απλή καθαρίστρια σε νοσοκομείο (περίπου το 2000) να πληρώνεται με 2000 ευρώ μισθό όσα έπαιρνε την ίδια στιγμή (στα βρώμικα καρβουνο-εργοστάσια της ΔΕΗ) ένας «υψηλόμισθος» τεχνικός, ανώτερης στάθμης εκπαίδευσης, ενταγμένος στα υπερ-βαρέα/ανθυγιεινά με 25 χρόνια προϋπηρεσία;

Ερώτηση 5. Πως γίνεται η Νορβηγία με 143% χρέος να μην έχει πρόβλημα και να μην χρειάζεται σώσιμο ή περικοπές;
Ένα πραγματικό παράδειγμα από εκεί: Γνωστός μου μετακόμισε στην Νορβηγία πριν δύο χρόνια. Προσέξτε τώρα τι «έπαθε» εκεί:
α) Έπιασε δουλειά σε κουζίνα εστιατορίου σαν ανειδίκευτος και έπαιρνε 2.500 ευρώ τον μήνα μισθό!
β) Μετά τρεις μήνες στην δουλειά δήλωσε ότι ήταν «ψυχικά κουρασμένος» και του έδωσαν αμέσως άδεια 15 ημερών!
γ) Με τις επιστροφές φόρων (κάτι σαν το δικό μας δώρο) πήγε μαζί με την γυναίκα του στο Θιβέτ διακοπές.
δ) Τώρα είναι άνεργος (με την δικαιολογία ότι ΔΕΝ ΤΟΥ ΑΡΕΣΕ εκεί που δούλευε!) και για δύο χρόνια παίρνει 1700 ευρώ τον μήνα!

Ερώτηση 6. Γιατί οι παγκόσμιοι δανειστές δεν ανησυχούν μήπως χάσουν τα 13, 5 τρις που χρωστάνε οι ΗΠΑ, τα 2 τρις που χρωστάει το Λουξεμβούργο, τα 9 τρις που χρωστάει η Αγγλία (κλπ, κλπ) αλλά ανησυχούν για τα 500 δις που χρωστάμε εμείς;

Ερώτηση 7. Πως γίνεται και ολόκληρος ο πληθυσμός της γης χρωστάει το 98% των χρημάτων του;

Ερώτηση 8. Ποιοι έχουν τόσα πολλά ώστε να «αντέχουν» να δανείσουν τόσο πολύ χρήμα;

Ερώτηση 9. Πού τα βρήκαν τόσα χρήματα;

Ερώτηση 10. Γιατί τα χρήματά τους δεν συμμετέχουν στο ΑΕΠ της χώρας τους;

Τελικά μήπως τα στοιχεία αυτά δείχνουν ότι η παγκόσμια οικονομία δεν είναι παρά μία τεράστια φούσκα, ενώ το χρήμα είναι ψεύτικο, τυπωμένο στα άδυτα των πολυεθνικών τραπεζών μόνο και μόνο για να επιτευχθεί ένας παγκόσμιος έλεγχος;

“Τα πάντα ρει, μηδέποτε κατά τ’αυτό μένειν”… “Everything flows” – Ηράκλειτος!

Ελεύθερη Ώρα

Τηλεφωνηθήκαμε τις προάλλες επ’ευκαιρία της γιορτής και σήμερα κατά τις 10 μου ήρθε βίζιτα. Είχα καιρό να τον δω και πραγματικά χάρηκα πολύ. Η σύζυγος μου Κατερίνα επίσης, μια και είναι και δικός της παιδικός φίλος.

-Πως πάει η..δουλειά Γιάννη; (βιοτεχνία μεταποίησης – εγκατάστασης πλαισίων)
-Χάλια. Η ζήτηση έπεσε κατακόρυφα, τα δάνεια τρέχουν κάθε μήνα, απολύσαμε κόσμο. Θ αλλάξω αντικείμενο ίσως. Δε ξέρω.
-Τι πάθαμε με τον Jeffrey ρε Γιάννη ουφφφ.
-Αα όχι. Εγώ τον γουστάρω το Γιωργάκη…!!

Η καλή μου έσπευσε να γελάσει.
-Χαχαχα πως τα λες βρε Γιάννη!
-Όοοχι. Σοβαρά! Τον γουστάρω. Ο άνθρωπος επί τέλους βάζει μία τάξη.

Το βλέμμα μου συναντήθηκε στιγμιαία μ αυτό της Κατερίνας. Μας διαπέρασε ο φόβος : προσκυνημένος ο Γιάννης!!! Πριν συνεφέρουμε άρχισε να μας βομβαρδίζει. Πέρασαν από μπροστά μας το βήμα τα νέα το Mega ο Σκάι και ο Καψής μαζί με την Τρέμει. Οι μισθοί των ΔΕΚΟ, ο τραγικός ΟΣΕ, η διαφθορά πού κάποιος πρέπει να καταπολεμήσει, τα φαρμακεία και λοιπά κλειστά επαγγέλματα κλπ κλπ κλπ. Είχε και Χατζηνικολάου τώρα που το σκέφτομαι γιατί κάτι πήρε τ αυτί μου για βαρόνους των μεταφορών. Ατάκες αυτούσιες ξεσηκωμένες.

