LawNet.gr
Στο ΣτΕ ο Ιατρικός Σύλλογος Αθηνών για την αναγραφή του ΑΜΚΑ ιατρών στα συνταγολόγια
Μικρότερο κράτος, απίθανη πτώχευση
Του Μπαμπη Παπαδημητριου
Οι εκλογές για την αυτοδιοίκηση έδωσαν την ευκαιρία να επαναληφθεί η γνωστή συζήτηση για τα όρια της κομματικής δημοκρατίας. Μπροστά στις αλλαγές και τις μεταρρυθμίσεις, που απαιτεί η συνέχεια του έργου διάσωσης της χώρας, ποιος, πραγματικά, φοβάται να προχωρήσει; Το πιθανότερο είναι ότι οι πολιτικοί φοβούνται. Αβουλοι, με ελάχιστες γνώσεις, οι περισσότεροι, σε ό,τι αφορά τον τρόπο λειτουργίας ενός σύγχρονου κράτους, με δυσκολίες κατανόησης των περίπλοκων δεσμών που έχει εξυφάνει η χώρα μας με τη διεθνή οικονομία, πιστεύουν ότι αρκεί να «αρνηθούν» τα γεγονότα, ώστε εκείνα να σταματήσουν. Ζητούμε πολλά όταν περιμένουμε απ’ αυτούς να εξηγήσουν στους ίδιους
ψηφοφόρους, που τους παραγέμιζαν τα μυαλά με ψεύτικες υποσχέσεις, πως τώρα η πατρίδα χρειάζεται αλλαγή σε βάθος.
Βεβαίως, τα γεγονότα είναι ξεροκέφαλα. Οχι όμως με την έννοια που χρησιμοποίησε ο Λένιν – την εντελώς πολιτική και υποκειμενική του αντίληψη για την ευκαιρία που είχε το κόμμα των μπολσεβίκων να αρπάξει την εξουσία, προκαλώντας την εξέγερση των εξαθλιωμένων μαζών. Θα ήταν προτιμότερο να ερμηνεύσουμε τις εξελίξεις ως «ξεροκέφαλες». Δεν μπορείς να νικήσεις το χρέος. Μπορείς να το αποπληρώσεις ή να σε καταπιεί. Το δεύτερο φαίνεται πιθανότερο κάθε φορά που οι πολιτικοί μας ολιγωρούν στο ελάχιστο καθήκον τους, που δεν είναι παρά η άμεση αντιμετώπιση της κατάστασης.
Σε αντίθεση με όσα ισχυρίζονται «προπαγανδιστές της πεντάρας», τα δάνεια που διασφαλίζει η χώρα με τη συμφωνία του Μνημονίου, αυξάνουν και δεν περιορίζουν την εθνική κυριαρχία. Για όσο διάστημα αποφεύγει η χώρα τη χρεοκοπία, κερδίζει χρόνο να σκεφτεί βαθύτερα και να οργανώσει αποτελεσματικότερα την ουσιαστική προσαρμογή της. Πραγματικά ξεροκέφαλη, όπως τα γεγονότα, είναι η προσαρμογή και όχι η αποφυγή της. Οσοι υποστηρίζουν πως μπορούμε να επιτύχουμε τη διαρθρωτική αλλαγή χωρίς πόνο, το κάνουν εκ του πονηρού.
Εύχονται την πτώχευση. Γελούν ενδομύχως με τον θρυμματισμό της αξίας των περιουσιακών στοιχείων. Προτιμούν, όπως εξηγούσε ο Βλαδίμηρος, να αφήσουν τους εξεγερμένους χωρικούς να μοιράσουν το σιτάρι που μετέφεραν τα τρένα στους σταθμούς των εξαθλιωμένων κατοίκων της ηττημένης από τον πόλεμο Ρωσίας. Εξέγερση «εναντίον των ιδιοκτητών γης, των καπιταλιστών και των εκμεταλλευτών», όπως ακριβώς τη φαντάζονται κάποιοι να συμβαίνει και στα δικά μας μέρη.
