Κλείνει η Δ.Ο.Υ Σοφάδων;

ΘΕΣΣΑΛΟΣ
-
0

πηγή: Πρωινός Τύπος

Την συγχώνευση Εφοριών σε όλη την Ελλάδα εξήγγειλε το Υπουργείο Εσωτερικών. Στο νομό Καρδίτσας προβλέπεται να διατηρηθεί η Διεύθυνση της Καρδίτσας και ίσως των Σοφάδων, ενώ θα κλείσει η Εφορία του Μουζακίου και του Παλαμά.
“Η φιλοσοφία της εκ βάθρων αναδιάρθρωσης του φοροελεγκτικού μηχανισμού είναι η εξ’ αποστάσεως εξυπηρέτηση των φορολογουμένων, η δημιουργία Εφοριών τύπου ΚΕΠ, που θα παράσχουν τις λοιπές υπηρεσίες, καθώς η ουσιαστική ελεγκτική δουλειά θα γίνεται από κέντρα που θα ασχολούνται κατ’ αποκλειστικότητα με τον έλεγχο. Σαφώς η αναδιοργάνωση των οικονομικών υπηρεσιών θα προκαλέσει κύμα μεταθέσεων υπαλλήλων από διευθύνσεις χωρίς ουσιαστικό αντικείμενο σε υπηρεσίες με αυξημένο φόρτο εργασίας και αυξημένες ευθύνες.”

Ποια πιστεύετε ότι πρέπει να είναι η τελική απόφαση για την Εφορία Σοφάδων; Απαντήστε στην σχετική δημοσκόπηση για να εκθέσετε την άποψή σας στο http://sofadesnews.blogspot.com


http://sofadesnews.blogspot.com/2010/11/blog-post_22.html

Η ΕΙΣΒΟΛΗ ΣΤΗΝ ΙΡΛΑΝΔΙΑ

ΘΕΣΣΑΛΟΣ
-
0
icelandΟ τεράστιος κίνδυνος για το βορειοευρωπαϊκό τραπεζικό σύστημα, οι εξελίξεις στη μάχη της Ευρώπης, η μάστιγα της φοροαποφυγής των πολυεθνικών, οι βασικοί πυλώνες του ιρλανδικού μοντέλου, η άνοδος και η πτώση της κελτικής τίγρης
Η Ιρλανδία είναι υποχρεωμένη να αποδεχθεί τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Στήριξης, παρά το ότι δεν υφίσταται ανάγκη χρηματοδότησης του δημοσίου της, έως τα μέσα του 2011 – ενώ οι τράπεζες της έχουν ελεύθερη πρόσβαση στο δανεισμό τους από την ΕΚΤ. «Για ποιο λόγο αλήθεια;», θα μπορούσε κανείς εύλογα να ρωτήσει, «Γιατί να υποχρεωθεί στην απώλεια της Εθνικής της κυριαρχίας, όταν δεν είναι ακόμη απαραίτητος ο δανεισμός της; Γιατί να ανεχθεί μία μη δημοκρατικά εκλεγμένη, σκιώδη διακυβέρνηση, όταν η ίδια δεν φαίνεται να αναζητάει βοήθεια ;»
Τα ερωτήματα είναι ρητορικά φυσικά, αφού το μεγάλο πρόβλημα της Ιρλανδίας δεν είναι η ρευστότητα, ούτε η σε μεγάλο βαθμό εσφαλμένη διαχείριση της κρίσης δανεισμού, όπως συνέβη δυστυχώς με την Ελλάδα. Πρόκειται απλούστατα για την κατάρρευση του οικονομικού μοντέλου της, γεγονός που δεν πρόκειται να «επιτρέψει» στη χώρα την αποπληρωμή των υποχρεώσεων της. Η «αγορά» βέβαια το γνωρίζει, «αποτιμώντας» ανάλογα το ρίσκο της ενώ, κατά τα φαινόμενα, στην Ιρλανδία πέφτει το πέπλο, αποκαλύπτεται δηλαδή η τεράστια κρίση του βορειοευρωπαϊκού τραπεζικού συστήματος, η οποία είναι αδύνατον πλέον να διατηρηθεί μυστική.
Το κράτος, η κυβέρνηση καλύτερα της Ιρλανδίας, εγγυήθηκε ανεύθυνα το 2008 για τις υποχρεώσεις των τραπεζών της, ύψους περί τα 350 δις € (πηγή: MM) – χωρίς φυσικά να ρωτήσει τους Πολίτες της, οι οποίοι έχουν κληθεί από καιρό τώρα να αναλάβουν οι ίδιοι τις ευθύνες του χρηματοπιστωτικού τους συστήματος (ετεροβαρές ρίσκο). Παράλληλα, υποχρέωσε τους Ιρλανδούς σε μία άνευ προηγουμένου δημοσιονομική προσαρμογή, ήδη από τα μέσα του 2009, η οποία οδήγησε τη χώρα σε μία τρομακτική ύφεση.
Η ύφεση αυτή, σε συνδυασμό με την κλιμακούμενη ανεργία, καθώς επίσης με την κρίση τραπεζών και ακινήτων, οδήγησε τη χώρα σε ένα αδιέξοδο που είναι αδύνατον πλέον να ξεπεραστεί. Αρκεί να σημειώσει κανείς ότι, το 35% των εσόδων του προϋπολογισμού της Ιρλανδίας προέρχονται από τον οικοδομικό κλάδο, ο οποίος έχει πλέον ολοκληρωτικά καταρρεύσει, για να καταλάβει πόσο δύσκολο είναι να θεραπευθεί η κρίση του χρέους της – όσο και αν ενταθούν τα εισπρακτικά μέτρα, καθώς επίσης οι μειώσεις των κρατικών δαπανών.    
Ένα ακόμη θύμα λοιπόν του Καρτέλ, του χρηματοπιστωτικού «κτήνους» καλύτερα, στη λίστα των μελλοθανάτων – σε έναν κατάλογο που διαρκώς θα εμπλουτίζεται, «εντείνοντας» στη δύση τη μητέρα των κρίσεων. Ο πάλαι ποτέ «κελτικός τίγρης» είναι μία ακόμη υπερήφανη χώρα η οποία, αφού λεηλατήθηκε αλύπητα από τις πολυεθνικές, εγκαταλείπεται πλέον στη μοίρα της – με το ΔΝΤ, το γνωστό μας σύνδικο του διαβόλου καλύτερα,  να εξασφαλίζει την ανώδυνη «αποχώρηση» των επενδύσεων τους από την «καμένη ιρλανδική γη». Θα ακολουθήσουν φυσικά πολλές άλλες χώρες, όπως φαίνεται από τον Πίνακα Ι που ακολουθεί:
ΠΙΝΑΚΑΣ Ι: Εξωτερικά χρέη των Ελλάδα, Ιρλανδία, Πορτογαλία. Ισπανία και Ιταλία προς τις Γερμανία, Γαλλία και Μ. Βρετανία, σε δις $ (2007)
Χώρες
Χρέος
Γερμανία
Γαλλία
Μ. Βρετανία
Ελλάδα
236
45
75
15
Ιρλανδία
867
184
60
188
Πορτογαλία*
286
47
45
24
Ισπανία
1.100
238
220
114
Ιταλία**
1.400
190
511
77
Σύνολα
3.889
704
911
418
*   Η Πορτογαλία οφείλει στην Ισπανία το ποσόν των 86 δις $
** Η Ιταλία οφείλει στην Ισπανία 47 δις $ και στην Ιρλανδία 46 δις $
Πηγή: Τράπεζα διεθνών διακανονισμών – New York Times
Πίνακας: Β. Βιλιάρδος
‘Όπως φαίνεται από τον Πίνακα Ι, στην πρώτη στήλη του οποίου αναγράφονται τα εξωτερικά χρέη των κύριων ελλειμματικών χωρών της ζώνης του Ευρώ, ο κίνδυνος μίας αλυσιδωτής «έκρηξης» στην Ευρωζώνη είναι μεγαλύτερος από ποτέ. Στο γεγονός αυτό έχουμε ήδη αναφερθεί στο άρθρο μας «Δημοσιονομικές αναταράξεις», από τον Ιανουάριο του 2010, όπως επίσης και σε ένα επόμενο («Η Ευρώπη στις φλόγες», από το Φεβρουάριο του 2010). Ο Πίνακας ΙΙ που ακολουθεί αναφέρεται στα δάνεια, τα οποία έχουν παραχωρηθεί από την ΕΚΤ στις ιδιωτικές τράπεζες των τεσσάρων πλέον αδύναμων κρατών της Ευρωζώνης.
ΠΙΝΑΚΑΣ ΙΙ: Δάνεια κεντρικής τράπεζας προς τις ιδιωτικές τράπεζες, σε δις €
Χώρες
Αύγουστος 2010
Οκτώβριος 2010
Δάνεια/ΑΕΠ 2010
Ελλάδα
95,90
92,40
39,4%
Ιρλανδία
95,10
130,00
78,7%
Πορτογαλία
49,10
40,00
23,4%
Ισπανία
126,00
71,00
6,7%
Σύνολα
366,10
333,40
Πηγή: Bloomberg
Πίνακας: Β. Βιλιάρδος
Σημείωση: Το σύνολο του Ισολογισμού της ΕΚΤ ανέρχεται σήμερα στα 1.850 δις € περίπου, από 1.150 δις € που ήταν το 2007 (αύξηση κατά 60%, όταν ο αντίστοιχος Ισολογισμός της Fed υπερδιπλασιάστηκε)  
Περαιτέρω, ο μεγάλος ασθενής κατά την άποψη μας, η ωρολογιακή βόμβα καλύτερα στα θεμέλια της ΕΕ, είναι η Ισπανία – η οποία «ευθύνεται» για το 12% του ΑΕΠ της Ευρωζώνης (περισσότερο από το τριπλάσιο της Ιρλανδίας και της Πορτογαλίας μαζί). Μόνο εντός του επομένου έτους, η Ισπανία θα χρειαστεί για την αναχρηματοδότηση του χρέους της το ποσόν των 175 δις €. Εάν τυχόν συμβεί κάτι, τότε ο Ευρωπαϊκός Μηχανισμός Στήριξης θα έλθει αντιμέτωπος με ένα εξαιρετικά δύσκολο πρόβλημα.
Έχοντας ουσιαστικά κεφάλαια ονομαστικού ύψους 500 δις € (χωρίς το ΔΝΤ), δεν ξεπερνούν στην πραγματικότητα τα 250 δις € – επειδή επιτρέπεται να εγγυηθούν για τις άλλες χώρες, μόνο εκείνα τα κράτη, τα οποία διαθέτουν ΑΑΑ αξιολόγηση (η Ισπανία έχει πλέον αξιολόγηση ΑΑ, αφού «υποτιμήθηκε» από την S&P τον Απρίλιο του 2010 – ακολούθησε το Μάιο η δεύτερη αδελφή, η Fitch, με ΑΑ+ και το Σεπτέμβριο η τρίτη, η Moody’s με Aa1).
Επομένως, το αργότερο όταν τυχόν χρειαστούν δανειακά κεφάλαια από την Ισπανία, τότε οι μοναδικές εναπομένουσες λύσεις θα είναι είτε η συμμετοχή του ΔΝΤ, είτε το «τύπωμα χρημάτων» από την ΕΚΤ. Φυσικά δεν είναι αμελητέος και ο κίνδυνος της Ιταλίας (η Πορτογαλία είναι μάλλον σίγουρη, ενώ φαίνεται ότι θα προηγηθεί της Ισπανίας), η οποία έχει το δεύτερο μεγαλύτερο δημόσιο χρέος στην ΕΕ μετά την Ελλάδα, σε σχέση με το ΑΕΠ της (118,2%) – αν και το έλλειμμα της είναι σχετικά χαμηλό (5,2% του ΑΕΠ). Βέβαια, τόσο το Βέλγιο (δημόσιο χρέος περί το 100% του ΑΕΠ), όσο και η Γαλλία δεν είναι επίσης σε πολύ καλύτερη θέση – αφού το έλλειμμα της Γαλλίας είναι της τάξης του 8%, χάνει συνεχώς σε ανταγωνιστικότητα, ενώ δεν φαίνεται να έχει ξεπεράσει την ύφεση.  
Ολοκληρώνοντας την εισαγωγή μας, ο κίνδυνος κατάρρευσης της Ευρωζώνης εμφανίζεται όλο και πιο βέβαιος, με τη Γερμανία να εξέρχεται από το κοινό νόμισμα, εάν θεωρήσει δαπανηρή, ασύμφορη ίσως την περαιτέρω συμμετοχή της, συνεργαζόμενη ευρύτερα με την Κίνα (κάποτε είχε «σύμμαχο» την Ιαπωνία) – αν και το «Καρτέλ» της μάλλον «συμπλέει» με το ΔΝΤ, επικρίνοντας καθημερινά πλέον την επίσημη κυβέρνηση της κυρίας Merkel.
Η ενδεχόμενη δε εκλογή του κ.Strauss-Kahn στην προεδρία της Γαλλίας το 2012, γεγονός που θα ενισχύσει τη θέση του ΔΝΤ (Η.Π.Α.) στην Ευρώπη, είναι εμφανές ότι θα λειτουργήσει προσθετικά σε ανάλογες εξελίξεις – με αποτελέσματα που δύσκολα μπορούν να προβλεφθούν σήμερα.      
 
