Πράσινη πολιτική και πράσινα άλογα

ΘΕΣΣΑΛΟΣ
-
0
Πράσινη πολιτική και πράσινα άλογα PDF Εκτύπωση

• Ένα κριτικό κείμενο για την Πολιτική Οικολογία και τον ρόλο των πράσινων κομμάτων στην τρέχουσα πολιτική συγκυρία στην Ευρώπη και την Ελλάδα.
• Μπορείτε να ακολουθήστε τους συνδέσμους που παραπέμπουν σε περισσότερες πληροφορίες.
• Επιτρέπεται η αντιγραφή και αναπαραγωγή του κειμένου με την αναφορά της πηγής.

Το κόμμα των “Οικολόγων Πράσινων” ιδρύθηκε το Μάιο του 2003, μετά από πρωτοβουλία της “Οικολογικής Κίνησης Θεσσαλονίκης”. Στην ανακοίνωση της “Κίνησης για την ανασυγκρότηση του οικολογικού χώρου” το Νοέμβριο του 2002, αναφερόταν ότι η πολιτική οικολογία πρέπει “να προσεγγίσει κριτικά την εμπειρία των Πρασίνων κομμάτων στην Ευρώπη και στην Ελλάδα, αφομοιώνοντας το ριζοσπαστισμό των νέων διεθνών κινημάτων, διατηρώντας ακέραιη την αυτονομία και ανεξαρτησία της γνώμης της“. Ακριβώς λοιπόν μετά την ιδρυτική συνδιάσκεψη στις 8 Δεκεμβρίου, ιδρύεται το κόμμα “Οικολόγοι Πράσινοι” και το πολιτικό σκεπτικό του νέου αυτού κόμματος εδράζεται σε “τέσσερις πυλώνες, την οικολογική σοφία, την άμεση δημοκρατία, τη μη-βία και την κοινωνική δικαιοσύνη” (βλ. εδώ). Το καταστατικό του κόμματος όπως τροποποιήθηκε κατά το ετήσιο συνέδριό τους στις 30 Μαρτίου 2008 (στο οποίο συμμετείχαν 235
άτομα) είναι εδώ. Το κόμμα συμμετέχει στις ευρωεκλογές του 2009, όπου εκλέγεται ένας MEP (μέλος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου), ο Ευρωβουλευτής Μιχάλης Τρεμόπουλος. Από τις πρώτες προσπάθειες της “Κίνησης για την ανασυγκρότηση του οικολογικού χώρου” το 2002 (με πρωτεργάτη τον Μιχάλη Τρεμόπουλο από την Οικολογική Κίνηση Θεσσαλονίκης) παρατηρούνταν μια ιδιαιτέρως έντονη αναφορά και μόνιμη φραστική διασύνδεση με το “κόμμα των Ευρωπαίων Πρασίνων” (ή “το Ευρωπαϊκό πράσινο κόμμα” ή “τα Ευρωπαϊκά πράσινα κόμματα”).
Μετά την εκλογική και πολιτική πανωλεθρία του 1989-90, οι πιο «έξυπνοι» από τους τότε «Οικολόγους Εναλλακτικούς», αφού επέστρεψαν στα σπίτια τους, στη συνέχεια έστρεψαν τα βλέμματά τους προς τους «Πράσινους» της Ευρώπης. Όταν αντιλήφθηκαν ότι η οικολογική τους μπογιά δεν περνάει εντός Ελλάδος, περίμεναν υπομονετικά μέχρι να έρθει η κατάλληλη στιγμή να προσδέσουν τις πολιτικές τους φιλοδοξίες στο ευρωπαϊκό πράσινο άρμα. Στην πολύπαθη ευρωπαϊκή πολιτική ιστορία είχαν προηγηθεί ήδη “μέντορες” της πράσινης πολιτικής με αξιόλογες επιδόσεις. Ένας από αυτούς ήταν και ο γνωστός και μη εξαιρετέος Γερμανός ευρωβουλευτής Daniel Cohn-Bendit (Ντανιέλ Κον Μπεντίτ), στο όνομα του οποίου ο ημέτερος Τρεμόπουλος ανέκαθεν δεν έχανε, ούτε χάνει, ευκαιρία “να πιει νερό”.
Ο πολύς Daniel Cohn-Bendit άρχισε την πολιτική του σταδιοδρομία προβαλλόμενος ασυστόλως από τα ΜΜΕ. Στην πολιτική κάθε αρχή και εύκολη και όλοι ξεκινάνε με λαμπρές προοπτικές. Ήταν στους ρομαντικούς ηγέτες του φοιτητικού κινήματος κατά τον γαλλικό Μάη του ΄68, του οποίου, ως γνωστόν, το πολιτικό αποτέλεσμα ήταν (πέρα από το ρομαντικό μέρος της ιστορίας με τα συνθήματα και τα λουλούδια) το τότε κόμμα εξουσίας του Ντε Γκωλ να βγει ισχυρότερο από ότι ήταν προηγουμένως. Το φυντάνι της επανάστασης, ο “Κόκκινος Ντάνυ” λόγω των τότε πολιτικών ιδεών και χρώματος μαλλιών, θα γίνει ο “Πράσινος Ντάνυ” λόγω της προσχώρησής του στην πολιτική οικολογία. Γεννήθηκε το 1945 στο Montauban της Γαλλίας από γερμανοεβραίους γονείς που έφυγαν από τη ναζιστική Γερμανία το 1933 και στα 14 δηλώνεται ως Γερμανός για να αποφύγει τη στρατολόγηση.
Μετά το 1984 εντάσσεται στο τότε ανερχόμενο γερμανικό πράσινο κόμμα, μετατοπίζεται σε κεντρώες πολιτικές θέσεις, φτάνει ως αντιδήμαρχος πολιτιστικών στη Φρανκφούρτη, μια πόλη που αποτελούνταν κατά το 1/3 από μετανάστες. Το 1994 εκλέγεται στο ευρωκοινοβούλιο, παρά το ότι ήταν 8ος στη λίστα υποστηρίζοντας σθεναρά την στρατιωτική επέμβαση στη Βοσνία και παρά το ότι τότε οι Πράσινοι ήταν επισήμως κατά της στρατιωτικής επέμβασης. Το 1999, πίσω στη Γαλλία, ηγείται του Γαλλικού Πράσινου Κόμματος, προβαλλόμενος κατά κόρον από τα μέσα και παρά το ότι διαφωνεί σε καίρια θέματα με το ίδιο του το κόμμα, επιμένοντας ότι το εκπροσωπεί (παίρνει 9,72%). Κατηγορήθηκε ότι δεν απέδωσε στο γαλλικό κόμμα το ποσοστό εσόδων που όλοι οι εκλεγμένοι επιστρέφουν στο κόμμα τους και αυτό μαζί με την “pro-ευρωπαϊκή” του στάση τον οδήγησε να συμμετέχει στις εκλογές του 2004 με τη γερμανική πλευρά πάλι (όπου ξανά ανεβαίνει στη λίστα και επανεκλέγεται). Στο μεταξύ καθίσταται αμφιλεγόμενη πολιτική φυσιογνωμία: οι μεν δεξιοί τον εγκαλούν διότι μανιωδώς τίθεται υπέρ της ελεύθερης μετανάστευσης και της νομιμοποίησης των ναρκωτικών, οι δε αριστεροί διότι υποστηρίζει τον νεοφιλελευθερισμό, τις στρατιωτικές επεμβάσεις (Βοσνία, Αφγανιστάν και αλλού) και για τις συνεργασίες του με πολιτικούς που βάζουν νερό στο κρασί τους. Οι αντιδράσεις οξύνονται μετά το 1998, όταν οι Γερμανοί Πράσινοι Realos γύρω από τον Joschka Fischer (Γιόσκα Φίσερ) επικρατούν και συγκυβερνούν πλέον ως κόμμα εξουσίας.

Το άλλο ευρωπαϊκό πράσινο λουλούδι, ο Joschka Fischer ευδόκησε να γίνει υπουργός εξωτερικών της κραταιάς Γερμανίας, υποστήριξε την ενεργή στρατιωτική ανάμειξη της Γερμανίας στον πόλεμο του Kosovo (επίσης παρά το αντίθετο ρεύμα στους τότε Πράσινους), υποστήριξε την ενεργή στρατιωτική ανάμειξη της Γερμανίας στο Αφγανιστάν, πρωταγωνίστησε στους Νατοϊκούς βομβαρδισμούς στη Γιουγκοσλαβία, ενώ το 2005 κατηγορήθηκε για χαλάρωση ελέγχων βίζας για την Ουκρανία που επέφερε αθρόα εισβολή λαθρομεταναστών με ψεύτικα χαρτιά στη Γερμανία. Μετά το 2005 αποσύρεται σταδιακά από την πολιτική, γίνεται επιχειρηματίας και προσπαθεί να απαλλαγεί από τα κιλά του.

JavaScript is disabled!
To display this content, you need a JavaScript capable browser.

Το 2003 κατά τη διαδικασία της σύνταξης του “νέου ευρωπαϊκού συντάγματος”, ο Κον-Μπεντίτ εκπλήσσει τους πάντες υποστηρίζοντας ότι οι χώρες που θα ψηφίσουν “ΌΧΙ” πρέπει να υποχρεωθούν να προχωρήσουν σε 2ο δημοψήφισμα και σε περίπτωση 2ου “ΌΧΙ” να αποβληθούν από την ΕΕ! Το Φεβρουάριο του 2004 στη Ρώμη στη διάσκεψη για το «Ευρωπαϊκό Πράσινο Κόμμα» (όπου αναμίχθηκε και ο Φίσερ ως ΥΠΕΞ της Γερμανίας) αυτοπροοριζόταν για «Ευρωπαίος υπουργός εξωτερικών» και χαρακτήρισε το ΕΠΚ ως «τον πρώτο λίθο της ευρωπαϊκής ιθαγένειας». Εκεί μόνο εκπρόσωποι εθνικών κομμάτων είχαν δυνατότητα ψήφου, ενώ αυτός παρουσίασε τις σχετικές πληροφορίες στα μέσα μόνος του πριν τις επίσημες ανακοινώσεις όπως ανέκαθεν συνήθιζε. Το 2005 παίρνει ενεργό μέρος στην καμπάνια για το Ευρωπαϊκό Σύνταγμα κατά το γαλλικό δημοψήφισμα, μια συνθήκη που θεωρήθηκε από την αριστερά τουλάχιστον ως η ευρωπαϊκή εκδοχή της παγκοσμιοποίησης και γίνεται μισητός ως σύμβολο κεντροαριστερού ηγέτη που συνεργάζεται με το νεοφιλελευθερισμό που πάει να επιβληθεί διαμέσου διεθνών θεσμών. Αυτός βέβαια τα γράφει στα παλιά του τα παπούτσια και εμφανίζεται δημόσια με ηγέτες της δεξιάς πτέρυγας, σε αντίθεση με τις αρχές των Πρασίνων και της Κεντροαριστεράς για την καμπάνια.

Το γαλλικό περιοδικό La Décroissance τον Φεβρουάριο του 2009 έγραφε: «Κεντρώος» περιζήτητος, ο Κοεν-Μπεντίτ υπογράφει μαζί με τον Φρανσουά Μπαϊρού (UDF), στη Μοντ της 14ης Ιουνίου 2000, ένα κείμενο με τίτλο “Έτσι να γίνει η Ευρώπη μια δημοκρατία”. Ο μήνας του μέλιτος μεταξύ του κεντρώου Οξιτανού και του πράσινου Γερμανού συνεχίζεται το 2005, καθώς οι δύο άνδρες θα κάνουν κοινές συγκεντρώσεις για να υπερασπίσουν την Ευρωπαϊκή Συνταγματική Συνθήκη. Ο Κον-Μπεντίτ δεν θα μας εκπλήξει σ’ αυτό το σημείο: Ήταν ήδη υπέρ της συνθήκης του Μάαστριχτ δεκατρία χρόνια νωρίτερα. Όμως η στέψη του Ντάνι-του-Κίτρινου θα γίνει με εξέδρες, δημοσιογράφους και μπουφέ κατά τη δεύτερη σεμιναριακή συνάντηση της Medef, του επίσημου οργάνου της γαλλικής εργοδοσίας στις 1-2 Σεπτεμβρίου του 2000, όταν τα αφεντικά συγκεντρώνονται γύρω από το θέμα Νέα οικονομία, νέα κοινωνία και προσκαλούν τον Ευρωβουλευτή να το συζητήσει. Ο πρώην στασιαστής σπεύδει. Και ιδού κάποια αποσπάσματα από την ανταπόκριση της Φιγκαρό: “Ήταν όλοι τους κατευχαριστημένοι, οι τρεις χιλιάδες εργοδότες, χωρίς κοστούμι και γραβάτα, συγκεντρωμένοι χθες στο κάμπους HEC του Ζουί-αν-Ζοσάς, έχοντας εξασφαλίσει για το θερινό τους πανεπιστήμιο τον ασύλληπτο Ντάνι, που, λίγες μέρες νωρίτερα, σνομπάριζε τους φίλους του τους Πράσινους (…) Η ερώτησή σας, αρχίζει ο Ντάνι, για το αν ο καπιταλισμός είναι ηθικός, δεν μ’ ενδιαφέρει. Σταματήστε! Αυτό αφήστε το στους παπάδες! Η έγνοια των καπιταλιστών είναι να κερδίζουν, και έχουν δίκιο“».
Μία από τις «πολιτικές ομάδες» μέσα στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, η ομάδα «Πράσινοι – Ευρωπαϊκή Ελεύθερη Συμμαχία» (Greens–European Free Alliance), αποτελείται από δύο διακριτά κόμματα, το Ευρωπαϊκό Πράσινο Κόμμα (European Green Party, EGP) και την Ευρωπαϊκή Ελεύθερη Συμμαχία (European Free Alliance, EFA). Το EFA αποτελείται από «κόμματα που εκπροσωπούν έθνη χωρίς κράτος» δηλ. αποτελείται από διάφορες αυτονομιστικές παρατάξεις. Ενώ από το 1979 ήδη υπήρχε στο Ευρωκοινοβούλιο, από το 1989 εισήλθε ως κόμμα. Ως ομάδα οι Greens-EFA είχαν τη μεγαλύτερη αύξηση ποσοστού από όλες τις άλλες ομάδες στις ευρωεκλογές του 2009. Ενώ ήδη οι Πράσινοι συνεργάζονταν με το EFA, το 1989 σημειώθηκε διάσπαση και οι Πράσινοι σχημάτισαν την Πράσινη Ομάδα ενώ οι αυτονομιστές έμειναν στο Ουράνιο Τόξο. Το 1994 οι αυτονομιστές χάνουν πολλές έδρες. Όλως παραδόξως, ενώ το EFA συνεχώς χάνει σε δύναμη, το 1999 συμμαχεί με τους Πράσινους δημιουργώντας την ομάδα Greens-EFA. Το 2004 οι ευρωβουλευτές του EFA μειώνονται ακόμα περισσότερο σε 4, ωστόσο η συνεργασία συνεχίζεται. Και όχι μόνο αυτό, αλλά με κάποια μαγειρέματα και «φιλικά» ή «ανεξάρτητα» μέλη το EFA αναγορεύεται σε Ευρωπαϊκό πολιτικό κόμμα.