Οσοι σπεύσατε να απορρίψετε την προηγούμενη σκέψη, το κάνατε με ειλικρίνεια, επειδή προφανώς πιστεύετε ότι ακόμη και ο τελευταίος σκληρός «κομμουνιστής» παραμένει, ως Ελληνας, οπαδός της ατομικής ιδιοκτησίας και μάλιστα με την πολύ στενή έννοια. Κι ενώ κανείς δεν είναι έτοιμος να αμφισβητήσει αυτή την παραδοχή, οι κυβερνήτες διστάζουν να αποφασίσουν την υποταγή του ατομικού «συμφέροντος» στο συλλογικό καθήκον. Γιατί, τελικά, αυτό που πρέπει να γίνει τώρα είναι η επένδυση όλων των διαθέσιμων πόρων στην ανάπτυξη της οικονομίας.
Καθώς όμως δεν υπάρχουν πλέον διαθέσιμοι εξωτερικοί πόροι για να χρηματοδοτήσουν, χωρίς να συνάψουμε νέο δανεισμό, τις απαραίτητες επενδύσεις, χρειάζεται να συνεισφέρουμε από τον σωρευμένο πλούτο των πολλών προηγουμένων ετών. Ξένοι προσεκτικοί παρατηρητές των εξελίξεων στην Ελλάδα, αμφιβάλλουν κατά πόσο η σύλληψη της φοροδιαφυγής είναι εφικτή. Σε άρθρο, που πρόσφατα έγραψε ο τετραπέρατος Αμερικανός συγγραφέας Μάικλ Λιούις (Vanity Fair, Οκτώβριος 2010), παρατηρούσε σχετικά: «Η δομή της ελληνικής οικονομίας είναι κολεκτιβίστικη, το πνεύμα που κυριαρχεί στη χώρα είναι το ακριβώς αντίθετο από τον κολεκτιβισμό. Η πραγματική δομή της είναι ο καθένας για την πάρτη του».
Σε τελική ανάλυση, αυτό ακριβώς είναι που πρέπει να αλλάξει. Ακούμε, στο θέμα της φοροδιαφυγής, για παράδειγμα, «Ας πιάσει πρώτα τους μεγάλους και μετά θα πληρώσω κι εγώ ό,τι οφείλω». Είναι αυταπόδεικτο πως κάτι τέτοιο δεν πρόκειται ποτέ να συμβεί. Δεν υπάρχει καμία συγκεκριμένη σειρά προτεραιότητας. Η προσφυγή στην περαίωση, η οποία θα επιτύχει σε κάποιο βαθμό τον στόχο της, αποδεικνύει πως απέναντι σε ένα αυταρχικό κράτος, το οποίο σου στέλνει τον έφορο με απόλυτες εξουσίες, έξω από κάθε λογική και σίγουρα χωρίς κανόνες, πολλοί θα προτιμήσουν να πληρώσουν απευθείας το κράτος.
Παρόλη την χαμηλότατη συμμετοχή μας στα κοινά βάρη, η απαίτηση για κρατικώς παρεχόμενες υπηρεσίες «υψηλότατου επιπέδου», προηγείται. Βεβαίως, την ίδια στιγμή που δεχόμαστε το εξευτελιστικά χαμηλό επίπεδο σπουδών στα δύο τελευταία έτη της Μέσης Εκπαίδευσης, η πλειοψηφία των πολιτών εμπιστεύεται με τα χρήματά του, την αποδοτικότητα των Φροντιστηρίων. Αν όμως το κράτος καταργούσε τη δωρεάν Μέση Εκπαίδευση, επιστρέφοντας στους φορολογουμένους το ποσό που αναλογεί, η αντίδραση θα ήταν ουρανομήκης.