ΟΙ ΒΑΣΙΚΟΙ ΠΥΛΩΝΕΣ ΤΟΥ ΙΡΛΑΝΔΙΚΟΥ ΜΟΝΤΕΛΟΥ
Έχουμε την άποψη ότι, ο μεγαλύτερος κίνδυνος για όλους μας σήμερα είναι η απίστευτα μεγάλη φοροαποφυγή των πολυεθνικών – η νόμιμη αποφυγή πληρωμής άμεσων φόρων δηλαδή ή, καλύτερα, η «θεσμοθετημένη» φοροδιαφυγή. Ακριβώς επειδή οι άπατρις πολυεθνικές (lobbies) έχουν επιβάλλει στα κράτη τη θέσπιση νόμων, οι οποίοι τους επιτρέπουν να πληρώνουν όλο και χαμηλότερους φόρους (για παράδειγμα, πολλές τράπεζες στις Η.Π.Α., Hedge funds κλπ, φορολογούνται με λιγότερο  από το 1% επί των εισοδημάτων τους), υποχρεώνονται να αναπληρώνουν τα «διαφυγόντα έσοδα» του δημοσίου τόσο οι εργαζόμενοι, όσο και όλες οι υπόλοιπες «εθνικές» επιχειρήσεις – ενώ οι Πολίτες  επιβαρύνονται επί πλέον, κατά το «παράδειγμα» των Η.Π.Α., της Γερμανίας, της Ιρλανδίας και της Ισλανδίας, με τη διάσωση των πολυεθνικών φοροφυγάδων (έκτακτες εισφορές, μειώσεις μισθών, «διάρρηξη» του κοινωνικού κράτους  κλπ).
Έχουμε παρουσιάσει αναλυτικά το τεράστιο για όλους μας πρόβλημα της φοροαποφυγής (με ειδική αναφορά στο Βέλγιο, στην Ολλανδία και στη Γερμανία), στο τέλος του άρθρου μας «Η ιδανική υποψήφια χώρα», τον Απρίλιο του 2009. Θεωρούμε δε ότι, εάν δεν αντιδράσουν μαζικά οι Πολίτες όλων των χωρών, με κάθε τρόπο, η αδίστακτη φοροαποφυγή των πολυεθνικών, με τη βοήθεια της Πολιτικής, θα καταστρέψει όλα όσα έχουν επιτευχθεί στη «δύση», κατά τη διάρκεια των δύο τελευταίων αιώνων. Πόσο μάλλον αφού είναι σχεδόν βέβαιο πως θα ενταθούν οι «φορολογικοί διωγμοί» των ελευθέρων επαγγελματιών, καθώς επίσης των μικρομεσαίων επιχειρήσεων, οι οποίες θα θυσιαστούν από τα κράτη στο βωμό των αχόρταγων πολυεθνικών.  
Συνεχίζοντας στο θέμα μας, η Ιρλανδία έχει διαδραματίσει έναν «εξέχοντα ρόλο» στο συγκεκριμένο τομέα, αφού θεωρείται, από χρόνια τώρα, ως η «όαση της φοροαποφυγής» – της νόμιμης φοροδιαφυγής δηλαδή, εντός της Ευρωζώνης. Στηριζόμενη κυρίως στις ευρωπαϊκές ενισχύσεις (κοινοτικό Ταμείο), δημιούργησε έναν ασυναγώνιστο «φορολογικό παράδεισο» για τις πολυεθνικές ο οποίος, σε συνδυασμό με την ακανόνιστη (irregular) λειτουργία του ευρύτερου τραπεζικού της συστήματος, αποτέλεσαν τους δύο βασικούς πυλώνες της Οικονομίας της. Το «σύστημα» της Ιρλανδίας λειτουργεί επιγραμματικά ως εξής:
(α)  Οι μεγάλες τεχνολογικές εταιρείες, όπως και οι υπόλοιπες πολυεθνικές, αποφεύγουν συστηματικά χώρες με υψηλούς φόρους εισοδήματος, όπως οι Η.Π.Α. (35%) ή η Μ. Βρετανία (28%).
(β)  Η αποφυγή της φορολόγησης ξεκινάει με την πώληση εκ μέρους τους των διεθνών δικαιωμάτων πνευματικής ιδιοκτησίας σε θυγατρικές τους – οι οποίες ιδρύονται σε χώρες με χαμηλούς φορολογικούς συντελεστές, όπως η Ιρλανδία (μηδέν κάποτε και 12,5% σήμερα). Αυτό σημαίνει ότι, τα κέρδη τους από τις διεθνείς αγορές δεν φορολογούνται πλέον στη μητρική εταιρεία, στις Η.Π.Α. ή στη Μ. Βρετανία για παράδειγμα, αλλά στην Ιρλανδία, στην οποία είναι εγκατεστημένες οι θυγατρικές τους.
(γ)  Ενώ τα κέρδη από τις διεθνείς αγορές συγκεντρώνονται στην Ιρλανδία, μέρος των κερδών από τις εθνικές αγορές (Η.Π.Α.) «μεταφέρονται» επίσης εκεί – είτε διά μέσου της «τεχνητά» χαμηλής (υπο)τιμολόγησης των πωλουμένων προϊόντων από τη μητρική προς τις θυγατρικές, είτε με τη χρέωση διαφόρων εξόδων στη μητρική από τις θυγατρικές (εσωτερικές, «τριγωνικές» κλπ, υπερτιμολογήσεις).
(δ)  Τα συγκεντρωμένα κέρδη στην Ιρλανδία απλά «καταγράφονται» εκεί και, αμέσως μετά, «αποφεύγονται» επίσης οι ιρλανδικοί φόροι, σε μεγάλο βαθμό – διά μέσου της «μεταφοράς» τους σε μία δεύτερη εταιρεία, η οποία όμως έχει έδρα σε έναν φορολογικό παράδεισο, όπως οι Βερμούδες ή τα Cayman Islands. Η δεύτερη αυτή εταιρεία απλά χρεώνει την πρώτη με διάφορα έξοδα, τα οποία μειώνουν την κερδοφορία της θυγατρικής από τη μητρική. Η δεύτερη εταιρεία μπορεί επίσης να είναι ιρλανδική αφού, εάν η διοίκηση της είναι εγκατεστημένη στις Βερμούδες, (δεν) φορολογείται εκεί. 
Πολλές φορές, οι θυγατρικές των πολυεθνικών, αρκετές εκ των οποίων είναι ευυπόληπτα μέλη της Διεθνούς Διαφάνειας, ιδρύονται στο Δουβλίνο, όπου «καταγράφονται» τα κέρδη  τους και, πριν ακόμη φορολογηθούν εκεί, διαφεύγουν στην Ολλανδία – σε μία δεύτερη θυγατρική. Από την Ολλανδία τα κέρδη από τις διεθνείς πωλήσεις και τα δικαιώματα κατευθύνονται, αμέσως μόλις εγγραφούν, στις νήσους Cayman. Έτσι, οι πολυεθνικές εξοικονομούν φόρους περισσότερους από το 32% αυτών που θα πλήρωναν, εάν δεν είχαν χρησιμοποιήσει τους παραπάνω τρόπους της νόμιμης φοροδιαφυγής. 
Η μεθοδολογία αυτή χρησιμοποιείται ευρύτατα από εταιρείες όπως η Google, η IBM, η Apple, η Oracle, η Microsoft κλπ, με αποτέλεσμα να χάνουν οι Η.Π.Α. τεράστια ποσά ετησίως – τα οποία βέβαια καλούνται να αναπληρώσουν οι αμερικανοί Πολίτες. Ειδικά όσον αφορά την Google, το σύνολο των φόρων που πληρώνει για τα κέρδη από τις διεθνείς δραστηριότητες της υπολογίζονται μόλις στο 2,4% – ενώ, όταν για πρώτη φορά μετέφερε τις δραστηριότητες της εκτός Η.Π.Α., αύξησε την κερδοφορία της κατά 26% (2009), αποκλειστικά και μόνο από την αποφυγή της φορολόγησης της εκεί. Θεωρείται δε ότι, εάν πλήρωνε τους αμερικανικούς φόρους (35%), η μετοχή της δεν θα άξιζε πάνω από τα 100 $ (σήμερα κοστίζει τα πολλαπλάσια, ακριβώς λόγω της «ευεργετικής» αποφυγής πληρωμής φόρων).
Η ΑΝΟΔΟΣ ΤΗΣ ΙΡΛΑΝΔΙΑΣ
Στις αρχές της δεκαετίας του ’80 η Ιρλανδία «υπέπεσε» σε μία βαθειά ύφεση, σαν αποτέλεσμα της έντονης κρίσης του ισοζυγίου εξωτερικών συναλλαγών της. Οι τιμές πώλησης των κύριων εξαγωγικών προϊόντων της (γεωργικά) περιορίσθηκαν σε μεγάλο βαθμό, ενώ οι εισαγωγές καταναλωτικών αγαθών αυξήθηκαν –  ταυτόχρονα με την άνοδο των ενεργειακών τιμών, καθώς επίσης την αντίστοιχη των πρώτων υλών. Έτσι λοιπόν η χώρα δεν ήταν πια σε θέση να πληρώσει τις εισαγωγές της, οπότε αποφασίσθηκαν από την κυβέρνηση της δραστικά μέτρα «δημοσιονομικής προσαρμογής» (φόροι, μειώσεις μισθών, απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων κα), με παράλληλο στόχο τον περιορισμό του πληθωρισμού και της κατανάλωσης. Τα «μέτρα» αυτά, αντίστοιχα ουσιαστικά με τα σημερινά, είχαν σαν αποτέλεσμα την αύξηση της ανεργίας, η οποία οδήγησε πολλούς Ιρλανδούς Πολίτες στην αναζήτηση εργασίας σε άλλες χώρες (οικονομική μετανάστευση).
Εν τούτοις, το πρόβλημα έλλειψης μίας ανταγωνιστικής εξαγωγικής βιομηχανίας παρέμενε, ενώ η πλειοψηφία των επιχειρήσεων της χώρας ήταν προσανατολισμένη στη μικρή εσωτερική αγορά – με εισαγόμενα ως επί το πλείστον προϊόντα. Με στόχο λοιπόν την προσέλκυση ξένων επενδυτών, καθώς επίσης τη δημιουργία μίας εξαγωγικής βιομηχανίας, η κυβέρνηση ίδρυσε μία ιδιαίτερη, ανεξάρτητη υπηρεσία (Industrial Development Agency), στην οποία μεταβίβασε όλες τις υπευθυνότητες.
Έτσι δημιουργήθηκε μία ισχυρή, εξαιρετικά αποτελεσματική «οργάνωση», η οποία ήταν εκτός των στενών πλαισίων της δημόσιας διοίκησης και απευθυνόταν μόνο στον υπουργό οικονομικών (κάτι ανάλογο φαίνεται να επιδιώκεται σήμερα και από την Ελλάδα, αν και σε εντελώς ερασιτεχνική βάση). Παράλληλα, προσφέρθηκαν στους ξένους ειδικά, μεγάλα επενδυτικά κίνητρα, όπως επιδοτήσεις επενδύσεων (ουσιαστικά με τη βοήθεια της ΕΕ), μεγάλες αποσβέσεις παγίων και δεκαετής απαλλαγή φορολόγησης. Η σχεδόν πλήρης αυτή απαλλαγή των εξαγωγικών επιχειρήσεων από τη φορολογία, διατηρήθηκε μέχρι την είσοδο της Ιρλανδίας στην Ευρωζώνη όπου, μετά από πιέσεις της Γαλλίας και της Γερμανίας (πολλές επιχειρήσεις των οποίων, ιδιαίτερα του χρηματοπιστωτικού κλάδου, είναι επίσης εγκατεστημένες στην Ιρλανδία, φοροδιαφεύγοντας νόμιμα), αντικαταστάθηκε με φόρο 10,5% (στη συνέχεια με 12,5%) επί των κερδών. 
 