Οι λογικές των Ράιχ

Το Ευρωκοινοβούλιο διέπεται από θεσμούς και κανόνες οι οποίοι εκ των πραγμάτων δεν είναι γενικώς γνωστοί – τα μέσα δεν ασχολούνται ιδιαιτέρως (γιατί άραγε). Ψάχνοντας κανείς βρίσκει ενδιαφέρουσες πληροφορίες, π.χ. ότι κάθε ευρωκόμμα πρέπει να υποβάλει ετήσια αναφορά με προϋπολογισμό και κατάλογο δωρητών και δωρεών άνω των 500 ευρώ χωρίς να έχει το δικαίωμα να δέχεται ανώνυμες δωρεές (…). Μετά τις εκλογές του Ιουνίου 2009, και μετά τους συμψηφισμούς “αφανών μελών” κλπ., στο ευρωκοινοβούλιο συμμετέχουν 736 ευρωβουλευτές, με πρώτους τη Γερμανία με 99, ακολουθούν Γαλλία, Βρετανία και Ιταλία με 72 κλπ.
Μια στοιχειώδης ματιά στην ιστορία της γερμανικής πολιτικής αποκαλύπτει την αυτοκρατορική και κυριαρχική της φύση. Ο όρος Ράιχ (γερμ. Reich, βασίλειο, αυτοκρατορία) προήλθε από το ιστορικό όνομα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας του Γερμανικού Έθνους, που υπήρξε από το 962 ως το 1806 λεγόμενη ως «Πρώτο Ράιχ». «Δεύτερο Ράιχ» ήταν η αυτοκρατορία της εποχής του Μπίσμαρκ μέχρι την πτώση της μοναρχίας μαζί με την περίοδο της Weimarer Republik. «Τρίτο Ράιχ» ήταν η προπαγανδιστική ονομασία των εθνικοσοσιαλιστών προς τη ναζιστική δικτατορία. Μετά το 1880 το Γερμανικό Ράιχ εισέρχεται στον αποικιακό ανταγωνισμό των Μεγάλων Δυνάμεων αποκτώντας αποικίες ανά την υφήλιο και εξελίσσεται σε μία από τις μεγάλες βιομηχανικές και οικονομικές δυνάμεις του κόσμου. Στις μέρες μας, το Τέταρτο Ράιχ διαφαίνεται μέσα από τις οικονομικές παραμέτρους της κερδοσκοπίας και της οικονομικής εξάρτησης, όπως φάνηκε από το σκάνδαλο της Siemens, όπως και από την τεχνητή οικονομική κρίση του 2010 κατά την οποία η γερμανική και όχι μόνο οικονομία έκανε ότι περνούσε από το χέρι της για να διαλύσει την οικονομία της Ελλάδας, και όχι μόνο αλλά και των άλλων «PIGS» (γουρούνια) στο εκτροφείο του νότου. Με μια αποικιοκρατική λογική, οι μεγάλες δυνάμεις προσπαθούν να διαλύσουν τα κυρίαρχα κράτη μέσω της υποκίνησης των αυτονομιστικών κινημάτων – με τα ανάλογα προσχήματα φυσικά. Διότι πώς εξηγείται, ένα κόμμα που βρίσκεται σε ισχυρή θέση όπως οι Πράσινοι, να συμμαχούν με ένα κόμμα που πνέει τα λοίσθια; Είναι δυνατόν η μανιώδης υποστήριξη του Κοεν-Μπεντίτ για τον πόλεμο στη Βοσνία και στο Κόσοβο να μη μάς θυμίσει τις πάλαι ποτέ βλέψεις των Γερμανών για την διάλυση της πρώην Γιουγκοσλαβίας;
Η ευρωπαϊκή κυρίαρχη πολιτική τάξη «εμβολίασε» τους Πράσινους με τη διασπαστική αυτονομιστική μερίδα, με την προοπτική της απορρόφησης της «πράσινης αντίδρασης», για να μην λερώνουν τα μεγάλα κόμματα τα χέρια τους με αυτά τα πράγματα, αλλά οι “αλλαγές” (όπως αυτοί τις θέλουν) να περνούν πλαγίως μέσα από τις «εναλλακτικές» πράσινες θέσεις. Πίσω από το προσκήνιο της ευρωπαϊκής πολιτικής τα χέρια που κινούν τα αόρατα νήματα εφαρμόζουν έξυπνα το «διαίρει και βασίλευε». Το ίδιο κόλπο έχει εφαρμοστεί ήδη παντού με επιτυχία: στις ΗΠΑ οι αντικοινωνικές αλλαγές πάντα γίνονται με τους δημοκρατικούς, στην Ελλάδα γίνονται με τους «αριστερούς σοσιαλιστές», στην Ευρώπη πρόκειται να γίνουν μέσω των Πράσινων αφού το οικολογικό πρόβλημα πρόκειται διαρκώς να διογκώνεται και το εκλογικό σώμα αναμένεται να προστρέχει σε αυτούς λόγω της διακηρυγμένης κατ΄ όνομα οικολογικής ιδεολογίας τους.
Δείτε τον κύριο Daniel Cohn-Bendit πώς ωρύεται μπροστά στις κάμερες κατά την εποχή της κρίσης του 2010. Το βίντεο είναι από συνεδρίαση του ευρωκοινοβουλίου 5/5/2010:

JavaScript is disabled!
To display this content, you need a JavaScript capable browser.

Τον θαυμάσατε; Είδατε τι ωραία που τα λέει; Τώρα θαυμάστε τον πιστό υπηρέτη του Ράιχ σε μια άλλη συνεδρίαση, αυτή τη φορά στο ευρωκοινοβούλιο στις 10/4/2008 δηλ. ήδη δύο χρόνια νωρίτερα, όπου φαίνεται καθαρά η θέση του για τα Σκόπια και την Ελλάδα, πράγμα που παραπέμπει ευθέως στις θέσεις Τρεμόπουλου:

JavaScript is disabled!
To display this content, you need a JavaScript capable browser.

Ο Γιώργος Βυθούλκας (δημιουργός της Διεθνούς Ακαδημίας Κλασσικής Ομοιπαθητικής στην Αλόννησο, συνεργάτης διεθνών οργανισμών και πανεπιστημίων, ο μόνος Έλληνας που τιμήθηκε με το Εναλλακτικό Νόμπελ της Υγείας) λίγο πριν τις εκλογές του 2009 δημοσίευσε την εξής δήλωση: «Αγαπητοί κύριοι, το 2004 ήμουν υποψήφιος (τελευταίος κατά σειρά, τιμής ένεκεν) στο Ευρωψηφοδέλτιο των Οικολόγων μετά από παρότρυνση των Γερμανών Πράσινων, οι οποίοι με έφεραν σε επαφή με το ελληνικό κόμμα των Οικολόγων. Σήμερα το Μάιο του 2009 και λίγο πριν από τις Ευρωεκλογές, θέλω να καταστήσω σαφές με αυτήν την επιστολή μου ότι όχι μόνο δεν στηρίζω το κόμμα των Οικολόγων με επικεφαλής τον κύριο Τρεμόπουλο αλλά και είμαι κάθετα αντίθετος στις θέσεις του για τα εθνικά μας θέματα. Με τιμή Καθ. Γεώργιος Βυθούλκας, Αλόννησος, 30.5.2009». Σε μια εποχή λεπτών ισορροπιών στα Βαλκάνια, όπου η ελληνική εξωτερική πολιτική και διπλωματία έχει ένα σημαντικά βεβαρημένο παρελθόν, ο κ. Γ.Β. άκουσε, είδε και κατάλαβε τον ρόλο που παίζουν οι πράσινοι υποτακτικοί.

Θέλουμε μια Ελληνική Οικολογία

Η έννοια του οικολογικού έχει στην Ελλάδα, εκ των πραγμάτων, ένα ριζικά διαφορετικό περιεχόμενο σε σχέση με την Ευρώπη. Ο ελληνικός πολιτισμός ανέκαθεν είχε μια στενή σχέση και εξάρτηση με την φύση. Η Φύση προίκισε αυτή τη γωνιά της Ευρώπης με ένα πλούσιο περιβάλλον. Η Ελλάδα δεν είχε μέχρι σήμερα βιομηχανία ούτε τερατουπόλεις (μόνο σε συγκεκριμένα εστιακά σημεία) και το μεγαλύτερο μέρος της χώρας παραμένει σχετικά άθικτο, χωρίς εκτεταμένη αστικοποίηση και μεγάλες περιβαλλοντικές καταστροφές.
Στην Ευρώπη συμβαίνει το αντίθετο. Η Ευρώπη έχει να δείξει έναν κατεξοχήν αστικό πολιτισμό – αφού απλώς δεν έχει φύση γιατί την “ξετίναξε”. Η έννοια της οικολογίας του Ευρωπαίου έχει να κάνει κατά κανόνα με το αστικό περιβάλλον: καθαριότητα, ποδηλατόδρομοι, μαζικά μέσα μεταφοράς, αυτά τα θέματα εξαντλούν τα προτάγματα μιας ανώδυνης «οικολογίας». Και βέβαια αυτές οι «οικολογικές» πόλεις είναι χτισμένες με ανθρώπινο κρέας, και ξεδιψούν με ανθρώπινο αίμα, γιατί το χρήμα για όλα αυτά προέρχεται από τις εταιρείες τους, που ξεζουμίζουν τη Βοσνία, το Κόσοβο, το Αφγανιστάν, το Ιράκ κλπ. κλπ. Πρώτα κανονίζουν έναν πόλεμο να ισοπεδώσει έναν τόπο και μετά ορμούν και ξεκοκαλίζουν τα πάντα αγοράζοντας κοψοχρονιά (βλέπε Ιράκ και πετρέλαια). Στην Ευρώπη η οικολογία αποτελεί μια καθαρά αστική υπόθεση. Δεν έχει σχέση με τη φύση. Η πολιτική οικολογία ως ιστορικό ευρωπαϊκό δημιούργημα, συνιστά ένα αστικό κίνημα ριζικά διαφορετικό από ένα κίνημα υπαίθρου. Για τους Ευρωπαίους το φυσικό κεφάλαιο είναι ένα οικονομικό κεφάλαιο, που αντιπροσωπεύει μια ακόμη ευκαιρία για πλουτισμό – οπότε αυτό που κάνουν είναι να περιφέρονται ανά τον κόσμο αναζητώντας νέα υποψήφια οικονομικά θύματα.
Δεν είναι καθόλου τυχαίο που στη χώρα μας υπάρχει ένα δραστήριο οικολογικό κίνημα, με πολλές οικολογικές οργανώσεις διάσπαρτες στην επικράτεια, που αποτελούν φρουρούς του περιβάλλοντος και της φύσης. Γιατί στην Ελλάδα έχουμε ακόμη ένα εξαιρετικό φυσικό απόθεμα πολύ αξιόλογο, με τις ακτές, τα νερά, τα βουνά, τους βιοτόπους κλπ., το οποίο οι Ευρωπαίοι ανέκαθεν ζήλευαν. Είναι χαρακτηριστικό ότι οι Έλληνες Πράσινοι από νωρίς θέλησαν να αλώσουν το ελληνικό οικολογικό κίνημα λειτουργώντας με τη λογική του δερβέναγα. Αφού ξεκίνησαν προσπαθώντας να προσεταιριστούν ενεργά στελέχη τοπικών οργανώσεων από όλη τη χώρα (και με γεια τους με χαρά τους), στη συνέχεια προσπαθούν μανιωδώς επί χρόνια να αλώσουν ή διαλύσουν τις οικολογικές οργανώσεις, μάλιστα με κεντρικό στόχο το Πανελλήνιο Δίκτυο Οικολογικών Οργανώσεων (ΠΑΝΔΟΙΚΟ), με συστηματικές απόπειρες διοικητικής προσβολής και συστηματικού διασυρμού προσώπων από τον οικολογικό χώρο. Έστησαν ένα απίστευτο δίκτυο προπαγάνδας ανάλογο της προπαγάνδας του χιτλερισμού: έντυπα, φυλλάδια, ιστοσελίδες, blogs, τόνοι από emails και newsletters στέλνονται συνεχώς καθημερινά προς άπειρους αποδέκτες βάσει της γκεμπελικής αρχής «λέγε λέγε κάτι μένει».
Αντί να εστιάσουν στην προστασία την ορθολογική χρήση και την ανάδειξη του ανεκτίμητου φυσικού κεφαλαίου της χώρας μας και στη συνέχεια να προσαρμόσουν την πολιτική δράση προς τα βασικά προτάγματα, οι Πράσινοι περιορίζονται στην ευρωπαϊκή επικοινωνιακή συνταγή, δηλ. το σύμπλοκο προπαγάνδας εξάρτησης και υποτέλειας. Οι μεγάλες δυνάμεις δουλεύοντας υπόγεια επί δεκαετίες δε βλέπουν την ώρα όπου με την οικονομική εξάρτηση θα διαλύσουν τη χώρα και θα ορμήσουν να την ξεκοκαλίσουν. Αναρωτιέται κανείς πού βρίσκεται “η κριτική προσέγγιση της εμπειρίας των Πρασίνων κομμάτων στην Ευρώπη και στην Ελλάδα” μέσα στην επικοινωνιακή τους πολιτική. Οι πράσινοι πράκτορες των μαύρων αφεντικών εκτελούν διατεταγμένη υπηρεσία προλειαίνοντας το έδαφος, υποκινώντας εξεγέρσεις και πάθη, ανταλλάσσοντας τις υπηρεσίες τους με τις πολιτικές τους καριέρες. Να λοιπόν γιατί ο ημέτερος πράσινος ευρωβουλευτής Τρεμόπουλος δεν χάνει ευκαιρία να ξύνει πληγές ή να προσπαθεί να δημιουργήσει καινούργιες: στη Θράκη μιλά για μουσουλμανική μειονότητα, στη Θεσσαλονίκη για Ουράνιο Τόξο και Σκοπιανούς, στην Ήπειρο για Τσάμηδες.
Δεν ξεχνάμε τα ανεξήγητα που ειπώθηκαν κατά την ορκωμοσία του σημερινού Προέδρου της Δημοκρατίας:

JavaScript is disabled!
To display this content, you need a JavaScript capable browser.