Το 2011 θα είναι το πρώτο έτος κατά το οποίο το κράτος θα επιχειρήσει να αλλάξει αυτή τη χονδροειδή και αντιπαραγωγική προσέγγιση που έχουμε σε ό,τι αφορά το δημόσιο χρήμα. Δεκάδες υπηρεσίες τις οποίες παρέχει το κράτος θα καταργηθούν. Δεκάδες άλλες, που θα παραμείνουν στη δικαιοδοσία του δημοσίου, θα περάσουν ένα μέρος του κόστους στον καταναλωτή της συγκεκριμένης υπηρεσίας.
Η δύναμη του κράτους να επιβάλει στους πολίτες τους φόρους που χρειάζονται για να πληρωθούν ατελείωτες, απερίσκεπτες και άλλες πελατειακές υποσχέσεις των πολιτικών, θα μειωθεί χαρακτηριστικά. Θα ήταν καλύτερο για όλους να συνειδητοποιήσουμε ότι η συνεχής ζήτηση για περισσότερο κράτος, είναι αυτή που μας οδήγησε στο σημερινό αδιέξοδο και τόσο κοντά στην πτώχευση.
Ηγέτες ή Επιβήτορες θώκων Εξουσίας;
Του Καθηγητή ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΙΠΕΡΟΠΟΥΛΟΥ
“Τις σκέψεις μου αυτές τις δημοσίευσα στο παρελθόν αλλά πιστεύω ότι τις κάνει πάλι επίκαιρες η ερχόμενη Κυριακή καθώς οι Έλληνες και οι Ελληνίδες θα προσέλθουμε στην κάλπη για να εκλέξουμε εκείνους και εκείνες που ως Δήμαρχοι και Περιφερειάρχες θα ΚΑΘΟΡΙΣΟΥΝ την μορφή και την ποιότητα της καθημερινής μας ζωής”
***********************************
Τι σημαίνει εξουσία; Εξουσία σημαίνει ισχύ ή δύναμη, ικανότητα αυτού που την έχει και την ασκεί να απαιτεί και να πετυχαίνει υπακοή, πειθαρχία, συμμόρφωση στα προστάγματά του και στην εκπλήρωση στόχων που αυτός θέτει ακόμη και όταν η εκπλήρωσή τους απολήγει σε καθοριστική διαμόρφωση της ζωής, των ενδιαφερόντων, ακόμα και των συμφερόντων αυτών που τον ακολουθούν.
Ο Μαξ Βέμπερ ο μεγάλος Γερμανός κοινωνιολόγος θεώρησε την εξουσία, την δύναμη ή ισχύ, ως ” …την εκμετάλλευση της ευκαιρίας από ένα ή περισσότερα άτομα για την επιβολή της δικιάς τους βούλησης σε κοινά θέματα, άσχετα με την αντίσταση που προβάλλουν άλλα πρόσωπα που δραστηριοποιούνται στον ίδιο χώρο…”
Και ο Ρόμπερτ Μακ Αϊβερ, ο Αμερικανός κοινωνιολόγος δηλώνει ότι “οι κάτοχοι εξουσίας αποκτούν το δικαίωμα να καθιερώσουν τη δικιά τους πολιτική σε κάθε φάση της ανθρώπινης δραστηριότητας, να κρίνουν πρόσωπα και καταστάσεις, να ασκήσουν διαιτητικό-ισορροπητικό ρόλο σε αντιδικίες και τελικά να επιβληθούν στους συνανθρώπους τους.”
Η εξουσία αντλείται και ασκείται με τρείς θεμελιακούς τρόπους: με την εφαρμογή ωμής βίας ή με την επιβολή της ψυχολογίας του φόβου, με βάση το κληρονομικό δίκαιο των ηγεμονικών καθεστώτων, και από τη δημοκρατική και αβίαστη αναγνώριση από τον λαό ηγετικών χαρακτηριστικών αυτού που την κατέχει και την ασκεί.