Η Ιρλανδία αναπτυσσόταν λοιπόν συνεχώς από το 1993 και εντεύθεν, με αποτέλεσμα να εξελιχθεί στη δεύτερη πλουσιότερη χώρα της Ευρωζώνης, μετά το Λουξεμβούργο – παρά το ότι στη δεκαετία του ’80 ήταν πάμπτωχη, εγκλωβισμένη στην παγίδα του χρέους (το δημόσιο χρέος της, σε σχέση με το ΑΕΠ της, ήταν το υψηλότερο όλων των χωρών του ΟΟΣΑ).
Μεταξύ των «αναπτυξιακών» ετών 1990 και 1998, το ΑΕΠ της αυξήθηκε κατά 30%, στηριζόμενο στις εξαγωγές των εκεί εγκατεστημένων ξένων πολυεθνικών. Η κατά μέσον όρο αύξηση 7,5% ετησίως επί του ΑΕΠ της, συνοδεύθηκε από μία σημαντική μείωση της ανεργίας – από 15% στο 4%. Αν και από τη δεκαετία δε του ’60, μέχρι αυτήν του ’80, το κατά κεφαλήν εισόδημα των κατοίκων της αντιστοιχούσε μόλις στο 60% του μέσου όρου της Ευρωζώνης, μεταξύ των ετών 1986 και 1999 αυξήθηκε κατά 47% – ξεπερνώντας όχι μόνο τις αδύναμες χώρες της Ευρωζώνης, αλλά και τον ευρωπαϊκό μέσο όρο. Στον Πίνακα ΙΙΙ που ακολουθεί, φαίνεται καθαρά η «συγκριτική» εξέλιξη της Ιρλανδίας.
ΠΙΝΑΚΑΣ ΙΙΙ: Σύγκριση των μεγεθών του ιρλανδικού κατά κεφαλήν εισοδήματος 1974 – 2000, σε %
Χώρες
Κατά κεφαλή 1974-1986
Κατά κεφαλή 1987-2000
Παραγωγικότητα 1974-1986
Παραγωγικότητα 1987-2000
Ιρλανδία
1,6
5,6
2,7
3,0
Ισπανία
1,2
3,0
3,1
1,2
Πορτογαλία
1,1
3,6
3,0
2,6
Ελλάδα
0,8
1,7
0,8
1,5
Μέσος ΕΕ
1,7
1,8
2,0
1,8
Πηγή: Journal of common market studies
Πίνακας: Β. Βιλιάρδος
Όπως διαπιστώνουμε από τον Πίνακα ΙΙΙ, δεν αυξήθηκε μόνο, σε μεγάλο συγκριτικά βαθμό, το κατά κεφαλήν εισόδημα της Ιρλανδίας, αλλά και η παραγωγικότητα των εργαζομένων της – γεγονός που οφείλεται κυρίως στη «φορολογική» προσέλκυση των πολυεθνικών επιχειρήσεων, οι οποίες προέβησαν σε μεγάλες επενδύσεις στις νέες τεχνολογίες, «αριστοποιώντας» παράλληλα τις μεθόδους παραγωγής.
Από το έτος 1986 έως το 1999 διενεργούταν ετησίως ξένες επενδύσεις ύψους περίπου 7,6 δις € – ένα ποσόν που αντιστοιχούσε με το 2% του ΑΕΠ της. Για να γίνει περισσότερο κατανοητό το μέγεθος, οφείλουμε να προσθέσουμε πως, στην εικοσαετία 1960-1980, οι ξένες επενδύσεις (κυρίως από αμερικανικές εταιρείες υψηλής τεχνολογίας και φαρμακευτικές), ήταν του ύψους των 63 $ κατά κεφαλήν, ανερχόμενες στα 1.583 $ κατά κεφαλήν στη δεκαετία του ’90 – τριπλάσιες από το μέσον όρο της ΕΕ και 25πλάσιες από το 1960.  
Η κυρίαρχη πλέον θέση των ξένων πολυεθνικών στην Ιρλανδία φαίνεται από το γεγονός ότι, το έτος 2005 στις θυγατρικές των ξένων πολυεθνικών αναλογούσε το 50% της βιομηχανικής απασχόλησης της χώρας, το 86% της βιομηχανικής παραγωγής, καθώς επίσης το 93% των συνολικών εξαγωγών. Σύμφωνα δε με γνωστό ιρλανδό οικονομολόγο, οι ξένες επενδύσεις συνέβαλλαν κατά 2-3% στην τότε ετήσια ανάπτυξη της χώρας (7,5%). Ο Πίνακας IV που ακολουθεί είναι χαρακτηριστικός:
ΠΙΝΑΚΑΣ IV: Διαφορές μεταξύ ξένων και ιρλανδικών βιομηχανικών επιχειρήσεων, το 2005
Δείκτες
Ξένες Επιχειρήσεις
Ιρλανδικές Επιχειρήσεις
Μερίδιο των επιχειρήσεων
12,48%
87,52%
Ποσοστά εργαζομένων
49,68%
50,32%
Εργαζόμενοι ανά επιχείρηση
202
29
Παραγωγικότητα ανά εργαζόμενο
781.600 €
170.500 €
Επενδύσεις ανά εργαζόμενο
29.282 €
7.828 €
Μερίδιο στις εξαγωγές
93%
7%
Κύριες εξαγωγικές αγορές
ΕΕ 70%
Μ. Βρετανία 46%
Ένταση εξαγωγών
95%
46%
Πηγή: Central Statistics Office, Forfas
Πίνακας: Β. Βιλιάρδος
Όπως φαίνεται από τον Πίνακα IV, παρά το ότι οι ξένες επιχειρήσεις αποτελούσαν μόλις το 12,48% των συνολικών, απασχολούσαν τους μισούς περίπου εργαζομένους, με σχεδόν πενταπλάσια παραγωγικότητα ανά εργαζόμενο από τις ιρλανδικές (προφανώς λόγω των τετραπλάσιων επενδύσεων ανά εργαζόμενο, αλλά και των εξελιγμένων παραγωγικών μεθόδων).
Επίσης διαπιστώνεται ότι, οι ξένες πολυεθνικές εγκαταστάθηκαν στην Ιρλανδία, αφενός μεν λόγω της μηδενικής φορολόγησης τους, αφετέρου ένεκα της επιδότησης τους, καθώς επίσης λόγω της αποφυγής των δασμών, αφού πλέον τα προϊόντα τους παράγονταν εντός της ΕΕ – η οποία απορροφούσε το 70% της παραγωγής τους, όπως συμβαίνει και με τα γερμανικά προϊόντα (ενδεχομένως οι επενδύσεις της Κίνας στην Ελλάδα να εξυπηρετούν αντίστοιχους στόχους παράκαμψης δασμών και έντεχνης αποκόμισης ευρωπαϊκών ενισχύσεων). 
Εν τούτοις, το ιρλανδικό μοντέλο της εξαρτημένης από ξένες επιχειρήσεις (πολυεθνικές) ανάπτυξης, η οποία ήταν εις βάρος των ιρλανδικής ιδιοκτησίας επιχειρήσεων που χρεοκόπησαν μαζικά, «παρήγαγε» πολλές «αντιξοότητες». Ειδικότερα, εάν διαχωρίσει κανείς το ιρλανδικό Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν (ΑΕΠ), από το Ακαθάριστο Εθνικό Προϊόν, από το ΑΕΠ δηλαδή που προκύπτει μετά την αφαίρεση των εισοδημάτων των ξένων επιχειρήσεων (ιδίως των κερδών των διεθνών επενδυτών) και την πρόσθεση των εισοδημάτων των Ιρλανδών διεθνώς, τότε θα καταλήξει σε ένα μέγεθος μικρότερο κατά ένα πέμπτο (-20%) από το ιρλανδικό ΑΕΠ. Με κριτήριο τώρα το Ακαθάριστο Εθνικό Προϊόν και όχι το ΑΕΠ, ο ρυθμός ανάπτυξης της ιρλανδικής οικονομίας ήταν αρκετά χαμηλότερος.
Ίσως οφείλουμε εδώ να επισυνάψουμε τον Πίνακα V, με σκοπό να αντιληφθούμε καλύτερα τη διαφορά μεταξύ των δύο παραπάνω δεικτών – εκ των οποίων εμείς θεωρούμε σημαντικότερο το Ακαθάριστο Εθνικό Προϊόν (όχι το ΑΕΠ), τουλάχιστον για τις μικρότερες οικονομίες, αφού περιγράφει πολύ καλύτερα την πραγματική, καθαρή θέση τους:
ΠΙΝΑΚΑΣ V: Οι 10 μεγαλύτερες οικονομίες του πλανήτη, με κριτήριο το Ακαθάριστο Εθνικό Προϊόν τους το 2008, σε εκ. $ – σύγκριση με το ΑΕΠ τους
Χώρες
Ακαθάριστο Εθνικό Προϊόν
ΑΕΠ 2009*
Κατάταξη με ΑΕΠ
Η.Π.Α.
12.969.561
14.256.275
1
Ιαπωνία
4.988.209
5.068.059
2
Γερμανία
2.852.337
3.352.742
4
Κίνα
2.263.825
4.908.982
3
Μ. Βρετανία
2.263.731
2.183.607
6
Γαλλία
2.177.670
2.675.915
5
Ιταλία
1.724.894
2.118.264
7
Ισπανία
1.100.134
1.464.040
9
Καναδάς
1.051.873
1.336.427
10
Ινδία
793.017
1.235.975
**11
* Αν και συγκρίνουμε δύο διαφορετικά έτη, τα συμπεράσματα δεν αλλάζουν σημαντικά.  
** Υπεισέρχεται η Βραζιλία στην 8η θέση
Πηγή: Παγκόσμια Τράπεζα (η πρώτη στήλη με τη μέθοδο Atlas)
Πίνακας: Β. Βιλιάρδος
Στις χώρες εκείνες, στις οποίες το Ακαθάριστο Εθνικό Προϊόν είναι χαμηλότερο από το ΑΕΠ, σημαίνει ότι οι επενδύσεις τρίτων στις οικονομίες τους, είναι υψηλότερες από τις δικές τους στις ξένες – το αντίθετο για τις υπόλοιπες (ουσιαστικά, αυτό συμβαίνει μόνο στη Μ. Βρετανία). Όσο πιο κοντά δε είναι ο πρώτος δείκτης στο δεύτερο, τόσο καλύτερα για τη χώρα. Ειδικά όσον αφορά την Κίνα (την Ινδία επίσης), η τεράστια διαφορά μεταξύ των δύο δεικτών, εμφανίζει μία σημαντική εξάρτηση της από τις ξένες επενδύσεις – ένα γεγονός που μπορεί να αποβεί μοιραίο, στην περαιτέρω εξέλιξη της υποψήφιας κυρίαρχης υπερδύναμης.  
Η ΠΤΩΣΗ ΤΗΣ ΙΡΛΑΝΔΙΑΣ
Η είσοδος της Ιρλανδίας στην Ευρωζώνη είχε σαν αποτέλεσμα, όπως αναφέραμε παραπάνω, την επιβολή φόρων ύψους 10,5% (αργότερα 12,5%) στις εξαγωγικές επιχειρήσεις. Το γεγονός αυτό, σε συνδυασμό με την αύξηση του κόστους του εργατικού δυναμικού, λόγω της ανάπτυξης (Ζήτηση), «ανάγκασε» πολλές ξένες επιχειρήσεις να μεταναστεύσουν στις χώρες της Α. Ευρώπης, στις οποίες οι συνθήκες ήταν κατά πολύ πιο συμφέρουσες – ενώ ήταν πλέον χώρες της ΕΕ (άρα μπορούσαν επίσης να παράγουν και να εξάγουν ευρωπαϊκά προϊόντα). Ο Πίνακας VI είναι αρκετά αποκαλυπτικός:
ΠΙΝΑΚΑΣ VΙ: ΑΕΠ σε εκ. €, Αλλαγές στις εξαγωγές, στην εσωτερική κατανάλωση και στο ισοζύγιο εξωτερικών συναλλαγών σε ποσοστά – ξένες επενδύσεις σε εκ. €
Δείκτες
2000
2001
2002
2003
2004
2005
2006
ΑΕΠ
104.620
116.989
130.215
139.413
148.502
161.498
174.705
Εξαγωγές
2,20
1,97
2,44
1,55
0,29
-1,02
-0,60
Εσ. κατ.
7,80
2,60
2,01
1,43
1,92
3,42
2,72
Ισοζ.συν.
-0,41
-0,70
-1,03
-0,02
-0,60
-3,51
-4,16
Ξένες επ.
22.957
6.241
19.444
15.270
-23.095
-36.992
-12.492
Πηγή: Central Statistics Office, Forfas
Πίνακας: Β. Βιλιάρδος
Όπως διαπιστώνουμε από τον Πίνακα VI, λίγο μετά την είσοδο της Ιρλανδίας στην Ευρωζώνη (μία εξαιρετικά ατυχής απόφαση της κυβέρνησης της, γεγονός που ισχύει και για την Ελλάδα, όπως επίσης για αρκετές άλλες χώρες), οι εξαγωγές της μειώθηκαν, η εσωτερική κατανάλωση αυξήθηκε, ενώ οι ξένες επενδύσεις έγιναν αρνητικές. Σαν αποτέλεσμα αυτών, το ισοζύγιο εξωτερικών συναλλαγών της χώρας (ιδιαίτερα το εμπορικό της ισοζύγιο) επιδεινώθηκε σε μεγάλο βαθμό (από -0,41% το 2000 στο -4,16% το 2006, σχεδόν κατά 15 φορές).