Ορισμένοι επίδοξοι πολιτικάντηδες λυμαίνονται τον οικολογικό χώρο, προδίδοντας τα κοινωνικά κινήματα που τους ανέδειξαν και προδίδοντας αυτούς που τους εμπιστεύτηκαν την ψήφο τους με την υπόσχεση ότι θα εργαστούν για την πολιτική οικολογία και μια άλλη κοινωνία που είναι εφικτή. Όταν οι δήθεν εκπρόσωποι του “ευρωπαϊκού πολιτικού πολιτισμού” βγαίνουν στο γυαλί να διαφημίσουν την πολιτική τους φινέτσα καταντούν γελοίοι. Επειδή όμως δεν τρώνε όλοι κουτόχορτο αλλά κρίνουν από τα έργα και όχι τα λόγια, κάποιοι τους πήρανε χαμπάρι και καλύτερα να καβαλήσουνε τα πράσινα άλογά τους και να πάνε σπίτι τους ολοταχώς.

http://www.oikoen.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=386:2010-10-11-05-30-06&catid=50:2009-05-31-18-02-12&Itemid=84

Παγκόσμια Ημέρα Ψυχικής Υγείας

ΘΕΣΣΑΛΟΣ
-
0
http://thumbp2.mail.vip.ird.yahoo.com/tn?sid=70931694320888516&mid=ADRuUtQAAG3hTLJXrwh8NQ10hH4&midoffset=1_1947759&partid=2&f=248&fid=Inbox 
γράφει ο   Σταύρος Λιλόγλου*

Με αφορμή την Παγκόσμια ημέρα Ψυχικής Υγείας την Κυριακή (10/10), τα στοιχεία που έρχονται από έρευνες είναι αποκαλυπτικά: Πάνω από 150 εκατομμύρια άνθρωποι σε όλον τον κόσμο πάσχουν από κατάθλιψη, ενώ στη χώρα μας 10 με 12% του συνολικού πληθυσμού πάσχει από κάποια ψυχική ασθένεια.Σϋμφωνα με τα στοιχεία του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας, ως το 2020 η κατάθλιψη θα γίνει η δεύτερη αιτία θανάτου παγκοσμίως.
Από την άλλη, 25 εκατομμύρια άνθρωποι πάσχουν από σχιζοφρένεια ενώ 95 εκατομμύρια υποφέρουν από διαταραχές σχετιζόμενες με κατάχρηση αλκοόλ.
Όσον αφορά την χώρα μας και σύμφωνα με πανεπιστημιακές έρευνες, μόλις το 80% όσων πάσχουν από κατάθλιψη αναζητούν βοήθεια και λιγότερο από το 50% προσφεύγει στη στήριξη του γιατρού.
Οι σωματικές ασθένειες συνδέονται άμεσα με τις ψυχικές διαταραχές. Σύμφωνα με τους ειδικούς, οι τέσσερις σοβαρότερες σωματικές παθήσεις (καρκίνος, καρδιοαγγειακά νοσήματα, διαβήτης και αναπνευστικά) φαίνεται ότι ενισχύονται κατ’αρχάς από μια ψυχική διαταραχή, και κυρίως οι ίδιες προκαλούν τις ψυχικές διαταραχές.

Πραγματικά, υπάρχουν πολλά ερευνητικά δεδομένα που έχουν δείξει συν-νοσηρότητα (συνύπαρξη) σωματικών και ψυχικών νοσημάτων σε πολύ μεγαλύτερο ποσοστό από το αναμενόμενο καθώς και άλλα δεδομένα που έχουν δείξει σοβαρές ψυχολογικές επιπτώσεις που προκύπτουν από τα χρόνια σωματικά νοσήματα (χρόνιο άγχος, κατάθλιψη, υποβάθμιση της ποιότητας ζωής, παραμέληση εαυτού κλπ).

 Η πιθανότητα να υπάρχει κατάθλιψη σε έναν ασθενή με χρόνιο σωματικό νόσημα αυξάνεται από 10-25% στις γυναίκες και 5-12% στους άνδρες (ποσοστά που ισχύουν για τον γενικό πληθυσμό), σε 25-33% όταν πάσχει κανείς από ένα χρόνιο σωματικό νόσημα.

Ότι ισχύει για την κατάθλιψη, ισχύει σε ορισμένο βαθμό και για το χρόνιο άγχος που συνοδεύει συχνά τα χρόνια σωματικά νοσήματα.

Το άγχος αυτό μπορεί να εκφράζεται με επίμονα ψυχολογικά συμπτώματα (αγωνία για το πώς θα εξελιχθεί η νόσος, ποιο βαθμό αναπηρίας θα προκαλέσει, πώς θα ανταπεξέλθει ο ασθενής στις οικονομικές απαιτήσεις που συνεπάγεται η πάθησή του, τι επιπτώσεις θα έχει στα συγγενικά του πρόσωπα κλπ) μπορεί όμως να εκφράζεται και με σωματικά συμπτώματα (δύσπνοια, ζάλη, κεφαλαλγία κλπ).


* Ο   Σταύρος Λιλόγλου είναι καθηγητής φυσικής αγωγής ,έχει διατελέσει, Άμισθος συνεργάτης του Παν/μιου Αθηνών, προπονητής του  ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΥ ΠΕΙΡΑΙΑ και είναι  υποψήφιος δημοτικός σύμβουλος Κερατσινίου-Δραπετσώνας με τον συνδυασμό “ΚΑΛΗ ΜΕΡΑ”, του Λουκά Τζανή.

«Η κυρία δεν γυρίζει»

ΘΕΣΣΑΛΟΣ
-
0

Του Πασχου Mανδραβελη

Το φθινόπωρο του 1980 μία λέξη κυριαρχούσε στα πρωτοσέλιδα των βρετανικών εφημερίδων: «U-turn». Η οικονομία τής Γηραιάς Αλβιώνος βρισκόταν επί πολλά έτη στη χειρότερη μεταπολεμική ύφεση, αλλά οι πρώτες τομές τής νέας κυβέρνησης υπό τη Μάργκαρετ Θάτσερ, είχαν ως αποτέλεσμα και την αύξηση της ανεργίας. Ετσι λοιπόν, όλοι περίμεναν την επανάληψη της ιστορίας. Οι δημοσιογράφοι θύμιζαν τη στροφή των 180 μοιρών που έκανε ο προκάτοχός της συντηρητικός πρωθυπουργός Εντουαρντ Χιθ, όταν το 1972 -υπό την πίεση των συνδικάτων και την αύξηση της ανεργίας- αναγκάστηκε να εγκαταλείψει το μετριοπαθές μεταρρυθμιστικό του πρόγραμμα.
Το πρόγραμμα φιλελευθεροποίησης της οικονομίας, ως απάντηση στη βαθιά ύφεση της οικονομίας, είχε συνταχθεί προεκλογικά το 1970 από τη σκιώδη κυβέρνηση του Εντουαρτ Χιθ στο ξενοδοχείο Σέλσντον. Παρά το γεγονός ότι πολεμήθηκε σκληρά (ο τότε Εργατικός πρωθυπουργός Χάρολντ Γουίλσον το χαρακτήρισε «αντιδραστικό»), οι Συντηρητικοί κέρδισαν τις εκλογές του 1970. Μέχρι το
1972 όμως το «πρόγραμμα Σέλσντον» ήταν νεκρό, και στην ταφόπλακά του ο Τύπος έγραψε τη λέξη «U-turn».
Ολοι, λοιπόν, περίμεναν ότι στις 10 Οκτωβρίου του 1980, που γινόταν το συνέδριο των Συντηρητικών στο Μπράιτον, η Μάργκαρετ Θάτσερ θα επαναλάμβανε την ιστορία. Εξω από το συνεδριακό κέντρο βρίσκονταν χιλιάδες διαδηλωτές φωνάζοντας συνθήματα για το «δικαίωμα στη δουλειά». Αρκετά στελέχη του συντηρητικού κόμματος ήθελαν να δουν την «κυριούλα με την τσάντα» να τρώει τα μούτρα της· το συνέδριο του Μπράιτον ήταν κι ένας χώρος ξεκαθαρίσματος των λογαριασμών μεταξύ της συντηρητικής πτέρυγας των Τόρις που δεν ήθελαν να αλλάξει τίποτε και των νεοφιλελεύθερων που είχαν πάρει το όνομα «ομάδα Σέλσντον». Η Μάργκαρετ Θάτσερ φορώντας το κλασικό μπλε ταγιεράκι ανέβηκε στο βήμα και ξεκαθάρισε τα πράγματα. «Γι’ αυτούς που περιμένουν με κομμένη την ανάσα για το αγαπημένο κλισέ των ΜΜΕ, το U-turn, ένα έχω να πω: You turn if you want. (Γυρίστε εσείς αν θέλετε). Η κυρία δεν γυρίζει».
Εχουν ειπωθεί πολλά για το πρόγραμμα σοκ στη βρετανική οικονομία από τη Μάργκαρετ Θάτσερ. Θετικά κι αρνητικά. Ενα, όμως, πράγμα παραδέχονται όλοι. Δεν άλλαξε μόνο τη Βρετανία, άλλαξε όλο τον κόσμο. Στο τέλος της δεκαετίας του ’70 όλες οι δυτικές οικονομίες ήταν ημισοβιετικές. Οι βασικές βιομηχανίες ήταν εθνικοποιημένες και βασικό δόγμα ήταν ο κεντρικός σχεδιασμός της οικονομίας. Παρά το γεγονός ότι τα οικονομικά αδιέξοδα ήταν ορατά -υπήρχε ταυτόχρονα πληθωρισμός με ανεργία, κάτι που η οικονομική ορθοδοξία της εποχής θεωρούσε αδύνατον- κανείς δεν τολμούσε να διανοηθεί ότι η απελευθέρωση της οικονομίας ήταν η λύση. Ο Εντουαρτ Χιθ κάτι ψέλλισε, αλλά κατέληξε μετά το U-turn σε ακόμη χειρότερο κρατικό προγραμματισμό: το 1974 οι βιομηχανίες θα δούλευαν τρεις μέρες την εβδομάδα για να κάνουν οικονομία στο ηλεκτρικό ρεύμα, που η λευκή απεργία των ανθρακωρύχων το είχε κάνει προϊόν εν ελλείψει.
Λίγες μέρες μετά το δραματικό συνέδριο στο Μπράιτον, η Θάτσερ επιβεβαίωσε τη φράση «η κυρία δεν γυρίζει» με την κατάθεση του προϋπολογισμού για το 1981. Παρά το γεγονός ότι η οικονομία βρισκόταν σε ύφεση και παρά την ανοιχτή επιστολή 364 μεγάλων οικονομολόγων, αύξησε δραματικά τους φόρους! Ταυτόχρονα όμως προχωρούσε και σε ιδιωτικοποιήσεις δημοσίων οργανισμών, με πρώτη την «Εθνική Εταιρία Φορτηγών». Η τεράστια συμμετοχή των πολιτών στην προεγγραφή για την αγορά μετοχών ήταν πράσινο φως για την περαιτέρω ανάπτυξη, αυτού που αργότερα ονομάστηκε «λαϊκός καπιταλισμός». Ολες οι μεγάλες κρατικές εταιρείες, από αυτοκινητοβιομηχανίες μέχρι σιδηροδρόμους, βγήκαν προς πώληση.
Αυτή η πολιτική όμως δεν ήταν χωρίς κοινωνικές επιπτώσεις. Το 1982 πρέπει να ήταν η χειρότερη χρονιά για τη «Μάγκι», όπως βάφτισε ο λαϊκός τύπος την πρωθυπουργό. Τα θετικά αποτελέσματα της πολιτικής της δεν ήταν ακόμη ορατά (η βρετανική οικονομία άρχισε να ανακάμπτει το 1983), ενώ οι άνεργοι που ήταν δύο εκατομμύρια πριν από την ανάληψη της πρωθυπουργίας της, έφτασαν στα μέσα του 1982 τα τρία εκατομμύρια. Πολλοί ισχυρίζονται ότι η Θάτσερ δεν θα επιβίωνε πολιτικά, αν το δικτατορικό καθεστώς της Αργεντινής δεν τής έδινε την ευκαιρία, εκείνη τη δύσκολη χρονιά, να κάνει τον πόλεμο στα Φόκλαντς. Η αποφασιστικότητά της (που όπως αποκάλυψαν αργότερα τα σοβιετικά αρχεία, κατέπληξε το Πολιτμπιρό, το οποίο θεωρούσε τις δυτικές κοινωνίες πολύ μαλθακές να κάνουν πόλεμο) και η εύκολη σχετικά νίκη τής έδωσαν την πολιτική ανάσα που χρειαζόταν μέχρι να παρουσιάσει η οικονομία σημάδια ανάκαμψης.
Η κληρονομιά της «Σιδηράς Κυρίας» (χαρακτηρισμός που της κόλλησε το Ράδιο Μόσχα το 1976, έπειτα από μια σφοδρή επίθεση της Θάτσερ στην επεκτατική πολιτική της ΕΣΣΔ) είναι αμφιλεγόμενη. Κάποιοι αμφισβητούν ότι η έκρηξη της βρετανικής οικονομίας μετά το 1983 ήταν αποτέλεσμα των πολιτικών της επιλογών. Ισχυρίζονται ότι ανέλαβε την εξουσία όταν η οικονομία βρισκόταν στα χειρότερά της, πληγωμένη από δύο πετρελαϊκές κρίσεις και απλώς καβάλησε το κύμα της ανάκαμψης της παγκόσμιας οικονομίας. Οι υποστηρικτές της ισχυρίζονται -και τεκμηριωμένα- ότι η ύφεση της βρετανικής οικονομίας ξεκίνησε στις αρχές της δεκαετίας του ’70, πολύ πριν από την πρώτη πετρελαϊκή κρίση του 1973 και συνεχίστηκε μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του ’80. Σε εκείνο που έχουν δίκιο οι επικριτές της είναι ότι με την πολιτική της ξήλωσε ολόκληρο τον παραγωγικό ιστό της χώρας (βιομηχανίες, ορυχεία κ. λπ.) κάνοντας έτσι τη Βρετανία χρηματοοικονομικό κέντρο του κόσμου, αλλά την οικονομία της εξαιρετικά ευαίσθητη στους χρηματοοικονομικούς κύκλους και συνεπώς ασταθή. «Αν σταθερή οικονομία σημαίνει στάσιμη οικονομία, τότε έχουν δίκιο» είπε στο BBC ο πρόεδρος του «Ινστιτούτου Ανταμ Σμιθ» Μάντσεν Πάιρι. Η αλήθεια, βέβαια, είναι ότι τώρα η Βρετανία ζει την τρίτη βαθιά ύφεση μετά την «επανάσταση της Μάγκι», με πρώτη εκείνη στα χρόνια του Μέιτζορ, όταν ο Τζορτζ Σόρος κατάφερε να γονατίσει τη βρετανική λίρα.
Η αλήθεια πρέπει να βρίσκεται κάπου στη μέση. Κανείς δεν αμφισβητεί ότι η απελευθέρωση των αγορών μείωσε το λειτουργικό κόστος της οικονομίας. Κανείς επίσης δεν αμφισβητεί ότι το ευρύ πρόγραμμα ιδιωτικοποιήσεων απελευθέρωσε παραγωγικές δυνάμεις της βρετανικής οικονομίας. Αυτό δεν πέρασε απαρατήρητο ούτε στο Κρεμλίνο του Γκορμπατσόφ, όπου με αφορμή τις πολιτικές της Θάτσερ έγιναν πολλές και μεγάλες συζητήσεις για τον ρόλο της αγοράς στην οικονομία.
Ο Γκόρντον Μπράουν χρόνια μετά έκανε μια αρκετά ψύχραιμη αποτίμηση της θητείας της: «Ενώ κατανόησε ότι έπρεπε να απαλλάξει την οικονομία από τις πολλές ρυθμίσεις, που δημιουργήθηκαν τις δεκαετίες του ’40 και ’50, δεν κατάλαβε ότι υπήρχαν κι άλλα προβλήματα: Η υποεπένδυση στην παιδεία και στην υγεία, οι οδικές υποδομές που κατέρρεαν, η έλλειψη πνεύματος κοινότητας στη χώρα, η έλλειψη ευκαιριών σε κάποιες ομάδες πληθυσμού· αυτά είναι προβλήματα που πρέπει να απαντηθούν αν θες να έχεις μακροχρόνια μια επιτυχημένη οικονομία… Αυτό που επί της ουσίας έκανε η κ. Θάτσερ ήταν να καταστρέψει παλιούς θεσμούς που η χρησιμότητά τους είχε τελειώσει, αλλά απέτυχε να χτίσει νέους, να δημιουργήσει νέες πρακτικές που θα εξασφάλιζαν την ευημερία μακροχρόνια».
Είπε…Για τον φιλελευθερισμό: «Δεν υπάρχει εναλλακτικός δρόμος». Η αγαπημένη έκφραση της Μάργκαρετ Θάτσερ που έμεινε στην ιστορία με το αρκτικόλεξο ΤΙΝΑ («There Is No Alternative»)
Για την κοινωνία: «Δεν υπάρχει αυτό το πράγμα που λέγεται κοινωνία. Υπάρχουν τα άτομα, άνδρες και γυναίκες, όπως υπάρχουν και οι οικογένειες»
Για το κράτος πρόνοιας: «Κανείς δεν θα θυμόταν τον καλό Σαμαρείτη αν είχε μόνο καλές προθέσεις. Είχε επίσης και λεφτά»
Για την κυβέρνηση: «Δεν με νοιάζει αν μιλούν πολύ οι υπουργοί μου, όταν κάνουν αυτό που τους λέω»
Για τις γυναίκες: «Στην πολιτική, αν θες να ειπωθεί κάτι, ρώτα ένα άνδρα. Αν θες να γίνει κάτι, ρώτα μια γυναίκα»
Για την αντιπολίτευση: «Αν αυτοί που με επικρίνουν με έβλεπαν να περπατώ πάνω στον Τάμεση, θα έλεγαν ότι δεν ξέρω κολύμπι»
Για τον μεσαίο χώρο: «Είναι πιο επικίνδυνο να είσαι στη μέση του δρόμου. Μπορεί να σε χτυπήσουν αυτοκίνητα και από τις δύο πλευρές»
Για την εξουσία: «Το να είσαι ισχυρός είναι όπως το να είσαι Κυρία. Αν πρέπει να λες στους άλλους ότι είσαι, δεν είσαι»
Για τον διάδοχό της Τζον Μέιτζορ: «Δεν θα κρατώ το τιμόνι, αλλά θα είμαι μια πολύ καλή οδηγός στο πίσω κάθισμα»
Προβλέψεις: «Καμιά γυναίκα στην εποχή μας δεν θα γίνει πρωθυπουργός, υπουργός Οικονομικών ή Εξωτερικών. Οπως και να έχει το πράγμα, εγώ δεν θα ήθελα ποτέ να γίνω πρωθυπουργός, είναι 100% σίγουρο» (συνέντευξη το 1969)
Είπαν…Φρανσουά Μιτεράν: «Η Θάτσερ δεν μου αρέσει, ούτε σαν γυναίκα ούτε σαν άνδρας»
Peter Jay, Βρετανός καθηγητής Oικονομικών: «Εξηγώντας τον μονεταρισμό στη Μάργκαρετ Θάτσερ, αισθάνεσαι σαν τον καθηγητή γεωγραφίας που δείχνει έναν παγκόσμιο χάρτη στον Τσένγκις Χαν»
Ντένις Θάτσερ, ο σύζυγος: «Εγώ φορώ τα παντελόνια σπίτι, αλλά επίσης τα πλένω και τα σιδερώνω»
Διαβάστε– Μάρκος Δραγούμης, «Πορεία προς τον φιλελευθερισμό», εκδ. Ευρωεκδοτική. Η πιο πλήρης εγκυκλοπαίδεια φιλελεύθερων ιδεών στα ελληνικά. Βρίσκεται ηλεκτρονικά στο http: //e-rooster. gr
– John Gray, «Απατηλή αυγή. Οι αυταπάτες του παγκόσμιου καπιταλισμού», εκδ. Πόλις. Η πιο σοβαρή κριτική στις φιλελεύθερες ιδέες που κυκλοφορεί στα ελληνικά (μακριά από τις ιερεμιάδες των εγχώριων αριστερών) από έναν πρώην σύμβουλο της Θάτσερ.