Η απόκτηση εξουσίας με την εφαρμογή “ωμής βίας” συνεπάγεται και την πιθανή αντίδραση αυτών που αντιτίθενται στα κάθε λογής δικτατορικά και αυταρχικά καθεστώτα. Για τον λόγο αυτό οι διάφοροι σφετεριστές της εξουσίας ακολουθώντας μιά πάγια τακτική αποπειρώνται να εδραιώσουν την ισχύ τους και να “νομιμοποιήσουν” τη θέση τους παρέχοντας αγαθά, διευκολύνσεις και προσεκτικά οριοθετημένα “δικαιώματα-προνόμια” σε κάποια κάπως πλατιά λαϊκή ομάδα ή καθησυχάζουν κατασιγάζοντας με ψυχολογικές και επικοινωνιακές μεθόδους την άσκηση κριτικής και την εκδήλωση “αντίστασης” τις λαϊκές μάζες οδηγώντας τες στην απάθεια που είναι απόληξη θεμελιωμένη στην πρόχειρη διαπίστωση από το λαό ότι “…είναι ανήμπορος να ελέγξει τη ροή των γεγονότων…”
Στα ψευδεπίγραφα “δημοκρατικά καθεστώτα” αυτοί που κατέχουν την εξουσία φροντίζουν να αποσιωπούν συστηματικά και διαχρονικά το γεγονός δημιουργώντας την απαραίτητη ψευδαίσθηση ότι η κατοχή της εξουσίας είναι ” κοινό καθήκον ” και δικαίωμα και η άσκησή της γίνεται για την υλοποίηση των επιθυμιών και αποφάσεων ” της πλατιάς λαϊκής μάζας”. Επιπρόσθετα, παρά την αντικειμενικά κραυγαλέα εκμετάλλευση και άσκηση της εξουσίας με σαφώς προσωποπαγή ψυχισμό, έντεχνες ιδεολογικές διακηρύξεις και ψυχοτεχνικά πολιτικά μανιφέστα τείνουν να μειώσουν τη σημασία της πραγματικότητας καμουφλάροντας την αυταρχική φύση και δικτατορική υφή της πίσω από τα διάφανα προπετάσματα της ” έλλειψης κάθε χρήσης ωμής βίας…”
Στα γνήσια δημοκρατικά καθεστώτα, άσχετα εάν πρόκειται για ένα Κόμμα ή μια ολάκερη χώρα η διαδικασία ανέλιξης σε θέση εξουσίας και το δικαίωμα άσκησής της συντελείται με αντικειμενικά κριτήρια, με αξιοκρατία και διαφάνεια και – απαλλαγμένη από κάθε μορφή της έννοιας του “κληρονομικού δικαίου” και κάθε απειλή για χρήση βίας – προκαθορίζει το εφήμερο της πράξης διατηρώντας ανέπαφο το δικαίωμα των εξουσιαζόμενων, της λαϊκής μάζας, για αλλαγές στις προτιμήσεις τους, για αφαίρεση της εξουσίας από τους αποδεικνυόμενους εμφανώς ανάξιους και την παροχή της σε αυτούς που κατορθώνουν να πείσουν ότι είναι άξιοι, ή τουλάχιστον, περισσότερο άξιοι από τους παρόντες κατόχους της.
Στην πλατωνική «πολιτεία» ο Θρασύμαχος διατείνεται κατηγορηματικά ότι “…το δίκαιο είναι ταυτόσημο με το συμφέρον του ισχυρού…” Και όμως η εξουσία που θεμελιώνεται και διαιωνίζεται με τη χρήση ή την απειλή της χρήσης κάποιας μορφής βίας είναι, κατά κανόνα, καταδικασμένη και ο βίος της, η διαχρονική της διάρκεια είναι προκαθορισμένα εφήμερη“…Ο πανίσχυρος δεν είναι ποτέ αρκετά ισχυρός” έγραψε διαπιστώνοντας την ιστορική νομοτέλεια των γεγονότων ό Ζαν Ζακ Ρουσσώ.
