typhoon

Στον κοινοβουλευτισμό τα κόμματα εμφανίζονται στον λαό περίπου ως αδυσώπητοι αντίπαλοι.

Φυσικά και δεν είναι αντίπαλοι. Τα κόμματα είναι οι εταίροι που μετέχουν σε μια επικερδή επιχείρηση που λέγεται κοινοβουλευτικό σύστημα. Στην πραγματικότητα τα κόμματα μεταξύ τους είναι οι καλύτεροι συνεργάτες.

Στο μόνο πράγμα που πραγματικά διαφωνούν τα κόμματα, είναι ως προς το ποιο θα έχει την εξουσία. Δηλαδή για την θέση του διευθύνοντος συμβούλου κάπως. Εκεί και μόνο περιορίζονται οι πραγματικές διαφορές τους. Διεκδικούν όλα την εξουσία για λογαριασμό τους. Διότι η εξουσία μεταφράζεται σε οικονομικό όφελος. Πάντα.

Τα κόμματα θέλουν αδιάκοπα ένα και μόνο πράγμα. Την εξουσία. Θέλουν πάντα και μόνο…

την εξουσία. Ακόμη κι όταν δεν έχουν στελέχη, πρόγραμμα και πραγματικό λόγο για να κυβερνήσουν. Συνεχίζουν να θέλουν την εξουσία. Διότι η εξουσία έχει ψωμί.

Πέρα από αυτή την, για εμάς, επουσιώδη διαφωνία τους, τα κόμματα δεν έχουν αληθινές διαφορές. Όσες διαφορές φαίνεται να έχουν, απλώς τις κατασκευάζουν. Στο κάτω κάτω θα πρέπει να βρουν κάποιους λόγους ώστε να προτιμήσουμε το ένα από το άλλο κόμμα.

Αν μείνεις 10 χρόνια σε μια χώρα και δεν σου πουν τι κυβέρνηση έχει, σοσιαλίζουσα-εργατική ή φιλελεύθερη, και δεν διαβάσεις εφημερίδες ή ενημερωθείς αλλιώς, θα δυσκολευτείς να καταλάβεις κάποια ουσιαστική διαφορά όταν τα κόμματα διαδέχονται το ένα το άλλο στην εξουσία. Ακόμη κι αν πληρώνεις φόρους κανονικά. Τόσες μεγάλες διαφορές έχουν τα κόμματα στον κοινοβουλευτισμό.

Επειδή λοιπόν δεν βρίσκουν πραγματικές διαφορές καταφεύγουν σε άλλους τρόπους για να τραβήξουν την προσοχή μας. Και συμφωνούν και πάνω και σ’ αυτό. Για παράδειγμα μισθώνουν image makers για τα πρωτοκλασάτα στελέχη τους και εταιρίες δημοσίων σχέσεων για να συντάξουν τα προγράμματα και τα συνθήματά τους. Συμφωνούν και σ’ αυτό.

Συμφωνούν επίσης στο να επιλέγουν σε αρκετές περιπτώσεις νέους και όμορφους πολιτευτές. Τελευταία επιλέγουν νέες και όμορφες κοπέλλες. Χωρίς ιδιαίτερα άλλα προσόντα ή εμπειρίες. Ακριβώς σαν το πλήρωμα πίστας μαγαζιού μαζικής λαϊκής διασκέδασης. Εξάλλου οι πολιτευτές τους προορίζονται για να γίνουν βουλευτές-νομοθέτες. Και λίγο ρόλο παίζει αν ένας τέτοιος βουλευτής-νομοθέτης είναι μορφωμένος ή ικανός. Δεν πρόκειται να πάρει καμμιά σημαντική απόφαση από μόνος του. Το μόνο το οποίο χρειάζεται να διαθέτει, είναι αφοσίωση στον “αρχηγό”. Που στο κάτω κάτω του έκανε την τιμή να τον επιλέξει για υποψήφιο. Διότι φυσικά και δεν επιλέγει ο λαός τους υποψηφίους βουλευτές-νομοθέτες. Ούτε οι κομματικές οργανώσεις βάσης. Και πάνω σε όλα αυτά, όλα τα κόμματα φυσικά και συμφωνούν.