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_1_10/10/2010_418227

Η ΕΞΟΔΟΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ

ΘΕΣΣΑΛΟΣ
-
0
europe_486815Τα κοινωνικά προβλήματα της χώρας μας, οι πολιτικές λύσεις, η σημερινή μας κυβέρνηση, η ελληνική οικονομική πραγματικότητα, η συνετή ελαχιστοποίηση του δημοσίου χρέους και οι δυνατότητες ανάπτυξης της Ελλάδας
Υπάρχει εναλλακτική πολιτική ανάπτυξης και αντιμετώπισης της κρίσης, ή μήπως είναι μονόδρομος (ο οποίος πιθανότατα οδηγεί σε αδιέξοδο), η σημερινή πολιτική της (σκιώδους) κυβέρνησης – του «περιοδικά ανανεώσιμου μνημονίου» καλύτερα, το οποίο υπογράφηκε χωρίς την πλειοψηφία των 180 μελών του Ελληνικού κοινοβουλίου; Υπάρχει κάποιος ρεαλιστικός τρόπος, ο οποίος να μας επιτρέπει να αντιμετωπίσουμε με επιτυχία τα τεράστια οικονομικά προβλήματα της χώρας μας;
Υπάρχει ελπίδα δηλαδή, έστω με μεγάλες θυσίες εκ μέρους μας, να μηδενίσουμε τα τεράστια ελλείμματα, να ξεφύγουμε από την παγίδα του δημοσίου χρέους, να μην ξεπουλήσουμε τη δημόσια περιουσία, να αντιμετωπίσουμε με επιτυχία την ύφεση, να καταπολεμήσουμε την ανεργία και να αναδιανέμουμε ορθολογικά τα εισοδήματα; Μπορούμε να ανεξαρτητοποιηθούμε από το ΔΝΤ, να επανακτήσουμε την Εθνική μας κυριαρχία, να μην υποταχθούμε στις οδηγίες του Καρτέλ, να μην «αποικιοκρατηθούμε» από κανέναν ισχυρό (Η.Π.Α., Γερμανία, Κίνα κλπ), καθώς επίσης να επιλύσουμε όλες τις υπόλοιπες «χρόνιες ασθένειες» της Ελλάδας, οι οποίες δεν είναι μόνο οικονομικές, αλλά επίσης πολιτικές, κοινωνικές και πολιτισμικές;
Προφανώς, εάν δεν απαντήσουμε «πειστικά» στα ερωτήματα αυτά, η χώρα μας θα καταστραφεί, αφού «εάν ο κυβερνήτης δεν ξέρει που οδηγεί το σκάφος του, κανένας άνεμος δεν είναι ευνοϊκός», όπως πολύ σωστά ανέφερε ο Σενέκας. Ο διάβολος, το Καρτέλ στην προκειμένη περίπτωση και οι πανίσχυρες χώρες που το υπηρετούν, έχει άπειρα «μέσα» στη διάθεση του, δυσκολεύοντας κατά πολύ τις προσπάθειες μας να αντισταθούμε – πόσο μάλλον όταν οι «ασθένειες» που προκαλεί, διαφθείροντας όλους όσους επιχειρούν να «αντιταχθούν» στα σχέδια του εξελίσσονται, στις περισσότερες των περιπτώσεων, σε ανίατες επιδημίες.           
Ολοκληρώνοντας τον πρόλογο, θεωρούμε σκόπιμο να ξεκινήσουμε τη μικρή μας ανάλυση από τα κοινωνικά/πολιτιστικά προβλήματα της Ελλάδας, αφού δεν μπορούμε να εξέλθουμε από την κρίση, χωρίς την «αμέριστη» συμμετοχή της κοινωνίας – του συνόλου των Ελλήνων Πολιτών δηλαδή. Κατά την άποψη μας εάν, όπως συμβαίνει με όλα τα φυσικά φαινόμενα, δεν επικεντρωθούμε στις αιτίες που προκάλεσαν την κρίση, αλλά στα αποτελέσματα της (στο οικονομικό αδιέξοδο της χώρας μας εν προκειμένω), απλά και μόνο θα διαιωνίζεται το πρόβλημα – έστω και προσωρινά «αδρανοποιημένο».
Στη συνέχεια, θα αναφερθούμε στην Πολιτική, αφού δεν αρκεί να βρούμε τις λύσεις, τις εναλλακτικές δυνατότητες δηλαδή για να ξεφύγουμε από τα αδιέξοδα, εάν δεν έχουμε τον τρόπο εφαρμογής τους – ακόμη περισσότερο, από ποιους θα δρομολογηθούν με επιτυχία οι απαιτούμενες ενέργειες «απελευθέρωσης» της χώρας μας. Περαιτέρω, θα περιγράψουμε την οικονομική κατάσταση της Ελλάδας, με τη βοήθεια του προσχεδίου του προϋπολογισμού μας (2011), ενώ στο τέλος θα επικεντρωθούμε στις εναλλακτικές δυνατότητες εξόδου μας από την κρίση. 
ΤΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ ΜΑΣ
Σίγουρα δεν είναι λίγοι αυτοί που γνωρίζουν τι συμβαίνει «εκεί έξω» – στα «γκέτο» της Αθήνας (πέρα από τη συνεχώς διευρυνόμενη «νοητική απαγορευτική γραμμή», όπως την αποκαλούν χαρακτηριστικά οι ταξιτζήδες), αλλά και των μεγάλων ή μικρών άλλων πόλεων της χώρας μας. Ο θυμός, η απογοήτευση, η πίκρα και η (αυτό) καταστροφική μανία συσσωρεύονται μέρα με την ημέρα, προδιαγράφοντας εξελίξεις που αδυνατούμε σήμερα να συλλάβουμε με τα φαντασία μας. Πρόκειται για ένα ηφαίστειο που «βράζει», για μία πηγή πόνου και πίκρας που διαρκώς διευρύνεται – από τα χαμηλότερα εισοδηματικά στρώματα, στα μεσαία και πολύ σύντομα στα υψηλότερα.
Η ανεργία που προδιαγράφεται, πόσο μάλλον η αδυναμία απασχόλησης των νέων στα «πρότυπα» της Ισπανίας (άνω του 40%), θα οδηγήσει σε μία τρομακτική έκρηξη του ηφαιστείου, από την οποία πολύ δύσκολα θα ξεφύγουν όλοι όσοι τελικά δεν θα μεταναστεύσουν. Αρκεί να ακούσει κανείς την «υπό-κοσμική» (underground) μουσική των νεαρών Ελλήνων, ένα συνδυασμό ρεμπέτικων και σύγχρονων ήχων, με εξαθλιωμένους στίχους, γεμάτους πόνο, αυτοκαταστροφικές τάσεις, έντονη πίκρα, αποστροφή, απογοήτευση και αηδία για τα κοινωνικά πρότυπα (Πολιτική, Εκκλησία, ΜΜΕ, Αστυνομία, Δικαστική Εξουσία κλπ), για να καταλάβει πόσο κοντά βρισκόμαστε στην καταστροφή (δια μέσου της απόλυτης κοινωνικής «σήψης»).
Η χώρα μας λοιπόν δεν είναι ψυχικά υγιής, με την έννοια ότι «καθορίζεται» όλο και περισσότερο από την προσαρμογή του ατόμου στις ανάγκες της κοινωνίας του – δυστυχώς όχι από την προσαρμογή της κοινωνίας, στις ανάγκες του ανθρώπου. Μία υγιής κοινωνία δίνει προοπτικές στους νέους, ενώ αναπτύσσει την ικανότητα του ατόμου να αγαπά τους συνανθρώπους του, να μορφώνεται, να καλλιεργείται, να εργάζεται δημιουργικά, να είναι ευτυχισμένος, να εξελίσσει τη λογική του, να διαμορφώνει σωστά την αντικειμενικότητα του και να έχει μία αίσθηση του εγώ, η οποία να βασίζεται στην εμπειρία των δικών του παραγωγικών δυνάμεων (E.From).
Αντίθετα, μία μη υγιής κοινωνία, όπως αυτή που βιώνουμε σήμερα, είναι εκείνη που δημιουργεί την αποστροφή, την αμοιβαία εχθρότητα και τη δυσπιστία, η οποία μεταμορφώνει τον άνθρωπο σε άβουλο όργανο χρήσης και εκμετάλλευσης των άλλων – που του αποστερεί την αίσθηση του εγώ, εκτός εάν υποτάσσεται στους ισχυρούς ή γίνεται αυτόματο.
Περαιτέρω γνωρίζοντας ότι, η μη ικανοποίηση των βασικών αναγκών μας (πείνα, δίψα, ύπνος) οδηγεί στην παράνοια, ενώ η περιορισμένη «κάλυψη» τους, η μη ποιοτική και ποσοτική δηλαδή, δημιουργεί νευρώσεις, ανάλογες με το βαθμό της (μη) «εξυπηρέτησης» των αναγκών, τα αποτελέσματα των μέχρι σήμερα α-κοινωνικών πολιτικών, προδιαγράφουν ένα εξαιρετικά ζοφερό μέλλον. Ειδικά ο τομέας της εκπαίδευσης, στον οποίο επικρατεί σχεδόν απόλυτη αδιαφορία, σε συνδυασμό με ένα ανελέητο κυνήγι χρημάτων (φροντιστήρια κλπ), εις βάρος των μαθητών, των σπουδαστών και των γονέων, είναι μία ωρολογιακή βόμβα στα θεμέλια της κοινωνίας μας – η οποία αργά ή γρήγορα θα εκραγεί, με ανυπολόγιστες συνέπειες για τις επόμενες γενιές των Ελλήνων.
Χωρίς να επεκταθούμε περαιτέρω, η διαφθορά, η διαπλοκή, η ανεντιμότητα, η αδικία, η πονηριά, η ανυπαρξία επαγγελματικού ήθους, τα άθλια «κοινωνικά πρότυπα», οι απίστευτα χαμηλής ποιότητας τηλεοπτικές εκπομπές, οι οποίες θυσιάζουν τον πολιτισμό στο βωμό της ακροαματικότητας και του κέρδους, η «εχθρική κοινωνία», η αδιαφορία του ανθρώπου για τον άνθρωπο, η ανυπαρξία «πλαισίου», καθώς επίσης το τέχνασμα και η ευκαιρία που χαρακτηρίζουν τη σύγχρονη Ελλάδα, δεν πρόκειται να επιτρέψουν τη διαφυγή της από τη σημερινή κρίση, ακόμη και αν της χαριστεί το σύνολο του χρέους της – εκτός εάν αλλάξουν ριζικά νοοτροπίες, σαν αποτέλεσμα πολιτικών και κοινωνικών «μεταρρυθμίσεων» προς όφελος του ατόμου (χωρίς να είναι φυσικά εις βάρος του συνόλου).         
ΤΑ ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ
‘Όπως έχουμε αναλύσει σε προηγούμενα κείμενα μας, η μοναδική προστασία μας απέναντι στην οικονομική εξουσία είναι η Πολιτική – οπότε είμαστε υποχρεωμένοι να την ενισχύουμε όσο καλύτερα μπορούμε. Στην περίπτωση όμως που η Πολιτική υποτάσσεται και υπηρετεί την οικονομική εξουσία, η θέση μας γίνεται εξαιρετικά δύσκολη – αφού παύει πια να λειτουργεί η Δημοκρατία, «ελαχιστοποιούνται» οι διαφορές μεταξύ των κομμάτων εξουσίας, ενώ τα εκλογικά μας δικαιώματα απλά καθορίζουν τους εκάστοτε «μισθοφόρους» των σκιωδών κυβερνήσεων.   
Σε διεθνές επίπεδο τώρα, φαίνεται να οδηγούμαστε πίσω στον καπιταλισμό του 19ου αιώνα. Το χαρακτηριστικότερο στοιχείο του καπιταλισμού εκείνης της εποχής ήταν, πάνω από όλα, η ανελέητη εκμετάλλευση του εργαζομένου. Οι εργοδότες πίστευαν ότι ήταν φυσικός ή κοινωνικός νόμος, το να ζουν εκατοντάδες χιλιάδες εργατών στο μεταίχμιο της λιμοκτονίας – ενώ ο ιδιοκτήτης κεφαλαίου δικαιωνόταν ηθικά εάν, επιδιώκοντας το κέρδος, εκμεταλλευόταν στο μέγιστο δυνατό βαθμό την εργασία που «ενοικίαζε».