Ίσως οφείλουμε να σημειώσουμε εδώ τις ανάλογες «επιδόσεις» της Ελληνικής Οικονομίας – γεγονός που τεκμηριώνει ότι, δεν ήταν μόνο οι «ανάλγητοι» Έλληνες Πολίτες ή οι διεφθαρμένοι πολιτικοί, αυτοί που οδήγησαν την Ελλάδα στην αποβιομηχανοποίηση και στη χρεοκοπία, αλλά, κυρίως, η «φύση» της Ευρωζώνης (όπου οι ελλειμματικές χώρες μεταβάλλονται σε «εξαρτημένους-αιμοδότες» της περαιτέρω ανάπτυξης των πλεονασματικών).
Συνεχίζοντας, από το έτος 2001, μετά την είσοδο ουσιαστικά της Ιρλανδίας στην Ευρωζώνη, φαίνεται να σβήνει ο μύθος του «κελτικού τίγρη». Αν και η οικονομία της χώρας συνέχιζε να αναπτύσσεται, έστω με χαμηλότερους ρυθμούς, άρχισαν να γίνονται εμφανή τα δυσμενή αποτελέσματα του χωρισμού των επιχειρήσεων της σε δύο κατηγορίες: στις ξένες επιτυχημένες πολυεθνικές, οι οποίες συνέχιζαν να απολαμβάνουν χαμηλή φορολόγηση, καθώς επίσης στις αδύναμες εγχώριες, οι οποίες επιβαρύνονταν με περισσότερους φόρους.
Η μείωση των εξαγωγών βέβαια αντισταθμίσθηκε από την αύξηση της εσωτερικής κατανάλωσης (Πίνακας VI), η οποία όμως στηρίχθηκε στην έντονη άνοδο των τιμών των ακινήτων, στις φτηνές (χαμηλότοκες) πιστώσεις των τραπεζών, καθώς επίσης στο υψηλότερο κατά κεφαλήν εισόδημα των Ιρλανδών – το οποίο όμως οδήγησε με τη σειρά του σε μεγάλες εισοδηματικές ανισορροπίες.       
Το αποτέλεσμα της αυξημένης εσωτερικής κατανάλωσης ήταν η μεγέθυνση των εισαγωγών, καθώς επίσης ο περιορισμός των εξαγωγών – κάτι που οδήγησε σε αρκετά ελλειμματικό ισοζύγιο εξωτερικών συναλλαγών. Εκτός αυτού, η διεθνής ανταγωνιστικότητα της ιρλανδικής οικονομίας υπέφερε από τη φούσκα της κερδοσκοπίας στην αγορά των ακινήτων, με επακόλουθο τη μείωση των ξένων επενδύσεων, όπως αναφέραμε παραπάνω.
Αιτία της «υπερθέρμανσης» της ιρλανδικής οικονομίας δεν ήταν μόνο η μη ισορροπημένη αύξηση του κατά κεφαλήν εισοδήματος αλλά, επίσης, η υψηλή προσέλευση μεταναστών, η οποία οφειλόταν στην αύξηση των προσφερομένων θέσεων εργασίας. Επί πλέον, η Ζήτηση εντάθηκε από την παροχή φθηνών πιστώσεων, αφού η είσοδος της χώρας στην Ευρωζώνη έγινε σε μία εντελώς ακατάλληλη περίοδο για την οικονομία της.
Ειδικότερα, το βασικό επιτόκιο της ΕΚΤ ήταν χαμηλότερο από αυτό που είχε μέχρι τότε η κεντρική τράπεζα της Ιρλανδίας, με αποτέλεσμα να έχουν πρόσβαση οι καταναλωτές, πολύ περισσότερο οι αγοραστές ακινήτων, σε φθηνότερη χρηματοδότηση. Εκτός αυτού, ο ελλειμματικός χειρισμός του προϋπολογισμού εκ μέρους της ιρλανδικής κυβέρνησης, υπερθέρμανε ακόμη περισσότερο την αγορά, ενισχύοντας περαιτέρω την κατανάλωση.
Όλα τα παραπάνω προκάλεσαν μία κερδοσκοπική φούσκα στην αγορά των ακινήτων, οι τιμές των οποίων αυξήθηκαν κατά 260% μεταξύ των ετών 1995 και 2005. Μόνο το 2005 ο τομέας της οικοδομικής δραστηριότητας συμμετείχε με 20% στο ΑΕΠ της Ιρλανδίας, ενώ απασχολούσε το 10% των εργαζομένων της χώρας. Επί πλέον, αυξήθηκαν τα χρέη των νοικοκυριών, μέσω της αύξησης των πιστώσεων και των τιμών των ακινήτων, στο 130% των υφισταμένων εισοδημάτων τους. Παρά το ότι λοιπόν η αυξημένη οικοδομική δραστηριότητα εμπόδισε την είσοδο της Ιρλανδίας σε ύφεση μετά το 2001, επιδείνωσε τις δημόσιες υποδομές και κατέστρεψε το περιβάλλον, οδηγώντας ταυτόχρονα στην αύξηση του κόστους παραγωγής στη χώρα.
Οι υπερβολικές τιμές των ακινήτων έκαναν ακριβότερες τις επενδύσεις, ενώ αύξησαν τους μισθούς των εργαζομένων – κάτι που, σε συνδυασμό με την ανατίμηση του Ευρώ, είχε σαν αποτέλεσμα την άνοδο των τιμών των αγαθών που παράγονταν στην Ιρλανδία, για τις εκτός Ευρωζώνης χώρες. Το γεγονός αυτό οδήγησε τις πολυεθνικές βιομηχανικές επιχειρήσεις στη μεταφορά των δραστηριοτήτων τους, σε χώρες με φθηνότερο εργατικό κόστος – είτε στην Ανατολική Ευρώπη, είτε στην Ασία.
Στη συνέχεια, το «σπάσιμο της φούσκας» των ακινήτων (το 35% των εσόδων του ιρλανδικού προϋπολογισμού προερχόταν από τα ακίνητα), οι τεράστιες απώλειες των ιρλανδικών τραπεζών στις Η.Π.Α., καθώς επίσης στο εσωτερικό της χώρας, όπως και η κλιμακούμενη ανεργία, προκάλεσαν μία καταστροφική ύφεση – η οποία φαίνεται να οδηγεί την Ιρλανδία στα νύχια του ΔΝΤ.
Παρά το ότι λοιπόν ένα τέτοιο ενδεχόμενο αντιμετωπίζεται εχθρικά, τόσο από τους Πολίτες, όσο και από την επίσημη κυβέρνηση της χώρας (η οποία «δήθεν» φοβάται, μεταξύ άλλων, τον εξαναγκασμό της από την ΕΕ σε αύξηση των φορολογικών συντελεστών – γεγονός που θα έχει σαν αποτέλεσμα την απομάκρυνση των ξένων επενδυτών, οι οποίοι έχουν απομείνει στη χώρα), η «εισβολή των κατακτητών» θεωρείται μάλλον δεδομένη.
ΕΠΙΛΟΓΟΣ
Η Ιρλανδία, όπως τονίσαμε στην αρχή, αποτελεί έναν τεράστιο συστημικό κίνδυνο, ο οποίος δεν έχει καμία απολύτως σύγκριση με την Ελλάδα. Το συνολικό χρέος της (δημόσιο και ιδιωτικό) ανέρχεται σε επίπεδα άνω του 1.100% του ΑΕΠ της (σχεδόν πενταπλάσιο από αυτό της Ελλάδας), οι τράπεζες της είναι υπερχρεωμένες, οι καταθέτες αποσύρουν διαρκώς μεγαλύτερα ποσά χρημάτων (13 δις € πρόσφατα από μία μόνο τράπεζα), η φούσκα των ακινήτων είναι τεράστια, η ανεργία αυξάνεται και το έλλειμμα του προϋπολογισμού της θα επιδεινώνεται διαρκώς, εκτοξεύοντας στα ύψη το δημόσιο χρέος της – εφόσον η κυβέρνηση της έχει εγγυηθεί «αναίσχυντα» για όλα τα δάνεια των ιδιωτικών τραπεζών (περί τα 350 δις €).    
Εν τούτοις, θεωρούμε εγκληματική την εισβολή των «εκτελεστών» του ΔΝΤ, όπως επίσης της τευτονικής Ευρώπης, απλά και μόνο για την προστασία των τραπεζών του διεθνούς Καρτέλ. Αντίστοιχα εγκληματική βέβαια, αν όχι πολύ πιο «κολάσιμη» ενέργεια, θεωρούμε την ανάληψη των χρεών των ιδιωτικών τραπεζών, δια μέσου της κυβέρνησης, από τους Πολίτες της χώρας – χωρίς καθόλου να τους ζητηθεί η συμφωνία, μέσα από ένα δημοκρατικό δημοψήφισμα.
Κατά την άποψη μας, οι Πολίτες της Ιρλανδίας οφείλουν να εξεγερθούν μαζικά, μη αποδεχόμενοι μία τόσο μεγάλη αδικία εις βάρος τους, μία κατάφορη προδοσία καλύτερα εκ μέρους της ίδιας της εκλεγμένης κυβέρνησης τους – αφήνοντας τις τράπεζες να χρεοκοπήσουν και εκδιώκοντας τους ξένους εισβολείς. Το ίδιο άλλωστε έκαναν και οι Πολίτες της Ισλανδίας, έστω την τελευταία στιγμή, δικάζοντας παράλληλα τον πρωθυπουργό τους για ένα έγκλημα που ευτυχώς δεν πρόλαβε να ολοκληρώσει.
Εάν θέλουμε να αποφύγουμε την τύχη της Αργεντινής, της Βραζιλίας και τόσων άλλων κρατών που έπεσαν στο παρελθόν στα νύχια των συνδίκων του διαβόλου, πληρώνοντας με το αίμα τους τις «επιλογές» των διεφθαρμένων, των στρατευμένων πολλές φορές κυβερνήσεων τους, το ίδιο ακριβώς οφείλουμε να κάνουμε και εμείς οι Έλληνες – πριν ακόμη λεηλατηθεί η χώρα μας, πριν χάσει ολοσχερώς, από τους ξένους εισβολείς, την εθνική της κυριαρχία και πριν ακόμη είναι πολύ αργά για το μέλλον των παιδιών μας. 
Δεν πρέπει βέβαια σε καμία περίπτωση να υποτιμούμε ούτε τις ικανότητες, ούτε τις εξειδικευμένες μεθόδους των συνδίκων του διαβόλου οι οποίοι, με τη βοήθεια  εξελιγμένων δημοσίων σχέσεων (έντεχνη προπαγάνδα, εξαγορά» συγκεκριμένων ΜΜΕ, χρηματισμός συμπολιτευόμενων και αντιπολιτευόμενων πολιτικών, καθώς επίσης δημοσιογράφων ή λοιπών διαμορφωτών της κοινής γνώμης, εκβιαστικά διλήμματα, εξουδετέρωση των συνδικαλιστών, συνεργασία με τα μεγάλα, τοπικά επιχειρηματικά λόμπυ κλπ), έχουν την ικανότητα να «αποκοιμίζουν» τους λαούς, μέχρι εκείνη τη στιγμή που θα είναι πλέον αργά για να αντιδράσουν – ειδικά αυτούς που δεν έχουν πολεμήσει ποτέ για την υπεράσπιση της ελευθερίας τους, προτιμώντας τη (βραχυπρόθεσμη) «βολή» τους και τον «αργό θάνατο» του βιοτικού τους επιπέδου, από την «κατά μέτωπο» αντιμετώπιση των εχθρών της πατρίδας τους.   
Κλείνοντας, θεωρούμε σκόπιμη την προσθήκη της διαπίστωσης του Schopenhauer, η οποία ταιριάζει απόλυτα στην πολιτική του ΔΝΤ (αυτή που εφαρμόζει πιστά στην Ελλάδα η κυβέρνηση μας, το τελευταίο διάστημα). «Ένας άνθρωπος δεν στερείται καθόλου τα αγαθά εκείνα, για τα οποία δεν του έχει περάσει καν από το μυαλό η αξίωση να τα αποκτήσει….. Το γεγονός ότι, μετά την απώλεια πλούτου (εθνικής κυριαρχίας κλπ) και μόλις ξεπερασθεί η αρχική οδύνη, η συνήθης μας διάθεση δεν διαφέρει κατά πολύ από την προ της απώλειας οφείλεται στο ότι, από τη στιγμή που η μοίρα περιόρισε τον παράγοντα της ιδιοκτησίας μας, μειώνουμε τώρα και εμείς οι ίδιοι δραστικά τον παράγοντα των αξιώσεων μας. Η προσαρμογή αυτή (μειώσεις μισθών, φορολογικά μέτρα, απολύσεις, «απελευθερώσεις» αγορών κλπ) είναι το πραγματικά επώδυνο στην περίπτωση ενός δεινού. Όταν όμως πλέον ολοκληρωθεί, τότε ο πόνος υποχωρεί, μέχρι τη στιγμή που τελικά παύει να γίνεται αισθητός και η πληγή επουλώνεται».     
Βασίλης Βιλιάρδος (copyright)
Αθήνα, 21. Νοεμβρίου 2010