Όποια και αν συμβεί να είναι η πηγή της εξουσίας ,η εστία από την οποία αυτή αναβλύζει και όποιες και αν είναι οι διαδικασίες απόκτησής της αμείωτο πάντοτε παραμένει και το ενδιαφέρον για τους τρόπους χρήσης τους τρόπους άσκησης της εξουσίας από τον κάτοχό της.
Έτσι ο αυταρχικός ηγέτης είναι εκείνος που θεωρεί τον εαυτό του ως το μόνο άξιο να κρίνει τη σημασία, την ορθότητα και την αξία των αναγκών, επιδιώξεων και φιλοδοξιών αυτών που κυβερνά ή εξουσιάζει και κατά συνέπεια ασκεί την εξουσία με αποκλειστικά κύριο γνώμονα τις δικές του θέσεις, τις προσωπικές του πεποιθήσεις.
Ο δημοκρατικός ηγέτης καθώς αντιλαμβάνεται το εφήμερο της θέσης του και το απαραβίαστο δικαίωμα αυτών που με τη δική τους συναίνεση και επιλογή “εξουσιάζει” να τον αντικαταστήσουν πασχίζει να εντοπίσει τον κοινό παρονομαστή των πολυποίκιλων και συχνά αντικρουόμενων επιθυμιών και επιδιώξεών τους και να ασκήσει εξουσία με γνώμονα “το κοινό όφελος” ελπίζοντας ότι στην επόμενη “ημέρα κρίσης” [στις επόμενες εκλογές] αυτό θα αναγνωρισθεί και έτσι θα διασφαλισθεί η επανεκλογή του.
Υπάρχουν ιστορικές στιγμές στη ζωή κάθε ομάδας που απαιτούν τη μετουσίωση ενός “δημοκρατικού” ηγέτη σε “αυταρχικό” αρχηγό για να επιτευχθούν κοινοί στόχοι ή για να αποσοβηθούν κρίσιμες για την επιβίωση της ομάδας ή του κοινωνικού συστήματος καταστάσεις. Σίγουρα, επίσης, υπάρχουν δεδομένα παραδείγματα “αυταρχικών” ηγετών που – με προκάλυψη την επιφανειακή δημοκρατικότητά τους – πετυχαίνουν να συνεχίσουν πέρα από τα προκαθορισμένα χρονικά διαστήματα την κατοχή και άσκηση της εξουσίας.
Στο σημείο αυτό να θυμηθούμε τα λόγια του Αγάθωνα που συνιστά στον «Άρχοντα» (ηγέτη) να θυμάται 3 πράγματα «ότι διοικεί ανθρώπους, ότι πρέπει να διοικεί σύμφωνα με τους νόμους και ότι δεν θα διοικεί…για πάντα!»
Σε Δημοτικό και Περιφερειακό επίπεδο όπως και στην Υφήλιο του 21ου αιώνα, το ερώτημα που αρχίζει να εκφράζει η κοινή γνώμη μορφοποιείται πλέον σε μια αμείλικτα απλή διατύπωση: «καθώς έφυγαν οι μεγάλοι ηγέτες είναι άραγε σε θέση να χειρισθούν τις κρίσεις που μας ταλανίζουν σε δημοτικά, περιφερειακά, εθνικά, επίπεδα εκείνοι ή εκείνες που ίσως δεν είναι τίποτε παραπάνω από επιβήτορες θώκων εξουσίας;»
ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΟΥ ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΟΥ ΕΚΠΡΟΣΩΠΟΥ Γ. ΠΕΤΑΛΩΤΗ ΣΤΟΝ Π. ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΠΟΥΛΟ
Ο Κυβερνητικός Εκπρόσωπος, Γιώργος Πεταλωτής, σχετικά με τις δηλώσεις του Εκπροσώπου Τύπου της Ν.Δ., Πάνου Παναγιωτόπουλου, έκανε τις ακόλουθες δηλώσεις.