Έκτός λοιπόν από αυτή την μικρή διαφωνία τους, στο ποιο δηλαδή θα έχει την εξουσία, τα κόμματα, όλα τα κόμματα, συμφωνούν σε όλα τα πραγματικά σοβαρά ζητήματα. Οχι σε εκείνα τα ζητήματα που έχουν να κάνουν με την διαχείριση και τα μέτρα που πρέπει να παρθούν για το ένα ή το άλλο. Αυτά είναι δευτερεύοντα. Σ’ αυτά τα θέματα είναι υποχρεωμένα να “διαφωνήσουν” στο κάτω κάτω. Για τα μάτια μας και μόνο φυσικά.

Στα σοβαρά ζητήματα, στα οποία όλα τα κόμματα συμφωνούν, μπορούμε να κατατάξουμε

• την μορφή του πολιτεύματος
• την ανυπαρξία δημοψηφισμάτων
• την εκλογή αντί της κλήρωσης
• την διάρκεια της θητείας του αντιπροσώπου-βουλευτή-νομοθέτη και φυσικά της κυβέρνησης
• την μη-λογοδοσία τους
• στο ότι οι “πρωθυπουργοί δεν πάνε φυλακή”
• τον διορισμό των υπουργών από τον πρωθυπουργό
• τον διορισμό της κεφαλής της δικαιοσύνης από τον πρωθυπουργό
• τον μισθό τους, ολουνών. Αυτό που ονομάζουν “βουλευτική αποζημίωση” για το κακό που έπαθαν
• την κρατική επιχορήγηση των κομμάτων
• την ατιμωρησία τους την νομοθετημένη
• τον διορισμό των διοικητικών συμβουλίων στις επιχειρήσεις του δημόσιου τομέα
• το βόλεμα των “δικών τους παιδιών”, προώθηση ημετέρων σε θέσεις και εξυπηρέτηση “κουμπάρων”
• στο ότι όλοι οι δικοί τους είναι καθαροί και καθόλου διεφθαρμένοι
• στο ότι όλοι παραλαμβάνουν καμμένη γη από τους προκατόχους τους
• στο ότι οι αντίπαλοί τους είναι ψεύτες και λαϊκιστές
• στο ότι θέλουν μεν να έχουν κομματικές οργανώσεις βάσεις αλλά χωρίς να τις επισκέπτονται πολύ συχνά τα μέλη και πάρουν τα μυαλά τους αέρα
• στο ότι είναι δυνατόν να υπάρχουν νόμοι που ρυθμίζουν θέματα όπως την χρηματοδότησή τους για παράδειγμα, χωρίς τα ίδια να έχουν νομική υπόσταση
• στο ότι το κράτος και το δημόσιο είναι ιδιοκτησία τους
• στο ότι φόρους πρέπει να πληρώνει μόνο ο λαός
• και μια σειρά άλλα τέτοια παρόμοια και πρωτευούσης σημασίας.

Τα κόμματα συμφωνούν επίσης και στον τρόπο της εσωκομματικής τους λειτουργίας. Όλα τα κόμματα έχουν σε ισχύ, εσωτερικά, έναν ολιγαρχικό κοινοβουλευτισμό. Από την επιλογή των αντιπροσώπων για τα περίφημα συνέδριά τους, επιλογή που γίνεται με εντελώς όρους φατριών, διμοιριών και λόχων, μέχρι την ανάδειξη στο Πολιτικό τους Γραφείο. Παντού κοινοβουλευτισμός. Δηλαδή δι’ αντιπροσώπων μακράς θητείας. Και μάλιστα άκρως δεσποτικός και απολυταρχικός. Πουθενά ο κομματικός λαός να αποφασίσει άμεσα για κάτι. Συμφωνούν και σ’ αυτό.