viliardos@kbanalysis.comΑυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να τη δείτε.      

http://www.sofokleous10.gr/portal2/toprotothema/toprotothema/2010-11-21-23-17-18-2010112130644/

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΣΕ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΜΠΡΑΝΤΙ —ΜΟΥΣΕΙΟ ΜΠΕΝΑΚΗ 01/12/2010 20:30μμ—– ΜΕΣΟΓΕΙΟΣ SOS

ΘΕΣΣΑΛΟΣ
-
0
ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ
Η τέχνη και η οικολογία συμμαχούν για το ΝΕΡΟ!
 
Οι λέξεις, τα χρώματα και οι εικόνες γίνονται  το  «όχημα» ενημέρωσης και ευαισθητοποίησης όλων,  και κυρίως των παιδιών, για την ανεκτίμητη αξία και την αναγκαιότητα διαφύλαξής του νερού, που όπως και η
καλλιτεχνική έκφραση, αποτελεί πηγή ζωής κι ανάπτυξης.
 
Την Τετάρτη 1η Δεκεμβρίου 2010, και ώρα 20:30 στο Μουσείο Μπενάκη (κτήριο οδού Πειραιώς), παρουσιάζεται το βιβλίο του Τάσου Μελετόπουλου  με τίτλο ΜΠΡΑΝΤΙ,  από τις εκδόσεις Παρουσία.
 
Παράλληλα εκτίθενται για πρώτη φορά 16 μοναδικά έργα  του Γιάννη Κόττη, φτιαγμένα ειδικά για το βιβλίο. Τα έργα του καταξιωμένου ζωγράφου είναι προς πώληση και
τα έσοδα θα διατεθούν για την ενίσχυση των δράσεων του Δικτύου ΜΕΣΟΓΕΙΟΣ SOS για την προστασία των υδατικών πόρων.
Διάρκεια Έκθεσης : Τετάρτη 01 έως και Κυριακή 05 Δεκεμβρίου 2010.
Ώρες λειτουργίας : Πεμ & Κυρ: 10.00 – 18.00,
Παρ & Σαβ: 10.00-22.00, Μουσείο Μπενάκη,
Πειραιώς 138 & Ανδρονίκου , τηλ: 210 3453111 begin_of_the_skype_highlighting              210 3453111      end_of_the_skype_highlighting
brandi-small.jpg
Χορηγός της εκδήλωσης το Φυσικό μεταλλικό Νερό ΙΟΛΗ της Αθηναϊκής Ζυθοποιίας.
Ιδιαίτερα ευχαριστήρια στη Γκαλερί ΖΟΥΜΠΟΥΛΑΚΗ για την ευγενική συνεργασία  και στο Μουσείο ΜΠΕΝΑΚΗ για τη φιλοξενία της εκδήλωσης.

Ο Κυβερνητικός Εκπρόσωπος, Γιώργος Πεταλωτής, σχετικά με όσα είπε ο Πρόεδρος της Ν.Δ, Αντώνης Σαμαράς

ΘΕΣΣΑΛΟΣ
-
0

Ο Κυβερνητικός Εκπρόσωπος, Γιώργος Πεταλωτής, σχετικά με όσα είπε σε σημερινή του συνέντευξη ο Πρόεδρος της Ν.Δ,  Αντώνης Σαμαράς, έκανε την ακόλουθη δήλωση.
            Αποδεικνύεται, για μια ακόμη φορά, πως η πραγματικότητα έχει προ πολλού ξεπεράσει τον κ. Σαμαρά και τη Ν.Δ. Η παράταξη που μας έφερε στο χείλος της καταστροφής και μετά λιποτάκτησε, προσπαθεί μάταια να αποδείξει στους πολίτες ότι διαθέτει εναλλακτική πρόταση εξόδου από την κρίση. Αδυνατεί να αντιληφθεί τα προστάγματα των καιρών και τη βούληση των πολιτών. Η επανάληψη της εύκολης και ανέξοδης ανιμνημονιακής ρητορικής και των δήθεν εύκολων και μαγικών λύσεων, έχει πλέον κουράσει. Θα είχε, ωστόσο, ενδιαφέρον να μας πει ο κ. Σαμαράς, τι του απαντάνε οι διεθνείς συνομιλητές του, όταν τους παρουσιάζει τη μαγική του συνταγή εξάλειψης των ελλειμμάτων.
            Οι πολίτες και η κυβέρνηση προχωρούν στο μέλλον. Ένα μέλλον που δημιουργούμε μαζί,

αντιμετωπίζοντας, χωρίς φόβο, όλα μας τα προβλήματα με σκοπό την ταχύτερη δυνατή έξοδο της χώρας από την κρίση. Σε αυτή την πορεία καλούμε όλους όσους μπορούν και θέλουν, να συμβάλλουν δημιουργικά.

::scripta manent:: Η ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΑΝΤΑΠΟΚΡΙΤΩΝ ΞΕΝΟΥ ΤΥΠΟΥ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΟ ΕΚΠΡΟΣΩΠΟ ΓΙΩΡΓΟ ΠΕΤΑΛΩΤΗ

ΘΕΣΣΑΛΟΣ
-
0
Καλό μεσημέρι.
Μέσα σε εξαιρετικά δύσκολες συνθήκες, κληθήκαμε ως κυβέρνηση να χειριστούμε την κρίση της χώρας μας, στην οποία μπήκαμε αθωράκιστοι. Με πολύ μεγάλο κόπο και με την αξιοπιστία της χώρας μας στο ναδίρ, καταφέραμε να πείσουμε για τη δημιουργία του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Στήριξης. Τότε ο κ. Σαμαράς μας λοιδορούσε και μας πρότεινε αντί μιας σοβαρής πολιτικής και υπεύθυνης πρότασης, να ακολουθήσουμε το παράδειγμα της Ιρλανδίας.
Να θυμίσω ότι στις 11 Οκτωβρίου στην Κέρκυρα, ο κ. Σαμαράς, είχε δηλώσει ότι δήθεν το μνημόνιο δεν ήταν μονόδρομος, όπως είναι η θέση της κυβέρνησης, και ότι τώρα ήρθε η δικαίωση της Ν.Δ., γιατί  χώρες όπως η Πορτογαλία και η Ιρλανδία δεν υπέγραψαν μνημόνιο, παρόλο που είχαν παρόμοια με τα δικά μας προβλήματα, βγήκαν και δανείστηκαν ακριβά από τις αγορές, αλλά δεν έδεσαν τις χώρες τους χειροπόδαρα, όπως έκανε η κυβέρνηση του ΠΑ.ΣΟ.Κ. Αυτοί, κατά την άποψή του,

απέδειξαν ότι το μνημόνιο δεν ήταν μονόδρομος, ούτε για την Ελλάδα. Προτείναμε, λέει ο κ. Σαμαράς, στην κυβέρνηση να κάνει ό,τι έκανε και η Ιρλανδία, η οποία ομολόγησε έλλειμμα 32%, αλλά δανείστηκε όλα όσα χρειάζεται για ένα χρόνο μπροστά, έως τα μέσα του 2011.

