Aνακοίνωση υποψηφιότητάς-Γενιτσεφτσής Ι. Χρήστος
Όραμα & μύθο, κόντρα στον κυνισμό!

Επίσκεψη Τσίπρα στη Λάρισα
ΥΠΟΨΗΦΙΟΙ ΣΥΜΒΟΥΛΟΙ ΣΥΝΔΥΑΣΜΟΥ Ζ. ΜΑΚΡΗ
Βρε τι μου θυμίζει, εμένα τον…απόγονο! Δείτε ένα πολύ καλό άρθρο περί δανείων και ΔΝΤ!
Το καλοκαίρι του 1843, η Ελλάδα έπρεπε να καταβάλει στις τράπ
εζες της Ευρώπης τα τοκοχρεολύσια παλιότερων δανείων που είχε πάρει η χώρα. Δυστυχώς τα λεφτά δεν είχαν πάει σε υποδομές που θα βοηθούσαν την κατεστραμένη ελληνική οικονομία, αλλά είχαν σπαταληθεί στους εμφυλίους της επανάστασης και στα λούσα του παλατιού και των Βαυαρών συμβούλων του στέμματος.(Μας θυμίζει τίποτα;)
Οι τόκοι που έπρεπε να καταβάλλονται κάθε χρόνο ήταν 7 εκατομμύρια δραχμές και ισοδυναμούσαν με το μισό τών συνολικών εσόδων του…
ελληνικού κράτους που έφταναν μετά βίας τα 14 εκατομμύρια ετησίως. Στην πραγματικότητα, με την καταβολή των τόκων δεν περίσσευε τίποτα να επενδυθεί προς όφελος του ελληνικού λαού. (Μήπως κάτι αρχίζει να μας θυμίζει;)
Την άνοιξη του 1843, η κυβέρνηση παίρνει μέτρα λιτότητας, τα οποία όμως δεν αποδίδουν τόσο ώστε να …συγκεντρωθούν τα απαιτούμενα για την ετήσια δόση χρήματα. Έτσι, τον Ιούνιο του 1843, η ελληνική κυβέρνηση ενημερώνει τις ξένες κυβερνήσεις ότι αδυνατεί να καταβάλει το ποσό που χρωστάει και ζητά νέο δάνειο από τις μεγάλες δυνάμεις, ώστε να αποπληρώσει τα παλιά. Αυτές αρνούνται κατηγορηματικά. (Βρε κοίτα κάτι συμπτώσεις…)
Αντί να εγκρίνουν νέο δάνειο, εκπρόσωποι των τριών μεγάλων δυνάμεων (Αγγλία-Γαλλία-Ρωσία) κάνουν μια διάσκεψη στο Λονδίνο για το ελληνικό χρέος και καταλήγουν σε καταδικαστικό πρωτόκολλο. Οι πρεσβευτές των μεγάλων δυνάμεων με το πρωτόκολλο στο χέρι, παρουσιάζονται στην ελληνική κυβέρνηση και απαιτούν την ικανοποίηση του. Αρχίζουν διαπραγματεύσεις ανάμεσα στα δύο μέρη και μετά από έναν μήνα υπογράφουν μνημόνιο (απ νάτο!), σύμφωνα με το οποίο η Ελλάδα πρέπει να πάρει μέτρα ώστε να εξοικονομήσει μέσα στους επόμενους μήνες το αστρονομικό επιπλέον ποσό των 3,6 εκατομμυρίων δραχμών, που θα δοθούν στους δανειστές της. (Αυτό σίγουρα κάτι μας θυμίζει;)
Για να είναι σίγουροι ότι το μνημόνιο θα εφαρμοστεί κατά γράμμα, οι πρεσβευτές απαιτούν να παραβρίσκονται στις συνεδριάσεις του Υπουργικού Συμβουλίου που θα εγκρίνει τα μέτρα και να παίρνουν ανά μήνα λεπτομερή κατάσταση της πορείας εφαρμογής τους, αλλά και των ποσών που εισπράττονται. (Ε όχι, δεν γίνεται, πλάκα μας κάνουν…)
Για να μην τα πολυλογώ, σας αναφέρω τα βασικά μέτρα που επέβαλε η κυβέρνηση μέσα στο 1843 σε εφαρμογή του τότε μνημονίου.