Δεν υπήρχε καμία σχεδόν έννοια ανθρώπινης αλληλεγγύης, μεταξύ του ιδιοκτήτη κεφαλαίου και των εργατών – επικρατούσε πέρα για πέρα ο νόμος της οικονομικής ζούγκλας. Ο κάθε επιχειρηματίας προσπαθούσε να πουλήσει φθηνότερα από τις τιμές του ανταγωνιστή του, ενώ η μάχη του ανταγωνισμού ανάμεσα σε ίσους ήταν τόσο ανελέητη και απεριόριστη, όσο και η εκμετάλλευση των εργαζομένων. Ως κύριος ρυθμιστής η αγορά, είχε απαλλαγεί εντελώς από όλους τους μέχρι τότε περιορισμούς και είχε γίνει η μοναδική κοινωνική αξία των καπιταλιστικών κρατών.
Στον 20ο αιώνα όμως οι συνθήκες άλλαξαν ριζικά – ενώ με τη βοήθεια της ανάπτυξης, οι εργαζόμενοι κατάφεραν να κερδίσουν το «κοινωνικό κράτος», καθώς επίσης μία σειρά «παραχωρήσεις» εκ μέρους των ιδιοκτητών κεφαλαίου.
Δυστυχώς στον 21ο αιώνα, σε αυτόν δηλαδή που διανύουμε σήμερα, το Κεφάλαιο, (οργανωμένο σε πανίσχυρα, πολυεθνικά και «συστημικά» επικίνδυνα Καρτέλ), με τη βοήθεια της παγκοσμιοποίησης, της «κατάλυσης» των σοσιαλιστικών κρατών, του ανοίγματος των συνόρων (μετά την πτώση του βερολινέζικου τοίχους), καθώς επίσης της κυριαρχίας του επί της Πολιτικής, κατάφερε να αντιστρέψει τους όρους – εξελίσσοντας το «σύστημα» στο σημερινό μονοπωλιακό καπιταλισμό, με αντίπαλο «δέος» τον απολυταρχικό καπιταλισμό (Κίνα, Ρωσία).
Στα πλαίσια αυτά η Ελλάδα, η Πολιτική της οποίας «αλώθηκε» ανάλογα, έχει μετατραπεί δυστυχώς σε ένα πεδίο μάχης των δύο αντιπάλων συστημάτων, καθώς επίσης των τεσσάρων (η Ρωσία θα ακολουθήσει τις Η.Π.Α., Γερμανία και Κίνα) ισχυρότερων κρατών του πλανήτη.
Επί πλέον, ανεξάρτητα από τον εκάστοτε ηγέτη τους, τα κόμματα εξουσίας της χώρας μας είναι υποταγμένα στους εσωτερικούς μηχανισμούς τους – σε αυτή δηλαδή τη διεφθαρμένη και «διαπλεγμένη» υπόγεια εξουσία, η οποία οδήγησε την Ελλάδα στη χρεοκοπία. Οι επαγγελματίες πολιτικοί, αυτοί δηλαδή που παραμένουν αιώνια στα έδρανα της Βουλής ή στους μηχανισμούς των κομμάτων, αποτελούν δυστυχώς τον κανόνα και όχι την εξαίρεση (αφού δεν αλλάζουν, τουλάχιστον ανά 8ετία, ενώ όλοι μας έχουμε δικαίωμα στο εκλέγεσθαι – όχι μόνο οι κομματικοί υπάλληλοι). Τέλος, ο διαχωρισμός των εξουσιών (νομοθετική, εκτελεστική, δικαστική – ελεγκτική,  αυτοδιοικητική, ενημερωτική) είναι μάλλον θεωρητικός, αν όχι ανύπαρκτος – γεγονός που δεν επιτρέπει καμία αισιοδοξία, εάν δεν αποκατασταθεί η «τάξη».   
Επομένως, το πολιτικό πρόβλημα της Ελλάδας, όπως επίσης αρκετών άλλων χωρών, είναι πολυσύνθετο. Εάν δεν επιλυθεί ριζικά, δια μέσου της δημιουργικής καταστροφής, εάν δηλαδή δεν πάψουν να διαιωνίζονται οι επαγγελματίες πολιτικοί, οι «μισθοφόροι» ευρύτερα της οικονομικής εξουσίας και εάν δεν αντικατασταθούν οι «σάπιοι» κομματικοί και λοιποί μηχανισμοί από καινούργιους, σε νέες βάσεις, είναι αδύνατον να υπάρξει μέλλον για τη χώρα μας – ακόμη και αν μας χαρισθεί ολόκληρο το δημόσιο χρέος μας.
Η ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΜΑΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ
Όλοι γνωρίζουμε χωρίς καμία αμφιβολία το ότι, η σημερινή μας κυβέρνηση είχε σαφή εικόνα των προβλημάτων της οικονομίας μας, όταν «υπεξαίρεσε» την ψήφο των Ελλήνων, υποσχόμενη «παροχές», τις οποίες δεν είχε την παραμικρή πρόθεση ή, έστω, δυνατότητα να εκπληρώσει. Επομένως, θα πρέπει να υπήρχε κάποιος άλλος λόγος, για χάρη του οποίου αγωνίσθηκε να καταλάβει «πραξικοπηματικά» την εξουσία – πόσο μάλλον όταν αυτού καθεαυτού η αλλαγή μίας κυβέρνησης, στα πρώτα χρόνια της «θητείας» της, εν μέσω διεθνούς και εγχώριας τεράστιας κρίσης, είναι καταστροφική για οποιαδήποτε χώρα.
Ποιος ήταν ο λόγος λοιπόν, για τον οποίο η κυβέρνηση μας επιδίωξε την κατάληψη της χώρας, ζητώντας ένα χρόνο πριν (2008) τις πρόωρες εκλογές την ψήφο των Πολιτών της; Μη έχοντας τη δυνατότητα να γνωρίζουμε, αν και έχουμε αναφερθεί στα στάδια εκείνα που μας οδήγησαν στα νύχια του ΔΝΤ (άρθρο μας), μας απομένει μόνο η απλή καταγραφή μερικών υποθετικών σεναρίων, από τα πολλά που κυκλοφορούν ευρύτερα: 
(α) Η Ευρώπη είχε δυστυχώς υποτιμήσει τον κίνδυνο εκ μέρους των Η.Π.Α. ενώ δεν είχε προβλέψει τη σχεδιαζόμενη απόβαση του ΔΝΤ, καθώς επίσης να προβλήματα που θα προκαλούνταν στο κοινό της νόμισμα.  Η μοναδική φροντίδα της ήταν η εξόφληση των δανείων που είχαν δώσει οι τράπεζες των χωρών της Ευρωζώνης στην Ελλάδα – κυρίως γερμανικές και γαλλικές. Αντίθετα, ο σκοπός των Η.Π.Α. ήταν η άλωση της Ευρώπης, σε συνδυασμό με την διάλυση της Ευρωζώνης – προς όφελος της «ηγεμονίας» του δολαρίου, σαν παγκοσμίου αποθεματικού νομίσματος, ενόψει της ανάγκης εκτύπωσης νέων δολαρίων σε τεράστιες (πληθωριστικές) ποσότητες. 
Έτσι λοιπόν οι Η.Π.Α. (το Καρτέλ καλύτερα), πάντοτε προνοητικές και επιθετικές, τοποθέτησαν τη σημερινή κυβέρνηση μας στη θέση της, σε συνεργασία με την προηγούμενη – στο ρόλο του Δούρειου Ίππου και με ανταλλάγματα, τα οποία ο καθένας μας μπορεί να φαντασθεί. Το ότι αμέσως μετά τις εκλογές του Οκτωβρίου (έξι μήνες πριν από την υποχρεωτική κατάθεση των στοιχείων) ανακοινώθηκε ο διπλασιασμός του ελλείμματος της χώρας μας, χωρίς την ταυτόχρονη λήψη μέτρων, δεν αναζητήθηκε η λύση του εσωτερικού δανεισμού (Εθνικά Ομόλογα), ενώ τον Ιανουάριο δεν έγινε χρήση δανειακών χρημάτων ύψους άνω των 30 δις € (με επιτόκιο συν 1,8%), παρά το ότι είχαμε ήδη εισέλθει στην κρίση των κρίσεων, είναι ορισμένες μόνο από τις πολλές σημαντικές ενδείξεις, οι οποίες ενδυναμώνουν, μεταξύ άλλων, το υποθετικό αυτό σενάριο της «εκ των έσω» προδοσίας της Ελλάδας.
(β)  Η κυβέρνηση μας, άπειρη και ίσως ανεπαρκής, διαχειρίσθηκε εσφαλμένα το πρόβλημα – μετατρέποντας την κρίση χρέους σε κρίση δανεισμού. Έτσι υπέπεσε σε ένα τεράστιο λάθος, το οποίο εκμεταλλεύθηκαν τα μέγιστα οι «αγορές» – αναγκάζοντας την να καταφύγει στο ΔΝΤ και σε ένα μνημόνιο άνευ προηγουμένου. Ταυτόχρονα εκμεταλλεύτηκε την όλη κατάσταση και το Καρτέλ, στην προσπάθεια του να καταλύσει τα δικαιώματα των εργαζομένων, καθώς επίσης να ιδιωτικοποιήσει την εξουσία.     
(γ)  Η κυβέρνηση μας προγραμμάτιζε, πριν ακόμη να εκλεγεί, την προσφυγή της στο ΔΝΤ (όχι απαραίτητα στο δανεισμό εκ μέρους του), επειδή ήταν δυστυχώς πεπεισμένη ότι, μόνο με την εξειδικευμένη υποστήριξη/εμπειρία του θα κατάφερνε να επιλύσει τα χρόνια προβλήματα της Ελληνικής οικονομίας. Η «ανοησία» αυτή οδήγησε την Ελλάδα στη χρεοκοπία, από τις επιπτώσεις της οποίας δεν υπάρχει καμία απολύτως περίπτωση να ξεφύγουμε, για τα επόμενα 20 έτη – τουλάχιστον όχι με την ίδια κυβέρνηση, ακόμη και αν αποδεικνυόταν άριστη ή/και ιδιοφυής.    
Συμπερασματικά λοιπόν, για να καταφέρουμε να εφαρμόσουμε οποιαδήποτε από τις εναλλακτικές λύσεις που προτείνονται από αρκετούς Έλληνες, χρειαζόμαστε μία καινούργια πολιτική ηγεσία – ειδικότερα, έναν καινούργιο μηχανισμό διαχείρισης του καταστροφικού δημοσίου τομέα της χώρας μας. Επειδή όμως δεν έχουμε την πολυτέλεια του χρόνου, ο οποίος απαιτείται συνήθως από την «φυσική δημιουργική καταστροφή», είμαστε μάλλον αναγκασμένοι να υποχρεώσουμε όλες τις πολιτικές δυνάμεις της χώρας μας να συνεργασθούν μεταξύ τους, με στόχο την «κατασκευή» μίας καινούργιας, μικρής αλλά λειτουργικής «κρατικής μηχανής». Πρέπει κάποια στιγμή (και ειδικά εδώ η κρίση αποτελεί μία πραγματικά μοναδική ευκαιρία) να πάψουν οι πολιτικοί μας να συμπεριφέρονται σαν «πιγκουίνοι που χειροκροτούν άλλους πιγκουίνους, επάνω σε πάγο που λιώνει» – επίσης, να πάψουν οι δημοσιογράφοι μας να ενεργούν σαν τα βατράχια, τα οποία με τους αηδιαστικούς ήχους τους σκεπάζουν την αλήθεια.  
Στην αντίθετη περίπτωση, δεν πρόκειται να ξεφύγουμε από την κρίση, αλλά θα ακολουθήσουμε δυστυχώς τα ίχνη της Αργεντινής – στην οποία επιβλήθηκε «αναίμακτα» το ΔΝΤ, εξαθλιώθηκαν οι μάζες, κατέρρευσε η μεσαία τάξη, κυριάρχησε η εγκληματικότητα, «αλώθηκαν» οι κοινωφελείς επιχειρήσεις, ξεπουλήθηκε η δημόσια περιουσία και τελικά χρεοκόπησε, πριν αποφασίσουν οι πεινασμένοι πλέον Πολίτες της, πολλά χρόνια αργότερα, να εξεγερθούν επιτέλους για την υπεράσπιση των παιδιών και της πατρίδας τους.   
 
Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ
Σε γενικές γραμμές, η δανειοδότηση μας από το ΔΝΤ, αφενός μεν μεταθέτει απλά το πρόβλημα επαυξημένο στο μέλλον (στη χρονική στιγμή δηλαδή που θα κληθούμε να πληρώσουμε τα 110 δις €, επιβαρυμένα με τοκογλυφικά επιτόκια), αφετέρου «επιδεινώνει» σημαντικά τις αιτίες που το προκάλεσαν – δηλαδή, τις πολιτικές, τις κοινωνικές και τις πολιτισμικές «δυσλειτουργίες» της χώρας μας. Ο Πίνακας Ι, ο οποίος συμπεριλαμβάνει τη λήξη των ομολόγων του Ελληνικού δημοσίου και τα δάνεια των ΔΝΤ-ΕΕ είναι χαρακτηριστικός:
ΠΙΝΑΚΑΣ Ι: Λήξη Ομολόγων 2010-2013, με ημερομηνία καταγραφής τις 29.04.2010, σε δις € – προγραμματισμός εκταμίευσης μηχανισμού στήριξης 
Έτος
Λήξη ομολόγων συνολικά
Δάνεια ΔΝΤ-ΕΕ
2010
15,80
38,00
2011
31,30
40,00
2012
31,70
24,00
2013
24,90
8,00
Σύνολο
103,70
110,00
Πηγή: Bloomberg – Υπουργείο Οικονομικών (προσχέδιο προϋπολογισμού)
Πίνακας: Β. Βιλιάρδος
Σύμφωνα με τον Πίνακα Ι, ο δανεισμός της Ελλάδας από το μηχανισμό στήριξης για τα έτη 2010-2013, εξυπηρετεί αποκλειστικά και μόνο την αποπληρωμή των πιστωτών της – αφού λήγουν ομόλογα συνολικής αξίας 103,7 δις € και δανείζεται 110 δις € (τα 110 δις € του ταμείου στήριξης, είναι ουσιαστικά τα 103,7 δις € που χρωστάμε, συν τους τόκους τους). Επομένως, όλα όσα ακούγονται περί δανεισμού της χώρας μας για την πληρωμή συντάξεων, μισθών κλπ. είναι απολύτως ανακριβή και σκόπιμα ψευδή. Τα χρήματα παρέχονται εμφανώς με στόχο τη διάσωση των ευρωπαϊκών τραπεζών – αφού αυτές είναι οι κύριοι δανειστές μας (ακριβώς για τα λόγο αυτό συμμετέχει στα 110 δις € με 73% η Ευρωζώνη, ενώ το ΔΝΤ μόλις με 27% – πιθανότατα με άλλα ανταλλάγματα).    
Συμπερασματικά λοιπόν η Ελλάδα θα χρειασθεί, απλά για την εξυπηρέτηση του υφιστάμενου δανεισμού της έως το 2013, το ποσόν των 103,7 δις €. Το 2014, θα χρειασθεί ακόμη 31,6 δις € για τα επόμενα ομόλογα που λήγουν, συν τα 110 δις € (συνολικά 141,6 δις € πλέον τόκους) για την αποπληρωμή της εκταμίευσης του μηχανισμού στήριξης. Ταυτόχρονα, θα πρέπει να δανείζεται ποσά αντίστοιχα με τα ετήσια ελλείμματα της, τα οποία θα διαμορφωθούν, σύμφωνα με το προσχέδιο του προϋπολογισμού, ως εξής:
ΠΙΝΑΚΑΣ ΙΙ: ΑΕΠ, ύφεση και έλλειμμα σε εκ. €
Μεγέθη/έτη
2009
2010
2011
2012
2013
2014
ΑΕΠ**
237.494
227.994
222.066
224.508
229.223
234.037
Ύφεση %*
-4,0%
-2,6%
1,1%
2,1%
2,1%
‘Έλλειμμα %**
-13,6%
-8,1%
-7,6%
-6,5%
-4,9%
-2,6%
‘Έλλειμμα
32.299
18.467
16.877
14.593
11.231
6.084
Πηγή: Υπουργείο Οικονομικών – Προσχέδιο προϋπολογισμού 2011
Πίνακας: Β. Βιλιάρδος
*  Πρόβλεψη υπουργείου οικονομικών
** Έλλειμμα με την εφαρμογή του προγράμματος, σύμφωνα με το υπουργείο – ΑΕΠ όχι από τους πίνακες, αλλά από την αφαίρεση της προβλεπόμενης από το υπουργείο ύφεσης
Σημείωση: Δεν υπολογίζουμε την επί πλέον επιδείνωση του ελλείμματος από τα δημόσια ιδρύματα, όπως ανακοινώθηκε.  
Τα συνολικά ελλείμματα της Ελλάδας για την περίοδο 2010-2014 (Πίνακας ΙΙ),  θα διαμορφωθούν (αισιόδοξα) στα 67,252 δις €, τα οποία πρέπει επίσης να χρηματοδοτηθούν. Όμως, ακόμη και αν δεχθούμε ότι θα βρεθούν πρόθυμοι δανειστές, κάτι για το οποίο αμφιβάλλουμε, η εξόφληση των 110 δις € το 2014 είναι εκτός κάθε πραγματικότητας. Απλούστερα, το 2014 η Ελλάδα θα χρειαζόταν 110 δις € (ΔΝΤ-ΕΕ δάνειο), συν 31,6 δις € (ομόλογα δημοσίου), συν 67,25 δις € (ελλείμματα): συνολικά λοιπόν 208,85 δις € ή το 89% του ετησίου ΑΕΠ της – κάτι που προφανώς ξεπερνάει κατά πολύ τα όρια της φαντασίας.          
Όσον αφορά τώρα την ανεργία, θεωρούμε εγκληματική την αποδοχή της αύξησης της από την κυβέρνηση μας (Πίνακας ΙΙΙ), η οποία και εδώ «εμπορεύεται» στην κυριολεξία το θάνατο της Ελληνικής κοινωνίας – ιδιαίτερα της μεσαίας τάξης, η οποία «ευθύνεται» για την κοινωνική συνοχή.
ΠΙΝΑΚΑΣ ΙΙΙ: Ανεργία επί συνολικά απασχολουμένων 4.940.000 ατόμων
Μεγέθη
2010
2011
2012
2013
Ποσοστό
11,6%
14,5%
15,0%
14,6%
Άνεργοι
573.040
716.300
741.000
721.240
Πηγή: Υπουργείο Οικονομικών – Προβλέψεις
Πίνακας: Β. Βιλιάρδος
Η μείωση της απασχόλησης, την οποία έχουμε παρουσιάσει αναλυτικά στο άρθρο μας «Ο εφιάλτης της ανεργίας» προκαλεί, μεταξύ άλλων, τεράστιες ψυχικές «νευρώσεις», οδηγώντας με ασφάλεια στην αύξηση της εγκληματικότητας, στην εξαθλίωση των ανθρώπων των πόλεων, στη δημιουργία τρομακτικών γκέτο, στη δίνη των ναρκωτικών, στην ανάπτυξη μίας ανεξέλεγκτης παραοικονομίας και σε τόσα πολλά άλλα, τα οποία είναι αδύνατον να αποδεχθεί κανείς αδιαμαρτύρητα.
Περαιτέρω, τα «παραδείγματα» των χωρών, στις οποίες δραστηριοποιήθηκε στο παρελθόν («φορο-εισπρακτικά») το ΔΝΤ, όπως τα έχουμε παρουσιάσει (Η άλωση της Βραζιλίας κλπ), δεν επιτρέπουν καμία απολύτως αμφιβολία, σε σχέση με τη σκόπιμη δημιουργία ανεργίας (συμπίεση των μισθών κλπ), καθώς επίσης με τα αποτελέσματα της στις ανθρώπινες κοινωνίες. Με τους φόρους να αποτελούν μία από τις σημαντικότερες αιτίες της ύφεσης, του (φορολογικού) πληθωρισμού και της ανεργίας (υπολογίζεται ότι σε σύνολο 800.000 μικρομεσαίων επιχειρήσεων θα κλείσουν μέχρι το τέλος του 2011 περίπου 175.000, αυξάνοντας τους ανέργους κατά 300.000, δηλαδή στ0 20% των απασχολουμένων και όχι στο 15% που θεωρεί η κυβέρνηση μας), θεωρούμε ότι, η μεταφορά πόρων από τον ιδιωτικό τομέα στο δημόσιο (και από εκεί στο ΔΝΤ), με τον τρόπο αυτό (χωρίς καμία απολύτως πιθανότητα διάσωσης της χώρας μας από τη χρεοκοπία), είναι τουλάχιστον εγκληματική.
Ολοκληρώνοντας τη μικρή περιγραφή μας, θεωρούμε σκόπιμη την επανάληψη του Πίνακα IV, διαμορφωμένου σύμφωνα με τα μεγέθη που προκύπτουν από το προσχέδιο του προϋπολογισμού 2011.Τουλάχιστον από την αύξηση των δαπανών, φαίνεται καθαρά η αποκλειστική ευθύνη της Πολιτείας – αφού είναι η μοναδική υπεύθυνη για την «εκτροπή» τους. Δυστυχώς (άρθρο μας), αφού οι κυβερνήσεις έχουν στη διάθεση τους ένα ορισμένο «budget», έτσι όπως εμφανίζεται στον εκάστοτε ετήσιο προϋπολογισμό, δεν ξοδεύουν, όπως ο κάθε συνετός «οικογενειάρχης», το ποσόν που ευρίσκεται στα ταμεία τους, αλλά δανείζονται πολύ περισσότερα – χωρίς καθόλου να ρωτήσουν τους Πολίτες που εκπροσωπούν (κάτι που συμβαίνει συνεχώς, τουλάχιστον τα τελευταία 30 χρόνια).
ΠΙΝΑΚΑΣ ΙV: Εξέλιξη ΑΕΠ, εσόδων, δαπανών και ελλειμμάτων (των ζημιών δηλαδή του κράτους) σε εκ. €, στην Ελλάδα  
ΕΤΟΣ
ΑΕΠ*
Έσοδα
Δαπάνες
Έλλειμμα
Δημόσιο Χρέος**
Ποσοστό επί ΑΕΠ
2003
153.045
37.500
40.735
-3.235
179.008
117,00%
2004
164.421
40.700
45.414
-4.714
198.832
120,90%
2005
196.609
42.206
48.685
-6.479
209.723
118,90%
2006
213.085
46.293
50.116
-3.823
224.162
105,10%
2007
228.180
49.153
55.733
-6.580
237.742
104,20%
2008
239.141
51.680
61.642
-9.962
260.439
108,90%
2009
237.494
48.491
71.810
-30.866
298.524
125,68%
2010
231.000
52.700
66.188
-19.473
340.680
147,48%
 Πηγή: Υπουργείο Οικονομικών  (εκτιμήσεις σελ. 49 και 64)
Πίνακας: Β. Βιλιάρδος
* ΑΕΠ 2005 αναθεωρημένο, δηλαδή 20% περίπου αυξημένο σε σχέση με το 2004, μετά την πρόσθεση εσόδων από την «μαύρη οικονομία» εκ μέρους της κυβέρνησης, η οποία είχε σαν αποτέλεσμα να μειωθεί το ποσοστό του ελλείμματος και να βρεθεί εντός του συμφώνου σταθερότητας της Ε.Ε. για πρώτη και τελευταία φορά (ουσιαστικά, υποθετικό ΑΕΠ).
** Χρέος κεντρικής κυβέρνησης  
Το ΑΕΠ μας αυξήθηκε από το 2003 έως το 2009 κατά 51% περίπου, ενώ τα δημόσια έσοδα κατά 40%, οι δαπάνες κατά 62% και το έλλειμμα σχεδόν κατά 7 φορές. Η διαφορά της αύξησης των εσόδων, σε σχέση με την αύξηση του ΑΕΠ, είναι σε τέτοιο βαθμό «μη ισορροπημένη», επειδή η μεγέθυνση του ΑΕΠ προήλθε κυρίως από την προς τα πάνω «αναθεώρηση» των στοιχείων (παρά το ότι σήμαινε αυξημένες «εκροές» προς τα ταμεία της Ε.Ε., αφού προσδιορίζονται ως ποσοστό επί του ΑΕΠ) και όχι από «φυσιολογικές» προϋποθέσεις (ανάπτυξη).
Παραδόξως, σύμφωνα με τον Πίνακα IV, το δημόσιο χρέος μας προβλέπεται να αυξηθεί κατά 42 δις € περίπου, όταν μας ανακοινώνεται έλλειμμα για το 2010, το οποίο δεν υπερβαίνει τα 20 δις € (18.467 €). Όμως, εάν προσθέσουμε το έλλειμμα του 2010 στο χρέος του 2009 (298.524 €), καταλήγουμε στα 316.991 εκ. € και όχι στα 340.680 εκ. €, τα οποία αναφέρει η κυβέρνηση στο προσχέδιο του προϋπολογισμού. Πρόκειται λοιπόν για μία ανησυχητική διαφορά, ύψους 23,7 δις €, η οποία μάλλον δεν θα περάσει απαρατήρητη από τις «αγορές». Για το 2011, η κυβέρνηση καταγράφει το δημόσιο χρέος της κεντρικής κυβέρνησης στα 360.080 εκ. € – μία αύξηση δηλαδή κατά 20 δις € (έλλειμμα 2011 στα 17 δις € περίπου), στο 155,1% του ΑΕΠ.   
Ανεξάρτητα τώρα από τα μεγέθη της ελληνικής οικονομίας, θεωρούμε απαραίτητη μία μικρή αναφορά μας στη φοροδιαφυγή – την οποία επικαλούνται δυστυχώς όλες οι κυβερνήσεις, στις ατυχείς προσπάθειες τους να αιτιολογήσουν τις συνεχείς αποτυχίες τους. Σε σχέση λοιπόν με τη φοροδιαφυγή, με τη «βοήθεια» της οποίας οι κυβερνήσεις προσπαθούν πιθανότατα να «μετακυλήσουν» την ευθύνη στους Πολίτες, θεωρούμε ότι αποτελεί μία ακόμη «αυθαιρεσία». Αφενός μεν πρόκειται κυρίως για τους άμεσους φόρους (το 30% των συνολικών), αφετέρου δε τα «διαφυγόντα» αυτά έσοδα, «όφειλαν» πρώτα να εισπραχθούν και μετά να δαπανηθούν – σε καμία περίπτωση το αντίθετο. Για παράδειγμα, η Πολιτεία θα έπρεπε να κατασκευάζει δρόμους ή άλλα έργα, μετά την είσπραξη των εσόδων από την (όποια) πάταξη της φοροδιαφυγής και όχι πριν.
Εκτός αυτού, οι συντελεστές φόρων στην Ελλάδα είναι από τους υψηλότερους στην Ευρώπη. Σε λίγες μόνο χώρες, όπως στις Σκανδιναβικές, οι άμεσοι φόροι είναι υψηλότεροι. Εκεί όμως στους φόρους συμπεριλαμβάνονται και οι ασφαλιστικές εισφορές, οι καταβολές για την υγεία, καθώς επίσης τα τέλη κυκλοφορίας. Αν υπολογισθούν και αυτά στην Ελλάδα, τότε το ποσοστό της άμεσης φορολογίας θα μεγαλώσει ακόμη περισσότερο – πόσο μάλλον όταν, οι υπηρεσίες εκ μέρους του δημοσίου, οι οποίες προσφέρονται στους Έλληνες φορολογουμένους, δεν έχουν απολύτως καμία σχέση, με αυτές των υπολοίπων ευρωπαϊκών κρατών.
Συμπερασματικά λοιπόν, αφενός μεν έχει εξαντληθεί η φοροδοτική ικανότητα των Ελλήνων, αφετέρου η συνεχώς μεγαλύτερη φορολόγηση οδηγεί με ασφάλεια σε μία κλιμακούμενη ύφεση η οποία, σε συνδυασμό με το φορολογικό πληθωρισμό ύψους 6% (ελάχιστα), με τα τοκογλυφικά επιτόκια (ύψους επίσης 6%), με τις μειωμένες ονομαστικές και πραγματικές αμοιβές των εργαζομένων, με την τεράστια ανεργία, με το κλείσιμο των μικρομεσαίων επιχειρήσεων, με την απελευθέρωση των αγορών μας (ΔΕΗ, ΟΤΕ κλπ) στους ξένους, με το άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων προς όφελος των πολυεθνικών, καθώς επίσης με την ανυπαρξία αναπτυξιακών προγραμμάτων, θα καταστρέψει εντελώς την Ελλάδα.
Επομένως, η πιστή τήρηση του μνημονίου θα μας οδηγήσει χωρίς την παραμικρή αμφιβολία σε ένα σκόπιμα μονοδρομημένο αδιέξοδο, το οποίο οφείλουμε πάση θυσία να αποφύγουμε – πληρώνοντας αμέσως το ΔΝΤ, από το οποίο έχουμε λάβει 8 δις € μέχρι σήμερα και αναζητώντας νέους δρόμους.        
ΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ ΧΡΕΟΣ
Εάν υποθέσουμε ότι είμαστε πρόθυμοι να αντιμετωπίσουμε παράλληλα τα λοιπά προβλήματα της χώρας μας (κοινωνικά, πολιτικά και πολιτισμικά), τα οποία είναι φυσικά «επιλύσημα», τότε αυτά που απομένουν είναι τα οικονομικά. Θεωρώντας, όπως θα τεκμηριώσουμε στη συνέχεια ότι, η ελαχιστοποίηση του δημοσίου χρέους αποτελεί απόλυτη προτεραιότητα, θα εξετάσουμε συνοπτικά τις δυνατότητες μας, επιλέγοντας την, κατά την άποψη μας, καλύτερη δυνατή. Στα πλαίσια αυτά, ο Πίνακας V που ακολουθεί βοηθάει στην κατανόηση τους θέματος, για το οποίο αναζητούνται λύσεις:
ΠΙΝΑΚΑΣ V: ΑΕΠ 2009-2011, τόκοι δημοσίου χρέους, ποσοστό τους επί του ΑΕΠ, ελλείμματα και ποσοστό των τόκων επί των ελλειμμάτων
ΑΕΠ
Ποσόν
Τόκοι
Ποσοστό*
Έλλειμμα
Τόκοι/Έλλειμμα**
ΑΕΠ 2009
237.494
12.325
5,19%
32.299
38,15%
ΑΕΠ 2010
227.994
13.209
5,79%
18.467
71,53%
ΑΕΠ 2011
222.066
15.800
7,12%
16.877
93,62%
* Ποσοστό των τόκων επί του ΑΕΠ
** Ποσοστό τόκων ως προς το έλλειμμα
Πίνακας: Β. Βιλιάρδος
Πηγή: Προσχέδιο προϋπολογισμού 2011