Τι μας λένε τώρα; Ότι ήθελε να κοροϊδέψει τους κουτόφραγκους και η Ιρλανδία; Και τελειώνει, λέγοντας για την κυβέρνηση του ΠΑ.ΣΟ.Κ. ότι «τα έχουν χάσει τελείως και δεν ξέρουν τι λένε».
Δυστυχώς, φαίνεται ότι ο κ. Σαμαράς δεν δικαιώνεται από τις εξελίξεις. Δυστυχώς και για την Ιρλανδία, αλλά και για τις χώρες που αντιμετωπίζουν παρόμοια προβλήματα.
Ευτυχώς, όμως, για όλους μας δημιουργήθηκε ο Ευρωπαϊκός Μηχανισμός Στήριξης, ο μηχανισμός σταθερότητας στον οποίο πρωτοστατήσαμε, γιατί είχαμε την ανάγκη να διασφαλίσουμε την Ελλάδα. Εμείς από τότε εργαζόμαστε σκληρά, ώστε να ανταπεξέλθουμε πλήρως στους στόχους που θέσαμε, να σταθεροποιήσουμε τη χώρα, να βγούμε από την κρίση και να υλοποιήσουμε συγχρόνως τις μεγάλες αλλαγές για τη χώρα μας και για τους πολίτες.
Είναι, λοιπόν, καιρός και όλες οι πολιτικές δυνάμεις να συναισθανθούν την μεγάλη ευθύνη που έχουμε απέναντι στον τόπο, όλοι μαζί και να αρθούν όλοι στο ύψος των περιστάσεων.
Παρακαλώ τις ερωτήσεις σας.
ΚΟΥΤΡΑΣ: Κύριε Εκπρόσωπε, η κ. Κατσέλη απολαμβάνει της εμπιστοσύνης του Πρωθυπουργού;
ΠΕΤΑΛΩΤΗΣ: Αυτή την ερώτηση την έχω ακούσει πάρα πολλές φορές. Το έχουμε πει πολλές φορές ότι η κυβέρνηση δρα ενιαία, δρα συλλογικά. Και αυτές τις μέρες η κυβέρνηση συνεργάζεται με την τρόικα εδώ και φυσικά από τα αποτελέσματα αυτής της συνεργασίας προκύπτει ότι υλοποιούμε τους στόχους μας.
ΚΟΥΤΡΑΣ: Άλλο πράγμα ρώτησα.
ΠΕΤΑΛΩΤΗΣ: Κατάλαβα τι ρωτήσατε.
ΚΟΥΤΡΑΣ: Αν ο κ. Παπανδρέου εμπιστεύεται την κ. Κατσέλη.
ΠΕΤΑΛΩΤΗΣ: Ο κ. Παπανδρέου εμπιστεύεται όλους τους υπουργούς της κυβέρνησης.
ΜΟΣΧΟΒΑΣ: Είναι στην κυβερνητική γραμμή η άποψη που εξέφρασε η κ. Κατσέλη με το άρθρο της στο «Βήμα»;
ΠΕΤΑΛΩΤΗΣ: Πρώτα απ` όλα, μιλάτε για το άρθρο ή για τους τίτλους του άρθρου;
ΜΟΣΧΟΒΑΣ: Για το άρθρο.
ΠΕΤΑΛΩΤΗΣ: Γιατί οι τίτλοι του άρθρου δεν έχουν καμία σχέση με αυτά τα οποία περιλαμβάνονται μέσα. Έχει δηλώσει και η κ. Κατσέλη ότι οι τίτλοι μπήκαν αυθαίρετα από την εφημερίδα η οποία φιλοξενεί το άρθρο.
ΜΟΣΧΟΒΑΣ: Είναι εννοεί δημοσιογραφική δουλειά, δεν είναι της υπουργού. Αλλά, εγώ ρωτώ για την…
ΠΕΤΑΛΩΤΗΣ: Είναι άρθρο και δεν είναι συνέντευξη.
ΜΟΣΧΟΒΑΣ: Ναι, απ` όσο ξέρω τουλάχιστον όμως στο άρθρο δεν βάζει συνέντευξη ο αρθρογράφος. Εν πάση περιπτώσει, ο υλατζής, ο υπεύθυνος, ο αρχισυντάκτης κ.τ.λ. το έβγαλε. Αν θέλει να γίνει υλατζής η κ. Κατσέλη μπορεί.
ΠΕΤΑΛΩΤΗΣ: Έχω άλλη άποψη και μπορώ να τη στοιχειοθετήσω.
ΜΟΣΧΟΒΑΣ: Επί της ουσίας. Είναι η γραμμή της κυβέρνησης αυτή την οποία εκφράζει η κ. Κατσέλη;
ΠΕΤΑΛΩΤΗΣ: Η τρόικα βρίσκεται εδώ. Το θέμα των εργασιακών σχέσεων είναι ένα θέμα πάρα πολύ σημαντικό και  έχει συμφωνηθεί προ πολλού, περιλαμβάνεται μέσα στο μνημόνιο. Τώρα αυτό που γίνεται είναι να διαπραγματευόμαστε τους τρόπους εφαρμογής. Δεν τίθεται ζήτημα να διαπραγματευόμαστε από την αρχή τις εργασιακές σχέσεις. Έχουμε πει, πολλές φορές, ότι οι συλλογικές συμβάσεις εργασίας είναι αυτές που μας εκφράζουν. Οι επιχειρησιακές, όμως, συμβάσεις εργασίας γίνονται για να σωθούν όσες επιχειρήσεις έχουν πρόβλημα. Και έχουμε πει ότι δεν θα αφήσουμε επιχειρήσεις να κλείνουν, αλλά σε περιορισμένο χρονικό διάστημα και με περιορισμένο τρόπο θα ισχύουν επιχειρησιακές συμβάσεις εργασίας.
ΜΟΣΧΟΒΑΣ: Συγνώμη που επιμένω, είστε υπέρ της άποψης της κ. Κατσέλη;
ΠΕΤΑΛΩΤΗΣ: Σας είπα ποια είναι η άποψη της κυβέρνησης.
ΜΟΣΧΟΒΑΣ: Έχει διαφορά της κ. Κατσέλη από τη δική σας;
ΠΕΤΑΛΩΤΗΣ: Εγώ σας ανέφερα  την άποψη της κυβέρνησης και αυτή είναι και άποψη της κ. Κατσέλη.
ΜΟΣΧΟΒΑΣ: Εγώ ρώτησα εάν είναι εντός γραμμής η κ. Κατσέλη, μπορείτε να μου το…
ΠΕΤΑΛΩΤΗΣ: Εσείς θέλετε να ακούσετε μια συγκεκριμένη απάντηση. Εγώ σας λέω ποια είναι η θέση της κυβέρνησης, από την οποία δεν αφίσταται και η κ. Κατσέλη.
ΜΟΥΡΕΛΑΤΟΣ: Κύριε Εκπρόσωπε, στην αρχή της τοποθέτησής σας, περίπου πανηγυρίσατε που η Ιρλανδία…
ΠΕΤΑΛΩΤΗΣ: Καθόλου. Δύο φορές, τουλάχιστον, είπα «δυστυχώς».
ΜΟΥΡΕΛΑΤΟΣ: Να ρωτήσω αν η κυβέρνηση έχει προσμετρήσει τις πιθανές επιπτώσεις της υπαγωγής της Ιρλανδίας στο μηχανισμό στήριξης, για τη δική μας την περίπτωση πλέον και τι θα σημαίνει αυτό, αν υπαχθούν σε αυτό τον μηχανισμό και άλλες χώρες, όπως φημολογείται εντόνως, ότι ακολουθεί η Πορτογαλία.
ΠΕΤΑΛΩΤΗΣ: Φυσικά, ευχόμαστε καμία χώρα της Ευρώπης και του κόσμου να μην αντιμετωπίζει προβλήματα δημοσιονομικής κρίσης, ή οποιασδήποτε άλλης μορφής. Αυτό που ενδιέφερε εμάς –και ξεκινήσαμε δυστυχώς από την Ελλάδα, λόγω ανάγκης- είναι να υπάρχει ένα «μαξιλάρι», ένας μηχανισμός που θα στηρίξει τις όποιες χώρες στις δανειακές τους ανάγκες, για να μην αντιμετωπίσουν τους ίδιους κραδασμούς και τις ίδιες τεράστιες δυσκολίες που αντιμετωπίσαμε και εμείς. Αυτοί οι κραδασμοί, που μπορεί να αντιμετωπίζει οποιαδήποτε χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, σαφώς έχουν επιπτώσεις και στις υπόλοιπες χώρες. Άρα, όσο υπάρχει σταθερός μηχανισμός που στηρίζει τις χώρες με οικονομικά προβλήματα, θα διασφαλίζεται και η δική μας οικονομική σταθερότητα και ασφάλεια. Εξάλλου, υπάρχει μια δήλωση των συμμετεχόντων υπουργών Οικονομικών του Eurogroup στην οποία έχουμε προσχωρήσει και εμείς και εκφράζει και τη χώρα μας.
ΠΙΤΤΑΡΑΣ: Θα ήθελα να σας ρωτήσω για το προηγούμενο θέμα. Αν μπορείτε να μας ξεκαθαρίσετε, γιατί δεν έχουμε καταλάβει, τι τελικά θα ισχύσει γύρω από τις εργασιακές σχέσεις. Σε ποιο σημείο είναι τώρα, υποτίθεται η διαπραγμάτευση, αν έχει καταλήξει και τι τελικά θα ισχύσει. Δηλαδή, σε σχέση με τις επιχειρησιακές και τις κλαδικές συμβάσεις.
ΠΕΤΑΛΩΤΗΣ: Δεν θα σας πω σήμερα, γιατί σήμερα γίνονται διαπραγματεύσεις με την τρόικα. Σήμερα, θα τελειώσουν και αύριο θα δοθεί η συνέντευξη Τύπου από την τρόικα, όπου θα γίνουν και ανακοινώσεις.
ΠΙΤΤΑΡΑΣ: Η γραμμή της κυβέρνησης γύρω από αυτό το θέμα, μπορείτε να μας πείτε, τουλάχιστον, ποια είναι;
ΠΕΤΑΛΩΤΗΣ: Την έχουμε πει. Αλλά, όσο γίνονται οι διαπραγματεύσεις με την τρόικα, ως κυβερνητικός εκπρόσωπος, δεν θέλω να αναφερθώ σε ένα θέμα το οποίο ακόμη συζητείται.
ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΣ: Υπάρχει, δηλαδή, περίπτωση να υπάρξει καθολική εφαρμογή οι επιχειρησιακές συμβάσεις, να υπερισχύουν των κλαδικών;
ΠΕΤΑΛΩΤΗΣ: Δεν υπάρχει τέτοια περίπτωση. Σας έχω αναφέρει, όμως, ότι βρισκόμαστε σε φάση διαπραγμάτευσης. Συνεπώς, θα μου επιτρέψετε σήμερα να μη μιλήσω για κάτι που είναι υπό διαπραγμάτευση. Είναι πολύ ευαίσθητο κομμάτι για όλους μας. Συνεπώς, ας το αφήσουμε να ολοκληρωθεί η  διαπραγμάτευσή του και θα επανέλθουμε.
ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΣ: Άρα, τίθεται τέτοιο θέμα στη διαπραγμάτευση με την τρόικα.
ΠΕΤΑΛΩΤΗΣ: Το ερμηνεύετε αυθαίρετα. Εγώ σας είπα ότι οι διαπραγματεύσεις συνεχίζονται. Συνεπώς, ας περιμένουμε να τελειώσουν για να δούμε και την κατασταλαγμένη θέση.
ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΣ: Αυτό που καταγγέλλεται, είναι ότι έχετε πει ότι δεν υπάρξουν μειώσεις μισθών, ισχύει;
ΠΕΤΑΛΩΤΗΣ: Ναι.
ΠΙΤΤΑΡΑΣ: Πριν από ένα χρόνο η μεγάλη συζήτηση ήταν – και εσείς μάλιστα βγαίνατε και λέγατε ότι δώσατε μάχη για να μην κοπούν ο 13ος και ο 14ος μισθός στον ιδιωτικό τομέα. Τώρα, υποτίθεται ότι είστε σε μία άλλη μάχη γύρω από τις εργασιακές σχέσεις. Τι μάχη δίνετε για να καταλάβουμε και δεν μπορείτε να μας πείτε ποια είναι η θέση σας;
ΠΕΤΑΛΩΤΗΣ: Η θέση μας είναι γνωστή. Το θέμα είναι ότι σήμερα, αυτές τις ώρες, γίνεται η διαπραγμάτευση.
ΠΙΤΤΑΡΑΣ: Συγνώμη, δίνετε μάχη για τη θέση σας ή να απορρίψετε τη θέση της τρόικας;
ΠΕΤΑΛΩΤΗΣ:  Σε μία διαπραγμάτευση τίθενται θέσεις και ζητήματα. Άρα, δεν υπάρχει άσπρο – μαύρο, γιατί ακολουθείται και μία συγκεκριμένη διαδικασία. Σε αυτή τη διαδικασία εντάσσεται η διαπραγμάτευση της κυβέρνησης με την τρόικα, έτσι ώστε να βρεθεί η καλύτερη και η πιο επιεικής θέση για τους εργαζόμενους και φυσικά η πιο αποδοτική για το δημόσιο συμφέρον.
ΣΙΔΕΡΗΣ: Αποποιείστε τους τίτλους του άρθρου, δέχεστε το περιεχόμενο. Ο χρόνος που δημοσιεύτηκε ήταν ο πλέον προσφορότερος και εξυπνότερος τη στιγμή που μία μέρα μετά θα δινόταν η συνέντευξη;
ΠΕΤΑΛΩΤΗΣ:  Υπάρχει ένα άρθρο, υπάρχουν θέσεις, όμως υπάρχει η θέση της κυβέρνησης που έχει εκφραστεί. Και στο Μνημόνιο είναι συμφωνημένη η θέση, ο τρόπος εφαρμογής είναι υπό διαπραγμάτευση.
ΣΙΔΕΡΗΣ: Με συγχωρείτε, η κ. Κατσέλη λέει ότι ήταν ένα επιστημονικό άρθρο. Είναι όμως υπουργός, διαπραγματεύεται με την τρόικα και ακόμη δεν έχει ολοκληρωθεί η διαπραγμάτευση. Είναι μόνο ένα επιστημονικό άρθρο ή είναι μία παρέμβαση δι΄ άλλου τρόπου;
ΠΕΤΑΛΩΤΗΣ: Υπάρχει κυβέρνηση, υπάρχουν όργανα, υπάρχουν  θεσμοθετημένες διαδικασίες μέσω των οποίων γίνεται η κάθε συζήτηση, η κάθε διαπραγμάτευση, ειδικά με την τρόικα. Και φυσικά η κυβέρνηση μιλάει για αυτά.
ΝΕΔΟΣ: Το Μέγαρο Μαξίμου ήταν ενημερωμένο για το περιεχόμενο του άρθρου της κ. Κατσέλη; Το ήξεραν;
ΠΕΤΑΛΩΤΗΣ: Το να υπάρχει δημοσιογραφική ενασχόληση  και απορία είναι θεμιτό, ήδη από χθες ασχολείστε. Αλλά, όταν σήμερα διακυβεύονται σημαντικά ζητήματα για τη χώρα μας, νομίζω ότι χάνουμε την ουσία αν μένουμε σε τέτοιες λεπτομέρειες, χωρίς να θέλω φυσικά να υποβαθμίσω το έργο σας.
ΜΑΡΑΘΙΑΣ:  Σε αυτή τη διαπραγμάτευση που είναι σε εξέλιξη για τις εργασιακές σχέσεις, με ποια  θέση  προσέρχεται η κυβέρνηση και με ποια θέση προσέρχεται η τρόικα;
ΠΕΤΑΛΩΤΗΣ:  Η διαπραγμάτευση συνεχίζεται το απόγευμα. Είπα και προηγουμένως ότι θα ήταν άκομψο εκ μέρους μου να προκαταβάλω με θέσεις οι οποίες είναι υπό διαπραγμάτευση.
ΜΠΟΤΩΝΗΣ: Κύριε Εκπρόσωπε, θα δεχθεί η κυβέρνηση να ισχύουν οι επιχειρησιακές συμβάσεις σε αυτή την περίπτωση;
ΠΕΤΑΛΩΤΗΣ: Ήδη έχουμε δεχθεί να ισχύουν επιχειρησιακές συμβάσεις. Έχουμε πει ότι δεν θα αφήσουμε να κλείσουν επιχειρήσεις. Έχουμε πει ότι επιχειρησιακές συμβάσεις, υπό συγκεκριμένους όρους και προϋποθέσεις, διασφαλίζουν για συγκεκριμένο χρονικό διάστημα τις θέσεις εργασίας τις οποίες δεν έχουμε την πολυτέλεια να αρνούμαστε, ειδικά στη σημερινή εποχή. 
ΜΟΥΡΕΛΑΤΟΣ: Κύριε Εκπρόσωπε, φοβάται η κυβέρνηση ραγδαίες πολιτικές εξελίξεις στη χώρα μας παρόμοιες με αυτές που συμβαίνουν στην Ιρλανδία;
ΠΕΤΑΛΩΤΗΣ: Έχουμε βγει πρόσφατα από τη διαδικασία των αυτοδιοικητικών εκλογών. Η κυβέρνηση και ο ελληνικός λαός έχουν βγάλει τα συμπεράσματα. Εμείς είχαμε  θέσει ζήτημα νομιμοποίησης της πολιτικής μας για την πρώτη Κυριακή. Από τα αποτελέσματα της δεύτερης Κυριακής προέκυψε ότι υπάρχει πλήρης νομιμοποίηση της πολιτικής της κυβέρνησης προς τη σωτηρία της χώρας, ανεξαρτήτως εάν διατυπώνονται διαφορετικές προσεγγίσεις από άλλες πολιτικές ή κοινωνικές δυνάμεις. Δεν τίθεται τέτοιο ζήτημα. Η  Ιρλανδία είναι μία περίπτωση που μόλις μπαίνει στον ευρωπαϊκό μηχανισμό στήριξης, είναι επόμενο να υπάρχουν κλυδωνισμοί, διαφορετικές προσεγγίσεις και αμφισβητήσεις.
ΤΣΑΚΙΡΗΣ: Ισχύει η δέσμευση – δήλωση του Πρωθυπουργού ότι δεν θα υπάρξουν απολύσεις στις Δ.Ε.Κ.Ο.;  
ΠΕΤΑΛΩΤΗΣ: Έχουμε επαναλάβει πολλές φορές ότι αυτό που επιδιώκουμε είναι να μην χαθεί ούτε μία θέση εργασίας. Για αυτό ακριβώς μιλάμε για μετατάξεις και όχι για απολύσεις. Ισχύει αυτή η θέση μας.