Τα κροκοδείλια δάκρυα της Ν.Δ. για την ανεργία και το μνημόνιο δεν πείθουν κανένα. Το κόμμα που επισταμένα εξαπατούσε πολίτες και εταίρους με παραποιημένα στοιχεία για την ανεργία, που οδήγησε τη χώρα αθωράκιστη στην κρίση, έχει μία μόνο αγωνία: Να καλύψει την πολιτική του ανυπαρξία.
Η κυβέρνηση όμως, μέσα από τον “Καλλικράτη”, έχει μόνο εθνικούς στόχους. Να οδηγήσει τον πολίτη στον πυρήνα της εξουσίας και τις τοπικές κοινωνίας στη βιώσιμη ανάπτυξη. Ας αντιληφθούν επιτέλους ότι αυτή είναι και η μεγάλη μας διαφορά.
«Η Παγκόσμια Συνομοσπονδία Θεσσαλών άνοιξε δίαυλο επικοινωνίας και συνεργασίας με το νέο Υφυπουργό Εξωτερικών κ. Δόλλη»
Εκπρόσωποι του Διοικητικού Συμβουλίου της Παγκόσμιας Συνομοσπονδίας Θεσσαλικών Ομοσπονδιών και Συλλόγων «ΑΣΚΛΗΠΙΟΣ» επισκέφτηκαν τον Υφυπουργό Εξωτερικών κ. Δημήτριο Δόλλη στα γραφεία του Υπουργείου Εξωτερικών στην Αθήνα. Συγκεκριμένα, ο Πρόεδρος της Ομοσπονδίας κ. Διαμαντής Γκίκας από τη Νυρεμβέργη Γερμανίας και το μέλος του Δ.Σ. κ. Μαρία Μπακλαβά από την Ελλάδα, επισκέφτηκαν τον υφυπουργό στις 08 Νοεμβρίου 2010 και συζήτησαν σε εγκάρδιο και φιλικό κλίμα για αρκετή ώρα.
Στην αρχή οι εκπρόσωποι συνεχάρησαν τον κ. Δόλλη για την νέα θέση που ανέλαβε ως Υφυπουργός, τον ευχαρίστησαν που δέχτηκε την διμελής επιτροπή και είχαν την ευκαιρία να συζητήσουν μαζί του θέματα που αφορούν τους Θεσσαλούς, τα αιτήματά τους, τις προτάσεις τους και τους τρόπους για την καλύτερη συνεργασία με το Υπουργείο Εξωτερικών.
Του απεύθυναν πρόσκληση για τις εκδηλώσεις που διοργανώνουν οι Ομοσπονδίες και οι Σύλλογοι των Θεσσαλών στην Ευρώπη, ΗΠΑ, Καναδά και Αυστραλία υπογραμμίζοντας ότι «όπου κι αν βρισκόμαστε η Ελλάδα είναι στην καρδιά μας και επειδή η Θεσσαλία είναι στην καρδιά της Ελλάδας πρέπει να της δοθεί η σημασία που της πρέπει. Είμαστε εδώ για να προσπαθήσουμε όλοι μαζί να βάλουμε τα θεμέλια ενός κοινού Θεσσαλικού οράματος».
Στη πρόταση συνεργασίας και κοινής διοργάνωσης του 3ου Παγκοσμίου Συνεδρίου που προγραμματίζεται για το καλοκαίρι του 2011 σε Δήμο του Νομού Λαρίσης, ο κ. Δόλλης υπογράμμισε πως με την εφαρμογή του μεταρρυθμιστικού Νόμου «Καλλικράτης» ο κύριος άξονας συνεργασίας θα δοθεί στην νέα Περιφέρεια, που θα δυναμωθεί και θα έχει περισσότερες αρμοδιότητες. Τέτοιες αρμοδιότητες θα έχουν άμεση σχέση με τους Απόδημους Θεσσαλούς.