Όπως φαίνεται από τον Πίνακα V, οι τόκοι του 2011 αντιστοιχούν σχεδόν στο σύνολο των ελλειμμάτων. Επομένως, ένας ενδεχόμενος μηδενισμός του χρέους, θα σήμαινε την ίδια στιγμή ανάλογο μηδενισμό των ελλειμμάτων και είσοδο της χώρας μας στην κερδοφορία. Το ενδεχόμενο αυτό και μόνο θα επέλυε «ως δια μαγείας» όλα τα υπόλοιπα προβλήματα της Οικονομίας μας – δανεισμός από τις αγορές, ανάπτυξη κλπ. Επομένως, θα πρέπει να επικεντρωθούμε στο πρόβλημα του χρέους – αν και δεν θα έπρεπε να περιοριστούμε μόνο σε αυτό. Οι δυνατότητες τώρα «διαχείρισης» του χρέους μας είναι κυρίως οι εξής:
(α)  Η ολοκληρωτική άρνηση χρέους: Η άρνηση αυτή έχει υπάρξει στο παρελθόν σε άλλες χώρες, αναφέρεται στην οικονομική βιβλιογραφία (A.Smith, D.Ricardo), «τιμωρείται» πολύ αυστηρά από το διεθνές κεφάλαιο («αιώνια» απαγόρευση πρόσβασης στις δυτικές αγορές) και έχει πάρα πολλές παρενέργειες. Η (νομική) αιτιολογία της μπορεί να είναι το ότι, τα χρήματα που έχει δανειστεί το κράτος, δεν χρησιμοποιήθηκαν προς όφελος του λαού. Σε κάθε περίπτωση, είναι μία λύση που δεν μπορεί κανείς να την παραβλέψει.
(β)  Η διαγραφή μέρους του χρέους από τους δανειστές: Έχει επίσης λειτουργήσει στο παρελθόν, όπως για παράδειγμα στην Αργεντινή. Εν τούτοις, η συγκεκριμένη χώρα δεν παραχώρησε την εθνική της κυριαρχία, όπως η Ελλάδα με την υπογραφή του μνημονίου, εναντίον του οποίου δεν μπορεί να καταφύγει στα Ελληνικά δικαστήρια (!), αλλά σε αυτά του Λουξεμβούργου, με το αγγλικό Δίκαιο – το μοναδικό «Δίκαιο» στον κόσμο, το οποίο εξασφαλίζει αποκλειστικά και μόνο τους δανειστές, εις βάρος των οφειλετών. Κατά την άποψη μας, δεν αποτελεί την ιδανική λύση – ενώ δεν είναι σε καμία περίπτωση ριζική, εάν υποθέσουμε ότι είναι ακόμη εφικτή, μετά τις απίστευτες ενέργειες της κυβέρνησης μας, «ερήμην» της (δήθεν;) ανεξάρτητης Ελληνικής Δικαιοσύνης.   
(γ)  Ο μηδενισμός του χρέους, με τη δική μας συμμετοχή: Είναι ουσιαστικά ένας ωφελιμιστικά έντιμος τρίτος δρόμος, ο οποίος όμως απαιτεί πειθώ και μεγάλες διαπραγματευτικές ικανότητες από την κυβέρνηση που θα το επιχειρήσει – πόσο μάλλον πατριωτικά συναισθήματα, επιμονή, ήθος και επάρκεια. Στη λύση αυτή έχουμε αναφερθεί αναλυτικά σε ιδιαίτερο άρθρο μας («Ο μηδενισμός του χρέους»).
(δ)  Η απλή «αναδιάρθρωση» του χρέους: Η επιμήκυνση δηλαδή του χρόνου πληρωμής των υποχρεώσεων μας, με χαμηλότερα επιτόκια. Ίσως οφείλουμε να σημειώσουμε εδώ το ότι, μία μείωση του επιτοκίου δανεισμού μας κατά 1%, θα σήμαινε λιγότερη επιβάρυνση του προϋπολογισμού μας κατά 3,4 δις € ετήσια.
(ε)  Η εθνικοποίηση του χρέους: Θεωρώντας πολύ πιο εφικτό το δανεισμό του κράτους μας εκ μέρους των Πολιτών του (σε σχέση με την εθελούσια παρακράτηση των καταθέσεων κλπ, έτσι όπως την αναλύσαμε στο άρθρο μας «Ο μηδενισμός του χρέους»), καθώς επίσης γνωρίζοντας ότι, με τον ίδιο ακριβώς τρόπο αντιμετωπίσθηκε με επιτυχία το χρέος από την Ιαπωνία, η έκδοση Εθνικών Ομολόγων με ελάχιστο επιτόκιο, καθώς επίσης η πώληση μέρους της δημόσιας περιουσίας σε Έλληνες, θα μπορούσε να λύσει ριζικά το πρόβλημα – χωρίς να απαιτηθεί η παραμικρή συμμετοχή ξένων. Σε κάθε περίπτωση, η αποδοχή αυτής της λύσης εκ μέρους των Ελλήνων είναι κατά πολύ πιο συνετή, από την ήδη επιχειρούμενη μεταβίβαση της ιδιοκτησίας τους στο δημόσιο, μέσω των φόρων –  ακόμη και αν χρειαστεί να πουλήσουν μέρος της ακίνητης περιουσίας τους, για την αγορά των εθνικών ομολόγων.
Προφανώς είναι δυνατόν να υπάρξουν και άλλες λύσεις, ο οποίες να αποτελούνται από επιλεκτικούς «συνδυασμούς» των παραπάνω ή άλλων δυνατοτήτων. Κατά την άποψη μας όμως ο προτιμότερος συνδυασμός, η πλέον εφικτή καλύτερα λύση από όλες τις άλλες, θα ήταν
(α)  η «εθνικοποίηση» ενός μέρους του χρέους – για παράδειγμα, η σταδιακή έκδοση 30ετών εθνικών ομολόγων, συνολικού ύψους 150 δις €, με επιτόκιο 1%, με την ταυτόχρονη
(β) «αναδιάρθρωση» (αναδιαπραγμάτευση) του υπολοίπου – για παράδειγμα, με επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής των υποθετικά 190 δις € που θα απέμεναν, σε 30 έτη, με επιτόκιο επίσης 1% (είτε από τους υφιστάμενους κατόχους των ομολόγων μας, είτε από νέους δανειστές – Κίνα, Ιαπωνία, Ρωσία κλπ – με χαμηλό επιτόκιο και εξόφληση των προηγουμένων).  
Στην περίπτωση αυτή, το κόστος για την Ελληνική οικονομία θα ήταν περίπου 3,4 δις € ετήσιοι τόκοι, συν 6,33 δις € χρεολύσια (δόσεις) για τους ξένους δανειστές μας – συνολικά λοιπόν περίπου 10 δις €, εκ των οποίων μόνο τα 3,4 δις € θα επιβάρυναν τον προϋπολογισμό μας.
Θεωρούμε ότι μία τέτοια λύση θα μπορούσε να «επιβληθεί» τόσο στους Έλληνες Πολίτες, όσο και στους ξένους τοκογλύφους, από μία ικανή φυσικά κυβέρνηση, αφού είναι κατά πολύ πιο συμφέρουσα από οποιαδήποτε άλλη. Για τους Έλληνες Πολίτες είναι προτιμότερη από τη χρεοκοπία ή τη μεταβίβαση (μέσω των φόρων) της περιουσίας τους στους ξένους (παράλληλα με την ύφεση, την ανεργία κλπ), ενώ για τους ξένους δανειστές είναι καλύτερη από τη διαγραφή μέρους του χρέους, η οποία θα ακολουθήσει αργά ή γρήγορα (την υπολογίζουμε τουλάχιστον στο 40%) – πόσο μάλλον από την άρνηση του χρέους, στην οποία ίσως αναγκαστούμε θα καταφύγουμε (ειδικά εάν δεν εξοφλήσει η Γερμανία τα χρέη της απέναντι μας, τα οποία αποφεύγει να πληρώσει – βραβεύοντας ακόμη και τον Πρωθυπουργό μας, προφανώς για την παράδοξη απροθυμία του να τα απαιτήσει).
Ειδικά για τους Ευρωπαίους (εκτός της Γερμανίας ίσως), η λύση αυτή είναι προτιμότερη από τη διάλυση της ΕΕ, καθώς επίσης από την κατάρρευση του κοινού νομίσματος – το οποίο, εάν καταφέρει να αναδειχθεί τελικά σε παγκόσμιο αποθεματικό νόμισμα, θα ωφελήσει υπέρ-πολλαπλάσια ολόκληρη την Ευρώπη.   
Τέλος, η συγκέντρωση των 150 δις € από τους Έλληνες είναι απολύτως εφικτή, ενώ εάν παρ’ ελπίδα κινδυνεύσουν κάποιες τράπεζες, δεν αποτελεί «βαρύνων» πρόβλημα (αρκεί μία κρατική για τη λειτουργία της Οικονομίας, ενώ υπάρχουν και οι ξένες). Οι καταθέσεις υπερβαίνουν τα 200 δις € εντός Ελλάδας, η ακίνητη περιουσία τα 600 δις €, ενώ υπάρχουν αρκετές, πολύ εύπορες οικογένειες, εντός και εκτός της Ελλάδας, οι οποίες δεν θα δίσταζαν να διαθέσουν αυξημένα μέσα για τη χώρα τους – αρκεί φυσικά, κάτι που ισχύει για όλους, να υπήρχε απόλυτη εμπιστοσύνη τόσο στην πολιτική ηγεσία, όσο και στο Κράτος Δικαίου.     
Η ΑΝΑΠΤΥΞΗ      
Μία επιχείρηση, η οποία απασχολεί 5.000.000 συνειδητούς και παραγωγικούς εργαζομένους, διαθέτει ικανή διοίκηση και διακρίνεται από «φυσικά» ανταγωνιστικά πλεονεκτήματα, απέναντι στους «αντιπάλους» της, μπορεί να κάνει στην κυριολεξία θαύματα – να δραστηριοποιηθεί δηλαδή κερδοφόρα, ακόμη και σε συνθήκες ασύμμετρης παγκοσμιοποίησης. Αυτό ισχύει φυσικά και για μία ολόκληρη χώρα – αρκεί να λειτουργήσει σύμφωνα με τα γνωστά πρότυπα των επιτυχημένων επιχειρήσεων, υπό κάποιες προϋποθέσεις, τις οποίες περιγράψαμε εν μέρει στα κείμενα μας: Το δημόσιο χρέος, η ΕΕ και  αλληλεξάρτηση, καθώς επίσης Πολιτική Οικονομία.
Η ανάλυση του τι ακριβώς σημαίνει επιτυχημένη επιχείρηση, εν προκειμένω της Ελλάδας ΑΕ, πιστεύουμε ότι δεν είναι απαραίτητη – απλά εξειδικεύουμε ξανά στην απόλυτη ανάγκη καθιέρωσης του διπλογραφικού λογιστικού συστήματος για το δημόσιο, στην δημοσίευση ετησίων Ισολογισμών με Ενεργητικό και Παθητικό, στην αξιοποίηση της δημόσιας περιουσίας (περί τα 300 δις €), καθώς επίσης στη στελέχωση του στενότερου Δημοσίου, με το ανώτερο 400 χιλ. δημοσίους (8% των εργαζομένων) και όχι «κομματικούς» υπαλλήλους – προφανώς επαρκείς με αξιοκρατικά κριτήρια πρόσληψης και παραμονής. Επίσης, στην ανάγκη ύπαρξης σταθερού πλαισίου λειτουργίας των επιχειρήσεων – το βασικότερο «όπλο» της Γερμανίας. 
Περαιτέρω, θεωρούμε περιττή την επανάληψη των μεγάλων πλεονεκτημάτων που εντοπίσαμε για τη χώρα μας, τα οποία αφορούν κυρίως το γεωργικό τομέα, τη ναυτιλία και τον τουρισμό. Εν τούτοις, ίσως θα έπρεπε να διαφοροποιήσουμε τις κατευθύνσεις μας, αναζητώντας πλέον αγορές όχι στη «δύση», αλλά στο Νότο, στην Κίνα και στην αναπτυσσόμενη «υπόλοιπη» Ανατολή – καθώς επίσης στο Ρωσικό Βορρά. Σε κάθε περίπτωση, νέες αγορές για τα προϊόντα μας, εξαγωγές δηλαδή και όχι επενδύσεις – όπως δυστυχώς μετονομάζονται οι επιθετικές εξαγορές των επιχειρήσεων μας. Αν μη τι άλλο, ο ιδιωτικός τομέας της χώρας μας, παρά την ασυδοσία του δημοσίου, παραμένει υγιής, όπως φαίνεται από τον Πίνακα VI που θεωρούμε σκόπιμο να επαναλάβουμε.
ΠΙΝΑΚΑΣ VI: Συνολικό χρέος, δημόσιο και ιδιωτικό
Χώρα
Συνολικό Χρέος*
Δημόσιο Χρέος**
Ιδιωτικό Χρέος
Ελλάδα
252%
128,90
123,1%
Γερμανία
285%
76,70
208,3%
Ιταλία
315%
116,70
198,3%
Γαλλία
323%
82,50
240,5%
Πορτογαλία
323%
84,60
238,4%
Μ. Βρετανία
466%
80,00
386,0%
Πηγή: Συνδυασμός στοιχείων από Κομισιόν, McKinsey Global Institute και μελέτη της Deutsche Bank, σύμφωνα με την οποία το ιδιωτικό χρέος της Ελλάδας είναι 123% του ΑΕΠ, ενώ της Πορτογαλίας 239%
Πίνακας: Β. Βιλιάρδος
*    Δημόσιο και ιδιωτικό, εσωτερικό και εξωτερικό
**   Πρόβλεψη 2010
Όπως φαίνεται καθαρά από τον Πίνακα VΙ, η Ελλάδα, με συνολικό χρέος 252% του ΑΕΠ της το 2008, ήταν σε καλύτερη θέση από όλες τις υπόλοιπες Οικονομίες – ενώ δεν εμφανίστηκαν ανυπέρβλητα προβλήματα στις τράπεζες ή στον κλάδο των ακινήτων της.  Σε σχέση δε με την Ιρλανδία (πρόβλημα τραπεζών και ακινήτων – συνολικό χρέος άνω του 1.100%), με την Ισλανδία (χρεοκοπία τραπεζών – συνολικό χρέος 1.189%), με την Ισπανία (ανεργία 20%, τεράστια προβλήματα τραπεζών, ακινήτων – συνολικό χρέος 342%), με τη Μ. Βρετανία (πρόβλημα τραπεζών και συνολικό χρέος 466%) και την Πορτογαλία, ευρίσκεται σε μία απίστευτα πλεονεκτική θέση.
Συνεχίζοντας, οφείλουμε να πάψουμε να υποτασσόμαστε ανόητα στις εντολές του Καρτέλ (στο οποίο υπακούει και η ΕΕ), για άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων στις πολυεθνικές, για απελευθέρωση των αγορών στους ξένους, για υποχρεωτική εκποίηση των κοινωφελών μας επιχειρήσεων (η Καλιφόρνια χρεοκόπησε από την απελευθερωμένη αγορά ενέργειας της, από την Enron – από την ανάλογη ΔΕΗ δηλαδή, την οποία εκποίησε στο Καρτέλ) και για όλα τα υπόλοιπα. Θα ήταν σίγουρα καλύτερο να ασχοληθούμε με τις πρακτικές συμφωνίας τιμών εκ μέρους των πολυεθνικών, οι οποίες δυστυχώς καταδυναστεύουν πολλά χρόνια τώρα τους Έλληνες καταναλωτές – καθώς επίσης με τις μεθόδους φοροαποφυγής τους, όπως επίσης των τραπεζών, φορολογώντας το τζίρο τους.   
Χωρίς να επεκταθούμε τώρα σε λεπτομέρειες, είμαστε δυστυχώς υποχρεωμένοι, λόγω της άναρχης παγκοσμιοποίησης, να αυξήσουμε την ανταγωνιστικότητα μας – όχι όμως με τη μείωση των μισθών, όπως μας αναγκάζει το ΔΝΤ, έτσι ώστε να μετατραπούμε σε φθηνούς εργάτες των «εισβολέων» (φυσικά δεν θέλει να διακινδυνεύσουν τα ανταγωνιστικά πλεονεκτήματα των επιχειρήσεων που το χρηματοδοτούν, ενώ ταυτόχρονα σχεδιάζουν την εξαγορά των δικών μας). 
Η αύξηση της ανταγωνιστικότητας άλλωστε δεν προϋποθέτει μονοδρομημένα τη μείωση των μισθών, αφού η εσωτερική υποτίμηση, η οποία απαιτείται, μπορεί να επιτευχθεί με την αντίστοιχη αύξηση της παραγωγικότητας μας, την οποία δεν θα ακολουθήσουν υψηλότεροι μισθοί – επίσης, με την αύξηση του χρόνου εργασίας, με τη χρήση κεφαλαίων, με καλύτερα μηχανήματα κλπ.
Αυτό όμως που θα φέρει ανάπτυξη στη χώρα μας (και επομένως θα επιλύσει όλα τα υπόλοιπα οικονομικά της προβλήματα – ανεργία, πληθωρισμό κλπ), δεν είναι άλλο από το άνοιγμα μας σε νέες αγορές, από τις εξαγωγές των ασυναγώνιστων γεωργικών προϊόντων μας, από την εκμετάλλευση του τεράστιου φυσικού πλούτου μας, από την εξέλιξη του (εκτός κάθε ανταγωνισμού) τουριστικού προϊόντος μας, καθώς επίσης από την προσέλκυση της Ελληνικής Ναυτιλίας στην πατρίδα της.
Απαιτείται βέβαια η συμμετοχή όλων μας σε μία καινούργια Ελλάδα ΑΕ, η οποία θα έχει διαχειρισθεί σωστά το χρέος της, μηδενίζοντας τις δυσμενείς συνέπειες του, θα έχει αυξήσει την ανταγωνιστικότητα της, θα έχει «θεμελιώσει» το κοινωνικό κράτος της και θα διοικείται από μία ικανή κυβέρνηση – η οποία θα στηρίζεται σε έναν λειτουργικό κρατικό μηχανισμό, σε έναν ανταγωνιστικό ιδιωτικό τομέα και σε μία υγιή, πολιτισμένη κοινωνία.    
Βασίλης Βιλιάρδος (copyright)
Αθήνα, 11. Οκτωβρίου 2010
viliardos@kbanalysis.com Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να τη δείτε.      