ΠΙΤΤΑΡΑΣ: Εσείς μιλάτε για μετατάξεις, όμως φαίνεται πως η τρόικα ούτε καν θέλει να ακούει τη λέξη.  Μπορείτε να μας πείτε που είναι η διαπραγμάτευση;
ΠΕΤΑΛΩΤΗΣ:  Αυτό δεν γνωρίζω από πού προκύπτει.
ΠΙΤΤΑΡΑΣ:  Προκύπτει από το ρεπορτάζ.
ΠΕΤΑΛΩΤΗΣ: Το οποίο λέει;
ΠΙΤΤΑΡΑΣ: Ότι οι μετατάξεις θα θεωρούνται προσλήψεις και θα υπολογίζονται στην αναλογία μία πρόσληψη για κάθε πέντε αποχωρήσεις καταρχήν.
ΠΕΤΑΛΩΤΗΣ: Αυτό όμως, δεν παύει να είναι μετάταξη. Ο χαρακτήρας των μετατάξεων παραμένει.  Γιατί οι προσλήψεις γίνονται με άλλον τρόπο και γνωρίζουμε πάρα πολύ καλά τι σημαίνει αυτό. Εμείς θέλουμε, μέσω μετατάξεων, να μην χάσουν τη δουλειά τους άνθρωποι που εργάζονται εδώ και χρόνια. Επιπλέον, θέλουμε να προστατεύσουμε το δικαίωμα της εργασίας. 
ΠΙΤΤΑΡΑΣ:  Άρα πως εξασφαλίζετε κονδύλια; Αφού θα συνεχίζετε να πληρώνετε…
ΠΕΤΑΛΩΤΗΣ:  Από εκεί και πέρα, θα εξειδικεύσουμε τους όρους της μετάταξης με τον επιεικέστερο τρόπο.
ΠΙΤΤΑΡΑΣ: Η εξοικονόμηση πως θα γίνει μπορείτε να μας πείτε;
ΠΕΤΑΛΩΤΗΣ:   Δεν έχει ολοκληρωθεί η διαδικασία.
ΠΙΤΤΑΡΑΣ: Πρακτικά ρωτάω πως θα γίνει.
ΠΕΤΑΛΩΤΗΣ: Όταν ολοκληρωθεί η διαδικασία και δούμε πως θα γίνουν μετατάξεις.
ΠΙΤΤΑΡΑΣ: Ναι, αλλά αυτό όμως είναι αντιφατικό με αυτό που λέτε εσείς ότι δεν θα γίνει καμία απόλυση. 
ΠΕΤΑΛΩΤΗΣ:  Η μετάταξη δεν είναι απόλυση. Είναι εργασία σε άλλο αντικείμενο του δημόσιου ή του ευρύτερου δημόσιου τομέα, όπου πραγματικά υπάρχει ανάγκη.
ΠΙΤΤΑΡΑΣ: Η επιβάρυνση στο κρατικό ταμείο θα παραμένει, όμως. 
ΠΕΤΑΛΩΤΗΣ: Αυτό θα το δούμε ως λεπτομέρεια.
ΠΙΤΤΑΡΑΣ: Άρα δεν θα πληρώνονται.
ΠΕΤΑΛΩΤΗΣ: Δεν νομίζω να υπάρχει κάποιος που θα παρέχει τις υπηρεσίες του δωρεάν. Είπαμε ότι οι διαπραγματεύσεις είναι δύσκολες, όχι μόνο με την τρόικα, αλλά και με όλους, έτσι ώστε και οι θέσεις εργασίας να παραμείνουν και το δημόσιο συμφέρον να εξυπηρετείται. Μέσα σε αυτό το σύνθετο κλίμα η κυβέρνηση έχει αποδείξει πως ξέρει να κάνει τη δουλειά της. Η κυβέρνηση έχει αποδείξει πως έχει ευαισθησίες και θέτει κριτήρια και γνώμονες. Και αυτά είναι γνωστά.
ΚΟΥΚΛΟΥΜΠΕΡΗΣ:  Πως σχολιάζετε τη πρώτη δήλωση της κ. Μπακογιάννη ως αρχηγού νέου κόμματος, που είπε ότι ο στόχος του νέου κόμματος είναι η εθνική συνεννόηση.
ΠΕΤΑΛΩΤΗΣ:  Τα λόγια είναι καλά για όλους μας και από όλους μας, αρκεί να αποδεικνύονται και με πράξεις.
ΚΟΥΚΛΟΥΜΠΕΡΗΣ: Θα την καλέσετε στις συναντήσεις που θα κάνει ο Πρωθυπουργός με τους αρχηγούς των κομμάτων;
ΠΕΤΑΛΩΤΗΣ: Όταν οριστούν αυτές οι συναντήσεις, θα δούμε και με ποιους πολιτικούς αρχηγούς θα συναντηθεί ο Πρωθυπουργός.
ΓΙΑΝΝΙΣΗΣ: Υπήρξε αρθρογραφία τριών βουλευτών  του ΠΑ.ΣΟ.Κ.  στην Κυριακάτικη ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, συγκεκριμένα, όπου εκεί πέραν της συνεννόησης που προτείνεται στις άλλες πολιτικές δυνάμεις, διατυπώνονται αιχμές για δυσλειτουργίες στην κυβέρνηση. Το λαμβάνει αυτό υπ΄ όψιν η κυβέρνηση;
ΠΕΤΑΛΩΤΗΣ:  Δεν έχω αντιληφθεί τις αιχμές. Οι θέσεις του κάθε βουλευτή είναι σεβαστές. Υπάρχει όμως  μία κυβέρνηση σταθερότητας, η οποία έχει αποδείξει ότι μπορεί να τα καταφέρνει σε πολύ δύσκολες καταστάσεις. Οτιδήποτε άλλο λέγεται, είναι προσωπικές απόψεις, όπως  καθένας τις εκφράζει με τον τρόπο του.
ΤΣΑΚΙΡΗΣ:  Θέλω να σας ρωτήσω, βλέποντας όλες αυτές τις δραματικές διαπραγματεύσεις που γίνονται με την τρόικα για την τρίτη δόση του δανείου, αισιοδοξείτε ότι θα πάρετε την τέταρτη δόση ή θα πάμε σε χρεοκοπία;
ΠΕΤΑΛΩΤΗΣ:  Οι διαπραγματεύσεις είναι σκληρές, δεν είναι δραματικές. 
ΤΣΑΚΙΡΗΣ:  Συγγνώμη που σας διακόπτω, έχει αναβληθεί η συνέντευξη της τρόικας δύο μέρες τώρα.  Δηλαδή, προφανώς, κάπου έχει σκαλώσει, δεν «τα βρίσκετε».
ΠΕΤΑΛΩΤΗΣ: Όχι, αυτή είναι μια εκτίμηση δική σας.  Η ίδια η τρόικα βγήκε και είπε τον λόγο για τον οποίο αναβλήθηκε.  Δεν είχαν κλείσει τα θέματα, διότι δεν μπόρεσαν να ολοκληρωθούν οι εργασίες.  Μόνον γι’ αυτό -και για κανέναν άλλον λόγο- αναβλήθηκε για μία ημέρα η συνέντευξη.  Οι διαπραγματεύσεις είναι σκληρές.  Είναι επόμενο.  Βρισκόμαστε σε μία συγκεκριμένη θέση ως χώρα, αυτό το ξέρουμε.  Από εκεί και πέρα, η τρίτη δόση σαφώς και θα εκταμιευθεί.  Για την τέταρτη δόση, θα αξιολογηθεί το πώς πηγαίνει η ελληνική οικονομία και εννοείται ότι θα ακολουθηθεί η γνωστή διαδικασία.  Μέχρι τώρα, όμως, αποδείξαμε ότι υλοποιούμε τους στόχους μας και η αποφασιστικότητά μας είναι δεδομένη.  Και είμαστε σίγουροι ότι με τον ίδιο τρόπο θα εκταμιευθεί και η τέταρτη δόση.  Φυσικά, δεν υπάρχει κανένα ενδεχόμενο χρεοκοπίας.  Σ’ αυτό είμαστε ξεκάθαροι.
ΜΟΣΧΟΒΑΣ:  Υπάρχει ενόχληση στο Μέγαρο Μαξίμου για τις δηλώσεις της κυρίας Κατσέλη; 
ΠΕΤΑΛΩΤΗΣ:  Αυτό το θέμα το εξαντλήσαμε, κύριε Μόσχοβα.
ΜΟΣΧΟΒΑΣ:  Όχι, δεν πήρα απάντηση.  Υπάρχει ενόχληση; 
ΠΕΤΑΛΩΤΗΣ:  Δεν ικανοποιείσθε, αλλά εγώ απάντησα. 
ΜΟΣΧΟΒΑΣ:  Υπάρχει ενόχληση ή όχι;
ΠΕΤΑΛΩΤΗΣ:  Απάντησα προηγουμένως. 
ΜΟΣΧΟΒΑΣ:  Ότι δεν υπάρχει;
ΠΕΤΑΛΩΤΗΣ:  Απάντησα προηγουμένως σε πολλές ερωτήσεις συναδέλφων σας. 
ΜΟΣΧΟΒΑΣ:  Η ερώτηση που σας απηύθυνα είναι ευθεία:  Είστε ενοχλημένοι ή όχι;
ΠΕΤΑΛΩΤΗΣ:  Σας παραπέμπω στα πρακτικά του briefing για να διαπιστώσετε πώς απάντησε η κυβέρνηση.
ΜΟΣΧΟΒΑΣ:  Και μία δεύτερη ερώτηση:  Είναι ενοχλημένη η τρόικα από τις δηλώσεις της κυρίας Κατσέλη;  Γιατί υπάρχει και μια τέτοια αίσθηση-εκτίμηση στο ρεπορτάζ. 
ΠΕΤΑΛΩΤΗΣ:  Η τρόικα διαπραγματεύεται με την κυβέρνηση. 
ΜΟΣΧΟΒΑΣ:  Ναι, με την κυβέρνηση.  Μέλος της κυβέρνησης είναι η κυρία Κατσέλη. 
ΠΕΤΑΛΩΤΗΣ:  Θέλω να πω ότι συνολικά και συλλογικά.  Και οι διαπραγματεύσεις, φυσικά, δεν είναι πάντα εύκολες. 
ΜΟΣΧΟΒΑΣ:  Τα μέλη της τρόικα σας μετέφεραν παράπονα σε σχέση με τη συνεργασία που έχουν με την κυρία Κατσέλη για το θέμα;
ΠΕΤΑΛΩΤΗΣ:  Όχι. 
ΚΟΥΤΡΑΣ:  Υπάρχει σε κάτι που να «τα βρίσκετε» με την τρόικα στις διαπραγματεύσεις;  Γιατί, για τις εργασιακές σχέσεις δεν «τα βρίσκετε», για τις ΔΕΚΟ δεν «τα βρίσκετε», για τις μετατάξεις δεν «τα βρίσκετε».  Υπάρχει κάπου σύγκλιση απόψεων; 
ΠΕΤΑΛΩΤΗΣ:  Όταν λέτε «δεν τα βρίσκουμε» θα μπορούσε να εκληφθεί και διαφορετικά αυτό, έτσι;  Εάν «τα βρίσκαμε» θα ήμασταν έρμαιο της κάθε άποψης που έχει η τρόικα η οποία είναι σεβαστή, αλλά έχει απόψεις και η ελληνική κυβέρνηση και μάλιστα κυρίαρχες απόψεις.  Είμαστε κυρίαρχη κυβέρνηση της χώρας.  Από ΄κει και πέρα, έχουμε μια συμφωνία και με βάση αυτή τη συμφωνία του μνημονίου η οποία είναι πιο γενική, εξειδικεύουμε κάθε φορά τους όρους.  Το ότι οι διαπραγματεύσεις είναι σκληρές, δεν σημαίνει ότι δεν «τα βρίσκουμε», δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει κοινό πεδίο. Καθένας κάνει τη δουλειά του.  Εμείς, ως ελληνική κυβέρνηση, οφείλουμε να κάνουμε με σκληρό τρόπο τη δουλειά μας και αυτό το κάνουμε με γνώμονα το δημόσιο συμφέρον.
ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΣ:  Στη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ στη Λισαβόνα ο Πρωθυπουργός δήλωσε ότι το νέο στρατηγικό δόγμα του ΝΑΤΟ εξασφαλίζει την ασφάλειά μας απέναντι σε ακραίες πολιτικές θέσεις και κινήματα.  Τι ακριβώς εννοούσε ο Πρωθυπουργός; 
ΠΕΤΑΛΩΤΗΣ:  Δεν το δήλωσε έτσι, ήμουν παρών όταν το είπε.  Είπε ότι μπαίνουν νέες παράμετροι, τις οποίες ανέφερε κιόλας, όπως είναι οι κλιματικές αλλαγές, ο φονταμενταλισμός, ακραίες…
ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΣ: … πολιτικές θέσεις  και κινήματα…
ΠΕΤΑΛΩΤΗΣ: …κινήματα, ως επέκταση του φονταμενταλισμού, αν το δείτε, υπάρχει στην πρόταση.  Είναι γνωστές οι προοδευτικές απόψεις του Πρωθυπουργού και ως Προέδρου της Σοσιαλιστικής Διεθνούς για τη μη χρήση βίας και φυσικά για την προσαρμογή και της παγκόσμιας κοινότητας πάνω σε ζητήματα τα οποία φέρνουν σε δύσκολη θέση ολόκληρους λαούς.
ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΣ:  Άλλο ο φονταμενταλισμός, κύριε Υπουργέ, και άλλο ακραίες πολιτικές θέσεις και κινήματα.  Ποιούς εντάσσει εκεί μέσα ο Πρωθυπουργός;
ΠΕΤΑΛΩΤΗΣ:  Αν διαβάσετε τη δήλωση, το ανέφερε ως προέκταση του φονταμενταλισμού. Έτσι είναι.
ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΣ:  Δηλαδή, δεν αναφέρεται σε κινήματα που αυτή τη στιγμή υπάρχουν στην Ευρώπη ενάντια στις εφαρμοζόμενες πολιτικές;
ΠΕΤΑΛΩΤΗΣ:  Σε πολιτικά κινήματα;
ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΣ:  Σε κινήματα πολιτών, πολιτικά κινήματα.
ΠΕΤΑΛΩΤΗΣ:  Όχι, βέβαια. 
ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΣ:  Σε κινήματα πολιτών;
ΠΕΤΑΛΩΤΗΣ:  Όχι, βέβαια.  Και το αποδεικνύουμε και στη χώρα μας, όπου, φυσικά, σε πολύ δύσκολες συνθήκες υπάρχει και διαμαρτυρία των πολιτών με διαφορετικές πολιτικές απόψεις.  Και φυσικά στην πράξη έχει αποδείξει ο Πρωθυπουργός ότι είναι σεβαστές όλες οι απόψεις. 
ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΣ:  Τί οδήγησε τον Πρωθυπουργό να συνδέσει τον φονταμενταλισμό με πολιτικές θέσεις και κινήματα;
ΠΕΤΑΛΩΤΗΣ:  Δεν τον συνδέει, είναι το ίδιο πράγμα, είναι συνέχεια του φονταμενταλισμού.
ΣΙΔΕΡΗΣ:  Με αυτή τη λογική η ιρανική επανάσταση που έγινε κάποτε, θα ήταν φονταμενταλισμός και θα έπρεπε να επέμβει το ΝΑΤΟ. Έτσι δεν είναι;
ΠΕΤΑΛΩΤΗΣ:  Για πότε μιλάτε, κύριε Σιδέρη;
ΣΙΔΕΡΗΣ:  Επί Χομεϊνί.
ΠΕΤΑΛΩΤΗΣ:  Δηλαδή, πριν από πολλές 10ετίες με τελείως διαφορετικές συνθήκες και σε τελείως διαφορετικό κλίμα αυτού που υπάρχει σήμερα. 
ΣΙΔΕΡΗΣ:  Υπήρξε επανάσταση…
ΠΕΤΑΛΩΤΗΣ:  Είναι τελείως διαφορετικό το κλίμα.
ΣΙΔΕΡΗΣ: … αν σε μια χώρα υπάρξει επανάσταση με θρησκευτικά χαρακτηριστικά, δικαιούται κατ’ εσάς το ΝΑΤΟ να παρέμβει.
ΠΕΤΑΛΩΤΗΣ:  Όχι.  Η δήλωση του Πρωθυπουργού είναι συνυφασμένη με τις πολιτικές θέσεις και τις απόψεις και είναι πανθομολογούμενο, τουλάχιστον για την παγκόσμια κοινότητα, ότι είναι πολύ προοδευτικές. 
ΚΟΥΤΡΑΣ:  Θα ήθελα να σας ρωτήσω εάν εννοεί ο Πρωθυπουργός τη συναίνεση που ζήτησε από τους πολιτικούς αρχηγούς και αν σ’ αυτό το πλαίσιο είναι διατεθειμένος να αποδεχθεί κάποιες από τις προτάσεις, π.χ. του κυρίου Σαμαρά και δεύτερον, πότε θα γίνουν αυτές οι συναντήσεις.  Θα γίνουν μέσα στην εβδομάδα;
ΠΕΤΑΛΩΤΗΣ:  Οι συναντήσεις αυτές θα γίνουν όταν υπάρξει κατάλληλη προετοιμασία.  Εξ άλλου, δεν έχουν ανακοινωθεί κάποιες συναντήσεις.  Εμείς, πάντως, θέλουμε τη συναίνεση.  Εμείς είμαστε εκείνοι, που από την πρώτη στιγμή που αναλάβαμε τη διακυβέρνηση της χώρας ζητάμε συναίνεση.  Θεωρούμε ότι η συναίνεση αποτελεί ένα συστατικό στοιχείο για να πάμε μπροστά και στην οικονομική και στην κοινωνική ζωή.  Χρειάζεται, επομένως, συναίνεση για να πραγματοποιήσουμε τις πολύ μεγάλες αλλαγές που απαιτεί η χώρα.  Και γι’ αυτό το λόγο έχουμε πει κατ’ επανάληψη ότι όλοι μας είμαστε υπεύθυνοι, ανάλογα, φυσικά, με τη θέση που έχει καθένας στο πολιτικό και κοινωνικό σύστημα.  Και φυσικά, θα πρέπει όλοι ανεξαιρέτως να αρθούμε στο ύψος των περιστάσεων.  Αυτό είναι το ζητούμενο.  Εξ άλλου, η πρόσκληση από την κυβέρνηση για συναίνεση δεν έπαψε να είναι διαρκής, τουλάχιστον πάνω σε συγκεκριμένα ζητήματα, ανεξάρτητα από τις προσεγγίσεις που έχει ο κάθε πολιτικός χώρος, η κάθε πολιτική δύναμη.  Και φυσικά, αυτή η διαφορετικότητα δεν υπάρχει περίπτωση να αμφισβητηθεί. 
Σας ευχαριστώ.
Καλό απόγευμα.