Μα πάνω απ όλους ο Γιάννης τα χε με την πληγή πού λέγεται Δημόσιος Υπάλληλος. Κοπρίτης. (Συνώνυμα πλέον). Συλλήβδην. Στρατιωτικοί, εφοριακοί, μπάτσοι, νοσοκόμες, δάσκαλοι. Αχταρμάς. Όλοι στον Καιάδα. 400 ευρώ και πολλά τους είναι.

-Βρε Γιάννη σοβαρέψου. Ελεύθερος επαγγελματίας, ψημένος στην αγορά, έξυπνος άνθρωπος. Δεν γίνεται προκοπή αν ψοφήσει η κατσίκα του διπλανού, ας είναι και κοπρίτης.
– Στον Καιάδα!! Επιμένει ο Γιάννης.
-Θα διδάξουν τα παιδιά σου αυτοί οι άνθρωποι Γιάννη. Θα σε φροντίσουν στην αρρώστια, θα σε φυλάξουν απ τον κλέφτη, θα ελέγξουν τον ανταγωνιστή σου.
-Είστε φανατικοί!!! ΜΙΑ ΧΑΡΑ ΤΑ ΛΕΕΙ Ο ΠΑΓΚΑΛΟΣ!!!

Χαριστική βολή. Τραγωδία η βίζιτα.

Ο αποχαιρετισμός δεν ήταν ανάλογης θέρμης με την υποδοχή. Απομείναμε αποσβολωμένοι. Πού είναι ο Γιάννης μας; Τι του καναν; Μια πικρίλα στο στόμα κατέβαινε στο στήθος σα φαρρρρμάκι που λέει κι ο Λάκης. Απώλεια. Ναι αυτό ήταν. Η πικρή γεύση της απώλειας.

Παραπλανημένος από την αξιοθαύμαστη ολοκληρωτική μηχανή πληροφόρησης πού όλοι υφιστάμεθα; Πουλημένος; Βρήκε τρόπο να βυζάξει; (κάπου αναφέρθηκε ένα ΕΣΠΑ). Ενδόμυχα ελπίζαμε (!) το δεύτερο. Δεν είμαι σίγουρος γιατί.

Όπως και να χει αυτοί τον κέρδισαν κι εμείς τον χάσαμε. Μια μικρή νίκη του κακού ο Γιάννης.

Γιατί δεν είμαστε όλοι Γιάννηδες; Γιατί αντιδράσαμε με αγανάκτηση; Θα μπορούσαμε να’μαστε πιο συγκαταβατικοί. Στο κάτω κάτω ο Γιάννης ίσως μπορεί να μας συστήσει στους «κατάλληλους». Αφού δεν καταφέρνουν να μας λοβοτομήσουν ας μα αγοράσουν βρε αδερφέ! Τότε γιατί; Γιατί;

Μονολογούσα.

Το διαλέγουμε να’μαστε έτσι; Γεννηθήκαμε με το ελαττωματικό γονίδιο; Μήπως φταίνε οι γονείς μας που και ασυνείδητα, με παράδειγμα ζωής, μας εμφύσησαν αρχές, ήθος, σύστημα αξιών; Μήπως οι δάσκαλοί μας;

-Γιατί κάποιοι απλώς λένε όχι. Δεν το σηκώνουν. Εσωτερικά.

Διέκοψε το παραλήρημα μου η Κατερίνα, με τόνο κ βλέμμα : έτσι ήταν κι έτσι θα ναι είς τους αιώνες. Πάντα ακέραιη. Βράχος. Ο καθένας θα την ήθελε δίπλα του στην πρώτη γραμμή όταν σφίγγουν οι κώλοι. Αταλάντευτη. Μαχητής.

Και πιάσαμε να θυμόμαστε τα όχι. Τα όχι που έχουν σημασία. Τα όχι που χαράζονται στη μνήμη μας, για την αξία τους, και τη σημασία τους. Για το κόστος τους αλλά και τον τόκο τους. Τα όχι που δίνουν παράδειγμα. Τα μικρά και μεγάλα όχι της προσωπικής διαδρομής του καθενός. Θυμηθήκαμε δικά μας αλλά και δικών μας ανθρώπων. Φίλων γνωστών συγγενών που εκτιμούμε και υποληπτόμεθα. Πολλούς ακριβώς για τα όχι τους. Θυμηθήκαμε τον Τάσσο Παπαδόπουλο αλλά και τον Στρατή Πλωμαρίτη (που παραιτήθηκε λόγω διαφωνίας στον μαζικό εμβολιασμό και παρεμπιπτόντως δεν άκουσα για κανένα θιασώτη του εμβολιασμού απ αυτούς που μας μαλώνανε αυστηρά στα κανάλια να παραιτήθηκε μετά το φιάσκο)

Τον αγαπάω όμως τον Γιάννη. Τα παμε. Κι ας μην είπε όσα όχι θα πρεπε στη ζωή του. Θα τον μαλώνω, θα τον ενημερώνω και θα χω ένα μάτι πάνω του. Κι όταν έρθει η κλωτσιά στον χοντρό του κώλο και η σφαλιάρα στο ξερό του κεφάλι, όταν ίσως βουτήξει στα νερά και σκεφτεί να ρθει στην όχθη μου, δε θα τον βουλιάξω δε θα τον πνίξω. Θα του απλώσω το χέρι και θα σφάξω τον μόσχο. Και μαζί στη δουλειά από αύριο.