Στην Ελλάδα έδωσε λόγια, στους Τούρκους δίνει έργα…!

ΘΕΣΣΑΛΟΣ
-
0

Γράφει ο Γιάννης Νάκος

Πολυάριθμες συμφωνίες συνεργασίας υπέγραψε στην Τουρκία ο Κινέζος Πρωθυπουργός
Επικοινωνιακό πυροτέχνημα αποδεικνύεται η πρόσφατη επίσκεψη του κινέζου πρωθυπουργού Ουέν Τζιαμπάο στην Ελλάδα που παρουσιάσθηκε από τα εγχώρια ΜΜΕ με πανηγυρικούς τόνους, καθώς όπως δείχνουν τα γεγονότα, ο πιο σημαντικός σταθμός της περιοδείας του στην Ευρώπη, ήταν η… Τουρκία.
Αυτό συνάγεται όχι μόνο από το πώς παρουσιάζουν τα τουρκικά ΜΜΕ τη χθεσινή επίσημη επίσκεψη του κινέζου πρωθυπουργού Ουέν Τζιαμπάο στην Τουρκία αλλά και από τον αριθμό και τη σπουδαιότητα των πολυάριθμων συμφωνιών που υπέγραψε με τον τούρκο πρωθυπουργό Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν παρόντος και του προέδρου Αμπντουλάχ Γκιουλ.
Για «επίσκεψη-σταθμό», κάνει ενδεικτικά λόγο η εφημερίδα Ζαμάν, η οποία την χαρακτηρίζει ως φυσική συνέχεια των επισκέψεων που έχουν ανταλλαγεί μεταξύ Κίνας και Τουρκίας στο υψηλότερο επίπεδο εκπροσώπησης από τον περασμένο Ιούνιο και την έλευση του Τούρκου προέδρου Αμπντουλάχ Γκιουλ στο Πεκίνο.
Κατά την επίσκεψη υπεγράφησαν 12 συμφωνίες συνεργασίας στους τομείς της ενέργειας, των τηλεπικοινωνιών, της υγείας και του εμπορίου, όπου στόχος είναι οι διμερείς συναλλαγές να φθάσουν σε αξία τα 100 δις δολάρια το 2020 από 17 δις που είναι σήμερα.
Εντύπωση όμως προκαλεί η στενή διμερής σχέση στο στρατιωτικό τομέα και η υπογραφή σχετικής συμφωνίας περαιτέρω προώθησης της.
Ήδη τον περασμένο μήνα, οι δύο χώρες πραγματοποίησαν κοινά αεροπορικά γυμνάσια στο Ικόνιο, ενώ σύμφωνα με την ισραηλινή εφημερίδα Χααρέτζ, οι ΗΠΑ και το Ισραήλ παρακολουθούν με ανησυχία τη σύσφιξη της σινο-τουρκικής στρατιωτικής συνεργασίας.
Μοναδική παραφωνία στη χθεσινή επίσκεψη Τζιαμπάο στην Άγκυρα και στην Κωνσταντινούπολη, ήταν η διαμαρτυρία 100 περίπου Ουιγούρων, δηλαδή μελών των τουρκόφωνων φυλών που ζουν στην ανατολική Κίνα και υποστηρίζουν ότι καταπιέζονται από τους Κινέζους, οι οποίοι επιχείρησαν να πετάξουν παπούτσια στον κινέζο πρωθυπουργό και τη συνοδεία του.

Από “ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΖΩΝΗ”
http://ellinikiafipnisis.blogspot.com/

Αναρτήθηκε από To Sokaki
http://tosokaki.blogspot.com/2010/10/blog-post_2601.html

ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΑΠΟ ΤΟ ΓΑΛΛΙΚΟ ΙΝΣΤΙΤΟΥΤΟ ΛΑΡΙΣΑΣ ΤΟΝ ΟΚΤΩΒΡΙΟ

ΘΕΣΣΑΛΟΣ
-
0

Το Γαλλικό Ινστιτούτο Λάρισας διοργανώνει όλο τον Οκτώβριο διάφορες εκδηλώσεις  πολιτισμού σε διάφορους χώρους αλλά και σε αυτούς του Ινστιτούτου. Το πρόγραμμα αυτών των  εκδηλώσεων είναι:

=Έκθεση Φωτογραφίας   «Αισθάνομαι…»
Το Γαλλικό Ινστιτούτο Λάρισας , ο Πολιτιστικός Οργανισμός Δ. Λαρισαίων , η Φωτογραφία Λέσχη ,  για τα Πνευματικά Δικαιώματα των Φωτογράφων «Φοίβος» παρουσιάζουν την ομαδική έκθεση φωτογραφίας «Αισθάνομαι». Η έκθεση πραγματοποιείται στο πλαίσιο της προβολής του δημιουργικού έργου των μελών του Οργανισμού «Φοίβος» και οι φωτογραφίες που παρουσιάζονται προέρχονται είτε από την επαγγελματική τους δραστηριότητα σε τομείς, όπως το ρεπορτάζ, την απεικόνιση τοπίων και τη μόδα, είτε από το, ως επί των πλείστων, δημιουργικό κομμάτι της δουλειάς τους
 Ημερομήνια εγκαινίων : Παρασκευή 22/10/10 , ώρα 20.00
 Χώρος Χατζηγιάννειο Πνευματικό Κέντρο Λάρισας

-Ρεσιταλ πιάνο – τραγούδι ,  «Ταξίδι στο Παρίσι»
Ημερομηνία 23/10/10 , ώρα 20.00
Χώρος :  Σύγχρονο Ωδείο Λάρισας
Το Γαλλικό Ινστιτούτο Λάρισας σε συνεργασία με  το Σύγχρονο Ωδείο Λάρισας διοργανώνουν ρεσιτάλ  με την Patricia Heidsieck στο πιάνο και τον Herve Lamy στο τραγούδι (τενόρος) , το  Σάββατο 23 Οκτωβρίου  και ώρα 20.00 . Η συναυλία θα πραγματοποιηθεί στο χώρο του ωδείου , Θεοφράστου 62-64 και η είσοδος είναι  δωρεάν.

– Ημέρα Γκράφιτι, Παγκόσμια Ημέρα Τεχνών του Δρόμου
Ημερομηνία  : 29/10/10
Χώρος Γαλλικό Ινστιτούτο Λάρισας 

http://www.mustmag.gr/component/content/article/63-me-mia-matia/2532-ekdhlwseis-gallikoy

1...2,4132,4142,415...3,346Σελίδα 2,414 από 3,346