Κάθε ομοιότητα με την εποχή μας, είναι εντελώς τυχαία και πέραν των προθέσεων του ιστορικού που τα κατέγραψε:
1. Απολύθηκε το ένα τρίτο των Δημοσίων υπαλλήλων και μειώθηκαν 20% οι μισθοί όσων παρέμειναν. (όπα…)2. Σταμάτησε η χορήγηση συντάξεων, που τότε δεν δίνονταν στο σύνολο του πληθυσμού αλλά σε ειδικές κατηγορίες. (αμάν…)3. Μειώθηκαν κατά 60% οι στρατιωτικές δαπάνες, μειώθηκε δραστικά ο αριθμός των ενστόλων και αντί για μισθό οι στρατιωτικοί έπαιρναν χωράφια. (και όχι τα βουνά…).
4. Επιβλήθηκε προκαταβολή στην είσπραξη του φόρου εισοδήματος και της “δεκάτης”, που ήταν ο φόρος για την αγροτική παραγωγή. (από τότε έ…)5. Αυξήθηκαν οι δασμοί και οι φόροι χαρτοσήμου.(ΦΠΑ δεν είχε τότε…)6. Απολύθηκαν όλοι οι μηχανικοί του Δημοσίου και σταμάτησαν όλα τα δημόσια έργα. (έλα…)7. Καταργήθηκαν εντελώς όλες οι υγειονομικές υπηρεσίες του κράτους. (είχε ο Λοβέρδος προ-προπάππου τότε;)
8. Απολύθηκαν όλοι οι υπάλληλοι του εθνικού τυπογραφείου, όλοι οι δασονόμοι, οι δασικοί υπάλληλοι και οι μισοί καθηγητές πανεπιστημίου. (πιθανόν να έφερναν ξένους…)9. Καταργήθηκαν όλες οι διπλωματικές αποστολές στο εξωτερικό. (ε, όχι, αυτό όχι…)10. Νομιμοποιήθηκαν όλα τα αυθαίρετα κτίσματα και οι καταπατημένες “εθνικές γαίες” με την πληρωμή προστίμων νομιμοποίησης. (ερχόμαστε δεύτεροι…)11. Περαιώθηκαν συνοπτικά όλες οι εκκρεμείς φορολογικές υποθέσεις με την καταβολή εφάπαξ ποσού. (αθάνατη Ελλάδα…)
(Είναι να τρελλαίνεσαι, είναι δυνατόν να αντέγραψαν οι τωρινοί ένα τόσο παλιό σχέδιο, μια που δεν είχαν άλλες ιδέες;)
Δεν είναι ανατριχιαστικά όμοια με την εποχή μας; Είδατε που οι οικονομικές συνταγές λιτότητας είναι σαν το παλιό καλό κρασί; για ποιούς;
Ίδιες, αιώνιες, ανυπόφορες. Κι επειδή ξέρω ότι θα ρωτήσετε “τι πέτυχαν με όλα αυτά;”, σας απαντώ:
Ο κόσμος εξαθλιώθηκε για μεγάλο χρονικό διάστημα, οι ξένοι πήραν ένα μέρος των χρημάτων τους, η χώρα είδε κι έπαθε να συνέλθει, αλλά φαλήρισε ξανά μετά από πενήντα ακριβώς χρόνια, με το “Κύριοι, δυστυχώς επτωχεύσαμεν” του Χαριλάου Τρικούπη, το 1893.
Πάντως, το συγκεκριμένο μνημόνιο του 1843, από πολλούς ιστορικούς θεωρείται μία από τις σοβαρότερες αφορμές για το ξέσπασμα της επανάστασης της 3ης Σεπτέμβρη 1843, που έφερε Σύνταγμα στη χώρα.
Μήπως πρέπει να αναλογιστούν σοβαρά οι εντός και εκτός αρμόδιοι, τι ανάλογο μπορεί να συμβεί και με το τωρινό μνημόνιο…
Έτσι για να ταιριάξει κι’ αυτό με το τότε…
Δημήτριος Μπότσαρης (απόγονος)
Διυλίζοντας την κοινοτοπία
Tου Πασχου Μανδραβελη / pmandravelis@kathimerini.gr
Εντάξει! Εμπεδώσαμε τα πάντα για την ατυχή εκτίμηση του κ. Γιώργου Παπακωνσταντίνου, να απαντήσει σε σχετική ερώτηση και να φωτογραφίσει τον πρώην πρωθυπουργό, κ. Κώστα Καραμανλή, ως τον άνθρωπο που εκστόμισε την κοινοτοπία ότι η Ελλάδα είναι διεφθαρμένη χώρα. Και μιλάμε για κοινοτοπία διότι το Focus το ’χει εξώφυλλο κι εμείς κρυφό καμάρι. Οποτε μιλάνε για Ελλάδα στην Ευρώπη στη διαφθορά της αναφέρονται. Αν μάλιστα έχουν έρθει και διακοπές εδώ, έχουν και γλαφυρές ιστορίες να διηγηθούν.