Μερικά από τα αιτήματα των εκπροσώπων της Παγκόσμιας Συνομοσπονδίας που συζητήθηκαν ήταν, ο ρόλος των κοινοτήτων και ομοσπονδιών, η αναβάθμιση του ρόλου του Συμβουλίου Απόδημου Ελληνισμού, η συμμετοχή των Αποδήμων στις εκλογές της Βουλής των Ελλήνων, η συνέχιση της λειτουργίας των ελληνικών σχολείων και Προξενείων στο εξωτερικό, η συνέχιση της λειτουργίας Θεσσαλικού αεροδρομίου και η αναβάθμιση των υποδομών και η ομαλή λειτουργία του Σ.Α.Ε.
Ο κ. Δόλλης σχετικά με την λειτουργία του Σ.Α.Ε. μίλησε για την έναρξη διαλόγου όπου οι παγκόσμιες Συνομοσπονδίες θα έχουν κυριαρχικό λόγο στα πλαίσια της αναδιάρθρωσης της λειτουργίας του, ο οποίος θα διεξαχθεί στους επόμενους μήνες.
Ο κ. Γκίκας δήλωσε ότι οι Θεσσαλοί είναι αποφασισμένοι να στηρίξουν κάθε δράση που αφορά το τρίπτυχο που ετέθη από το υπ. Εξωτερικών και αφορά τη γλώσσα, τον πολιτισμό και την πίστη, αλλά και την φιλανθρωπία. Κατέθεσαν μάλιστα σχετικές προτάσεις που έτυχαν του ενδιαφέροντος του κ. Δόλλη, ο οποίος έδειξε να είναι διατεθειμένος να προχωρήσει σε ουσιαστικές τομές στο πεδίο της πολιτικής για τον απόδημο Ελληνισμό, δίνοντας έμφαση στις νέες γενιές των Ελλήνων του εξωτερικού.
«Ψήφο ανάχωμα στα νέα, σκληρά μέτρα που έρχονται από την Δευτέρα», ζήτησε ο Κ. Αγοραστός από την Ελασσόνα
«Ζητάμε από τους Θεσσαλούς να δημιουργήσουν με την ψήφο τους ανάχωμα απέναντι στο μνημόνιο και τα νέα μέτρα που σχεδιάζουν η κυβέρνηση και η τρόικα, ανάμεσα στα οποία περιλαμβάνονται χιλιάδες απολύσεις, νέες περικοπές σε αποδοχές και εργασιακά δικαιώματα καθώς και πρόσθετη περικοπή στις δημόσιες επενδύσεις με αποτέλεσμα να σταματήσει κάθε αναπτυξιακή παρέμβαση και στη Θεσσαλία».
Αυτό τόνισε ο υπ. Περιφερειάρχης Θεσσαλίας κ. Κώστας Αγοραστός, ο οποίος έτυχε χθες θερμότατης υποδοχής στην Ελασσόνα όπου περιόδευσε την αγορά και τη λαϊκή μαζί με την υπ. Αντιπεριφερειάρχη Λάρισας κα Ρένα Καραλαριώτου και υποψηφίους περιφερειακούς συμβούλους (συναντήθηκε και με τον υποψήφιο δήμαρχο κ. Χρήστο Καραγιάννη).