“Το ΥΠΕΚΑ να πάρει θέση για την καύση επικίνδυνων υλικών”

ΘΕΣΣΑΛΟΣ
-
0

ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΔΙΩΤΗ ΓΙΑ ΤΟ ΕΡΓΟΣΤΑΣΙΟ ΚΕΡΑΜΟΠΟΙΙΑΣ
Με αφορμή την πυρκαγιά στο εργοστάσιο κεραμοποιίας ΒΙΟΚΕΡΑΛ στη Λάρισα και τη διαμαρτυρία κατοίκων του Ομορφοχωρίου, που οδήγησε στη σύλληψη ορισμένων εξ αυτών, με κατηγορία την παραβίαση ξένης ιδιοκτησίας, η βουλευτής Λάρισας του ΣΥΡΙΖΑ και μέλος της Ειδικής Μόνιμης Επιτροπής Προστασίας Περιβάλλοντος Ηρώ Διώτη, έκανε την ακόλουθη παρέμβαση:
«Μόνο προβλήματα συνεχίζει να δημιουργεί στο περιβάλλον και τη δημόσια υγεία το εργοστάσιο κεραμοποιίας στη Βιομηχανική Περιοχή Λάρισας, που παρά το γεγονός ότι η άδεια λειτουργίας του έχει ανασταλεί με απόφαση της Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης από τις 10 Αυγούστου, χθες Κυριακή, οι κάτοικοι του Ομορφοχωρίου είδαν ένα μαύρο σύννεφο καπνού να βγαίνει από τις εγκαταστάσεις του, να καλύπτει το χωριό και να επεκτείνεται στη συνέχεια προς Λάρισα, Πλατύκαμπο, Γιάννουλη και Αμπελώνα.
Έχοντας λάβει ρητή διαβεβαίωση περί την αναστολή λειτουργίας του από τον κ. Νομάρχη, τίθεται επιτακτικά το ερώτημα πότε το υπουργείο Περιβάλλοντος, Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής θα αναλάβει τις ευθύνες του και θα πάρει απόφαση για την οριστική απαγόρευση της καύσης του πετ-κοκ, της λυματολάσπης αλλά και όλων των υπολοίπων επικίνδυνων τόσο για τη δημόσια υγεία όσο και για το περιβάλλον υλικών, που καίει το εργοστάσιο. Δεν εξυπηρετεί τίποτα, ούτε λύνει το πρόβλημα το να αρκείται το υπουργείο να λέει ότι “γνωρίζουμε ότι το εργοστάσιο είναι κλειστό”. Το εργοστάσιο λειτουργεί, έστω και χωρίς άδεια, και αδιάψευστος μάρτυρας η πυρκαγιά που ξέσπασε την Κυριακή και σιγόκαιγε μέχρι και το πρωί της Δευτέρας.
Τέλος, θα πρέπει άμεσα το ΥΠΕΚΑ να ενεργοποιήσει τους ελεγκτικούς μηχανισμούς του, ώστε να ενταθούν οι επιθεωρήσεις σε βιομηχανίες που συστηματικά παραβιάζουν την κείμενη νομοθεσία. Η έλλειψη προσωπικού δεν είναι άλλοθι για την απουσία ελέγχων, άλλωστε είναι ευθύνη της Πολιτείας να στελεχώσει με ανθρώπινο δυναμικό τις υπηρεσίες των υπουργείων. Επίσης, το υπουργείο θα πρέπει άμεσα να προχωρήσει σε αποτίμηση της περιβαλλοντικής ζημιάς που προκλήθηκε από την καύση των άγνωστων μέχρι στιγμής υλικών και να λάβει όλα τα απαραίτητα μέτρα ώστε να μην επαναληφθεί παρόμοιο περιστατικό».
1...2,2512,2522,253...3,346Σελίδα 2,252 από 3,346