Μάθαμε λοιπόν πώς ακριβώς το είπε ο κ. Παπακωνσταντίνου: «Νομίζω πως είναι απολύτως σαφές ότι ο κ. Γιουνκέρ δεν αναφέρεται στον κ. Παπανδρέου, αλλά σε προηγούμενο πρωθυπουργό. Και όλοι νομίζω μπορούμε να φανταστούμε σε ποιον αναφέρεται». Εντρυφήσαμε στο γιατί το είπε. Ψάξαμε τα
εσωτερικά ελατήρια αυτής της αποστροφής. Διαβάσαμε δεκάδες αναλύσεις για το τι εννοούσε και ακόμη περισσότερες για το ποιες μπορεί να είναι οι πολιτικές επιπτώσεις αυτής της «φωτογράφησης».
Ομως… Παρά τους ποταμούς των λέξεων που παρήχθησαν γι’ αυτό το (όπως λένε τα κανάλια) «θρίλερ» μάς έμεινε μια απορία: είπε τίποτε άλλο σ’ αυτή τη διαβόητη συνέντευξη ο Ελληνας υπουργός Οικονομικών ή όλη η κουβέντα περιορίστηκε στο να βρεθεί ο ένοχος της συγκεκριμένης κοινοτοπίας; Και ρωτάμε, όχι για κανένα άλλο λόγο, αλλά μην τυχόν και είπε κάτι για το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Μην μάς έρθει και πάλι σε ένα χρόνο καμιά απανταχούσα, όπως ακριβώς έγινε με την περίπτωση του κ. Κώστα Σημίτη.
Να υπενθυμίσουμε: ενάμιση χρόνο πριν από το Μνημόνιο ο πρώην πρωθυπουργός απηύθυνε από το βήμα της Βουλής μια δραματική προειδοποίηση. Είπε συγκεκριμένα: «Aποτελεί κοινό μυστικό στους κύκλους της Eυρωπαϊκής Eπιτροπής ότι η Eλλάδα δεν προσαρμόζεται στις επιταγές της ONE και ότι επίσης οι όποιες νουθεσίες και επιτηρήσεις δεν αρκούν. Θεωρούν ότι η τωρινή πολιτική ηγεσία της χώρας που στηρίχτηκε στην E.E. σε όλες τις σημαντικές επιδιώξεις της, την απογραφή, την αναθεώρηση του AEΠ, τη γρήγορη έξοδο από την επιτήρηση, εκμεταλλεύτηκε αυτήν τη συμπαράσταση για να μην τηρήσει τις δεσμεύσεις. Aπλώς, τους κορόιδεψε. H Eλλάδα, πιστεύουν ότι, καλό θα ήταν να αναγκαστεί να προσφύγει στο Διεθνές Nομισματικό Tαμείο για δανεισμό, ώστε η παρακολούθηση της ελληνικής οικονομίας να είναι αρμοδιότητά του και όχι φροντίδα της Eπιτροπής» (Ομιλία στη Βουλή κατά την ψήφιση του προϋπολογισμού 19/12/2008)
Τότε το «θρίλερ» για τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης ήταν το ερώτημα «γιατί ο κ. Σημίτης, δεν ανάφερε στην ομιλία του ούτε μια φορά τη λέξη ΠΑΣΟΚ; Ηταν τόσο άσχημες οι σχέσεις του με τον κ. Παπανδρέου και ποια η επίπτωση αυτής της ψυχρότητας στο πολιτικό σκηνικό;». Και τότε τα είχαμε ακούσει όλα: τι ανέφεραν οι «πηγές» της Ιπποκράτους, τι αντανέφεραν οι «πηγές» της Ακαδημίας, τι υπενθύμιζαν οι πολιτικοί αναλυτές, τι εκτιμούσαν οι κύκλοι του Μαξίμου, τι έβλεπαν τα τετράγωνα της Ρηγίλλης και τι προσδοκούσαν τα τρίγωνα της Αριστεράς. Ενα πράγμα δεν ακούσαμε: ότι κάποιοι στην Ευρώπη μάς ετοίμαζαν το κοστούμι του ΔΝΤ. Κι όταν ήρθε το Μνημόνιο όλοι εξεπλάγημεν δυσάρεστα για εκείνα που ειπώθηκαν, αλλά ουδέποτε συζητήθηκαν.