«Ο ενωτικός συνδυασμός μας «Συμμαχία Υπέρ των Πολιτών» πήρε το μήνυμα των εκλογών. Ακούσαμε τους πολίτες. Αφουγκραστήκαμε τις ανάγκες, τα «θέλω» των Θεσσαλών, που ζητούν σύνθεση απόψεων, ιδεών και θέσεων για τον τόπο μας. Σεβασμό στους αγώνες και στην προσφορά όλων των υποψηφίων. Συνεργασία για να προασπίσουμε τα συμφέροντα της Θεσσαλίας. Και πάνω από όλα ζητούν έναν Περιφερειάρχη δυναμικό, ασυμβίβαστο, διεκδικητικό. Σ’ όλα αυτά δεσμευόμαστε», ξεκαθάρισε ο κ. Κώστας Αγοραστός
Ο υπ. Περιφερειάρχης δεσμεύτηκε για ουσιαστικές λύσεις στα προβλήματα της επαρχίας Ελασσόνας όπως τις είχε παρουσιάσει αναλυτικά στην ομιλία του και πρόσθεσε: «Μας προσάπτει ο κ. Παπατόλιας ότι δεν έχουμε πρόγραμμα. Και απαντώ ευθέως. Όχι, δεν έχουμε πρόγραμμα που αλλάζει αριθμό σελίδων ανάλογα με την ημέρα και το χώρο που βρίσκεται. Ο κυβερνητικός υποψήφιος τη μία ημέρα ανακοινώνει πρόγραμμα 158 σελίδων, στη συνέχεια 162, μετά 134 και ταυτόχρονα στο internet έχει αναρτήσει 104 σελίδες. Αυτό δεν είναι πρόγραμμα, αυτό είναι ακορντεόν. Δεν είναι σοβαρά πράγματα αυτά.
Εμείς έχουμε αναπτύξει το πρόγραμμά μας με βάση τις ιδιαίτερες ανάγκες, αλλά και τα πλεονεκτήματα της κάθε περιοχής. Συγκεκριμένα. Μετρήσιμα. Όχι στο πόδι, όχι στα λόγια και τα φυλλάδια. Και από την πρώτη στιγμή έχουμε δεσμευτεί απέναντι στους πολίτες της Θεσσαλίας ότι θα δώσουμε τον καλύτερό μας εαυτό, θα βάλουμε όλες μας τις δυνάμεις και θα διεκδικήσουμε από την κυβέρνηση αυτά που μας ανήκουν. Εμείς δεν επιθυμούμε να γίνουμε αρεστοί αλλά χρήσιμοι για τον τόπο μας».
Ο κ. Κώστας Αγοραστός αναφέρθηκε και στο διακύβευμα των εκλογών της Κυριακής λέγοντας:
«Στην αρχή της προεκλογικής περιόδου ο κυβερνητικός υποψήφιος διατυμπάνιζε πως οι εκλογές αυτές είναι αποκλειστικά αυτοδιοικητικές. Μας κατηγορούσε ότι βρισκόμασταν σε «λάθος εκλογές». Μετά ήρθε η διακαναλική και τον διέψευσε ο ίδιος ο Πρωθυπουργός. Άρον-άρον κουβάλησε τον εισηγητή της πρότασης της πολιτικοποίησης των εκλογών, τον κ. Ραγκούση στην ομιλία του στα Τρίκαλα για να μιλήσουν πολιτικά. Τώρα πάλι, μας ξαναλέει ότι στον πρώτο γύρο στείλαμε το μήνυμα και πλέον ψηφίζουμε αυτοδιοικητικά. Λες και αλλάζουν τα προβλήματα των Θεσσαλών από εβδομάδα σε εβδομάδα…
Βεβαίως, δεν αλλάζουν… ταμπέλα στις εκλογές τυχαία. Το κάνουν κατά πως βολεύει την τρόικα για να επιβάλλει χιλιάδες απολύσεις και να περικόψει αποδοχές και εργασιακά δικαιώματα.
Θα σας πω ποια είναι η ατζέντα. Ανοίξτε σήμερα της εφημερίδες ακόμη κι εκείνες που στηρίζουν το ΠΑΣΟΚ. Σας διαβάζω χαρακτηριστικά τίτλους: «Αγγίζει το 10% το έλλειμμα», «82.500 απολύσεις», «Η απόκλιση από τους στόχους φέρνει νέα μέτρα».