Επίσης συμφωνούν, όλα τα κόμματα συμφωνούν, στο να μην έχουν νομική υπόσταση. Τα κόμματα δεν είναι για παράδειγμα νομικά πρόσωπα ιδιωτικού ή δημοσίου δικαίου ή οτιδήποτε άλλο. Δηλαδή τα κόμματα δεν είναι υποκείμενα δικαιοπραξίας, για τους νομικούς. Τα κόμματα είναι “οιονεί” νομικά πρόσωπα. Σαν να ήταν δηλαδή, ενώ δεν είναι. Ουσιαστικά τα κόμματα δεν υπάρχουν. Δεν είναι ούτε φυσικά πρόσωπα βέβαια, αλλά ούτε και νομικά πρόσωπα θέλουν να είναι. Τα κόμματα δεν είναι τίποτε. Δεν μπορεί να επιβληθεί στα κόμματα ούτε καν το παραμικρό πρόστιμο για παράδειγμα. Και συμφωνούν όλα τα κόμματα σε αυτή τη “ρύθμιση”.

Επίσης όλα τα κόμματα συμφωνούν στο ότι η ύπαρξη και η λειτουργία τους δεν πρέπει να προβλέπεται και κυρίως δεν πρέπει να ρυθμίζεται από κανέναν νόμο. Συμφωνούν, τι να κάνουμε;

Α, ναι συμφωνούν και στο να μην έχουν ΑΦΜ.
Αλλά εκεί που βασικά καρα-συμφωνούν είναι στο ότι αυτό το κακό όνειρο, αυτός ο εφιάλτης στον οποίο ζούμε, είναι δημοκρατία. Η ύψιστη μορφή της μάλιστα.
Πού στο καλό είναι αντίπαλοι λοιπόν; Θραξ Αναρμόδιος
http://papaioannou.wordpress.com

Ο Ντ. Στρος κάνοντας αναφορά στις επικρίσεις που δέχεται το ΔΝΤ, τόνισε  

Ηρέμησε… ηρέμησε … θα κάνεις πληγές… μην αντιστέκεσαι είναι μάταιο…

http://papaioannou.wordpress.com/

Γράφει η Σοφία Βούλτεψη

Για μια χώρα που βρίσκεται σε μεγάλη οικονομική κρίση, για μια χώρα που τελεί υπό σκληρή επιτήρηση και το πολιτικό της σύστημα απλώς διεκπεραιώνει τις βουλήσεις των δανειστών, το πρόβλημα είναι πολύ σοβαρό.
Σε μια στιγμή που το συνδικαλιστικό κίνημα έπρεπε να είναι το αποκούμπι του χειμαζόμενου λαού, αυτό που βλέπουμε είναι η εικόνα της απόλυτης ντροπής. Όλοι γνωρίζουν γιατί φτάσαμε ως εδώ, όλοι συνομολογούν τις ευθύνες τους, αλλά κανείς δεν κάνει τίποτε για να αλλάξει η παρούσα άθλια κατάσταση.
Πολλά τα αίτια αυτής της απαξίωσης του συνδικαλιστικού κινήματος, με κυριότερο αυτό του κομματισμού. Οι συνδικαλιστές μας δεν ψηφίζουν απλώς κάποιο κόμμα. Είναι κορυφαία στελέχη των κομμάτων.
Σε όλον τον κόσμο, οι συνδικαλιστές ανήκουν επίσης σε κόμματα. Όλοι γνωρίζουν από πού προέρχονται. Αλλά πουθενά δεν καθορίζουν την συμπεριφορά τους με βάση το αν το κόμμα τους
βρίσκεται στην εξουσία ή όχι.
Με οδηγό αυτήν την νοοτροπία οι συνδικαλιστικές μας ηγεσίες προτίμησαν να συνδιοικούν τον στενό και τον ευρύτερο δημόσιο τομέα. Ουδέποτε διαμαρτυρήθηκαν για τις ολέθριες και μοιραίες επιλογές που καταχρέωσαν τις ΔΕΚΟ. Ούτε ανέλαβαν δράση κατά της γραφειοκρατίας και της διαφθοράς. Ούτε διαφώνησαν με επιλογές που ευνοούσαν τους ίδιους αλλά επιβάρυναν τον κρατικό προϋπολογισμό, δηλαδή όλους τους Έλληνες.
Ο νομπελίστας Μίλτον Φρίντμαν είχε υποστηρίξει πως όλες οι απειλές εκπορεύονται από την υπερβολική δράση του κράτους και από άτομα που εκμεταλλεύονται τη συγκεντρωμένη εξουσία του κράτους για να εξασφαλίζουν  ειδικά προνόμια και μονοπώλια.
Αυτό σημαίνει πως όλοι έχουν την τάση να συμπεριφέρονται μ’ αυτόν τον τρόπο. Στην Ελλάδα, όμως, το πράγμα έχει παραγίνει. Οι συνδικαλιστές μας – όλων των κομμάτων και κυρίως αυτοί που ανήκουν στα κόμματα εξουσίας – φρόντιζαν πάντα να επιβάλουν τις απόψεις και τα προνόμιά τους, με αντάλλαγμα την στήριξη στα κόμματα και υποψηφίων μέσα στα κόμματα που τους έκαναν τα χατίρια.
Υπάρχουν περιπτώσεις υπουργών – και του ΠΑΣΟΚ και της Νέας Δημοκρατίας – που στα υπουργεία τους έκαναν ό,τι τους υπεδείκνυαν οι εργαζόμενοι δια των συνδικαλιστών τους. Έφταναν στο σημείο ακόμη και να αρνούνται (οι υπουργοί) να εφαρμόζουν νόμους που οι ίδιοι είχαν ψηφίσει στη Βουλή, για να μην ενοχλήσουν τους εκλεκτούς τους, αυτούς που τους έφερναν ψήφους και πρωτιές στις εκλογές.
Αυτές οι αθλιότητες στον υπόλοιπο κόσμο είναι εντελώς άγνωστες. Αυτή η διαπλοκή δεν υπάρχει πουθενά. Μπορεί να υπάρχει διαφθορά. Το 2008 στη Γερμανία αποκαλύφθηκε ότι στην Φολκσβάγκεν είχε εγκριθεί ειδικό ταμείο για τα έξοδα των εκπροσώπων των εργαζομένων, που επί δέκα χρόνια ταξίδευαν ανά τον κόσμο έχοντας στη διάθεσή τους πόρνες, δώρα σινιέ για τις συζύγους τους, ακόμη και… βιάγκρα!
Αλλά αυτή η συνδιοίκηση που παρακολουθούμε επί δεκαετίες, δεν υπάρχει πουθενά.
Αντίθετα, στο εξωτερικό το συνδικαλιστικό κίνημα είναι εξαιρετικά ανεπτυγμένο και ώριμο.
Εδώ και τρία χρόνια, Πρόεδρος του μεγαλύτερου ευρωπαϊκού συνδικάτου, του γερμανικού IG Metall, με 2,3 εκ μέλη, είναι ο Μπέρτολντ Χούμπερ, ο επιλεγόμενος και «φιλόσοφος», επειδή έχει σπουδάσει Ιστορία, Φιλοσοφία και Πολιτικές Επιστήμες.
Τον Απρίλιο του 2009, ο Χούμπερ, αν και Σοσιαλδημοκράτης, έλαβε μέρος στη διάσκεψη κορυφής που συγκάλεσε τη Μέρκελ. Και της έδωσε χείρα βοηθείας. Δεν δίστασε να πει ξεκάθαρα – και χωρίς να φοβάται μήπως του τραβήξει το αυτί το κόμμα του: «Δεν μπορούμε να επιτρέψουμε την εξαφάνιση του βιομηχανικού πυρήνα της Γερμανίας. Δεν θα αφήσουμε τη Γερμανία να χρεοκοπήσει, αλλά πρέπει να ζητήσουν συγγνώμη οι υπεύθυνοι».
Ως συνέπεια αυτής της στρατηγικής, τον Φεβρουάριο του 2010, για πρώτη φορά το συνδικάτο των εργατών μετάλλου, όπου επικεφαλής είναι ο Χούμπερ, κατέβηκε στις διαπραγματεύσεις με τους εργοδότες χωρίς να έχει αξιώσεις για αυξήσεις μισθών. Αυτό που ζήτησαν από τους εργοδότες και την κυβέρνηση, ήταν η εξασφάλιση των θέσεων εργασίας.
Ένας άλλος συνδικαλιστής, ο Ρον Γκετελφίνγκερ, Πρόεδρος της Ένωσης Εργατών Αυτοκινητοβιομηχανίας, δέχθηκε μέσα στην κρίση να μπει στο Δ.Σ. της Κράισλερ, για να δώσει την μάχη για την διάσωση θέσεων εργασίας.
Ένας άλλος κορυφαίος συνδικαλιστής, ο  Μιχάλης Βασιλειάδης, γιος Ελλήνων μεταναστών, όταν εξελέγη, τον Οκτώβριο του 2009, στην ηγεσία του τρίτου μεγαλύτερου συνδικάτου της χώρας, του IG-BCE, συνδικαλιστικού οργάνου των εργαζομένων στους τομείς των κατασκευών, της χημικής βιομηχανίας και της ενέργειας, έγινε δεκτός από τον γερμανικό Τύπο με τίτλους όπως «Συνδικαλιστής απαλλαγμένος από ιδεολογία».
Το σωματείο του παραδοσιακά επιζητεί συνεννόηση με τους εργοδότες, η τελευταία απεργία που κήρυξε ήταν το 1992  και ο ίδιος δεν κουράζεται να λέει πως φιλοδοξία του είναι να αποφεύγει τις απεργίες. Ο Βασιλειάδης είναι μέλος του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος από το 1982, αλλά στην πρώτη του συνέντευξη δεν δίστασε να πλέξει το εγκώμιο της Μέρκελ, δηλώνοντας πως «μια προσέγγιση απαλλαγμένη από ιδεοληψίες θα φέρει θετικά αποτελέσματα».
Στην Ιταλία, πάλι, οι συνδικαλιστές της Αλιτάλια είχαν έλθει σε συνεννόηση με την κυβέρνηση, για να σωθεί η εταιρία – και δεν έλαβαν μέρος σε «χρυσές συμφωνίες», όπως αυτές της Ολυμπιακής.
Με λίγα λόγια, στον υπόλοιπο κόσμο, οι συνδικαλιστικές ηγεσίες και προβλέπουν τις κρίσεις και δεν κάνουν ό,τι τους λέει το κόμμα τους και δεν συμπεριφέρονται ανάλογα με το αν το κόμμα τους είναι στην εξουσία ή όχι και δεν εξαρτώνται από τις διαπλοκές που ανθίζουν στην Ελλάδα. Ούτε, βέβαια, μπαίνουν στην πολιτική, εξαργυρώνοντας την βοήθεια που πρόσφεραν στο κόμμα τους. Και οπωσδήποτε, δεν λαμβάνουν μέρος στις εσωκομματικές διαμάχες των κομμάτων τους.
Είναι σοβαροί, μετρημένοι, κάνουν τη δουλειά τους και εξασφαλίζουν την εμπιστοσύνη αυτών που εκπροσωπούν, πυκνώνοντας τις τάξεις των σωματείων τους. Με λίγα λόγια, δεν αυτοκαταργούνται!

http://papaioannou.wordpress.com/

αφεντικά τους να επιβάλλουν ένα πρόστιμο (αυτό ισχύει μόνο στο… ποδόσφαιρο, για μειωμένη απόδοση του παίκτη). Εδώ τα πράγματα είναι αφημένα στην τύχη τους και το’ παν αυτό (γλωσσική) ελευθερία και όχι μόνο.