Λίγοι στο «Φέουδο», πολλοί στο «φούντο»!..

0

Του Καθηγητή ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΙΠΕΡΟΠΟΥΛΟΥ

 

     Η οικονομική ύφεση τσουρουφλίζει πια και εμάς τους Έλληνες πού μέχρι πέρυσι είχαμε τις  κατηγορηματικές διαβεβαιώσεις  του τότε Πρωθυπουργού Κώστα Καραμανλή ότι είμαστε…θωρακισμένοι! Ξαφνικά διαπίστωσε ο κ Καραμανλής ότι πάμε για «φούντο» και «παρέδωσε» την Κυβέρνηση στον πολλά υποσχόμενο κ Παπανδρέου (αχ, Κώστα, Κώστα που θα έλεγε και ο φίλος μου ο Γιάννης Σερβετάς!…) Και το βράδυ της Τρίτης ο κ Παπανδρέου παραδέχτηκε τα οφθαλμοφανή και ανακοίνωσε μέτρα «σοκ» που μάλλον θα έχουν και πιο οδυνηρή συνέχεια!

    Η προσωπική μου άποψη, διαποτισμένη με περισσή αφέλεια, είναι ότι για όλα φταίει η καθυστέρηση της πτώσης του Νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού: πιστεύω δηλαδή ότι δύο – τρία χρόνια μετά την πτώση του «Τείχους του Βερολίνου» έπρεπε να είχε οδηγηθεί στο πυρ το εξώτερο και το Καπιταλιστικό σύστημα στην δεδομένη του μορφή.

    Από τη στιγμή που δεν έγινε αυτό μας προέκυψαν δυναμικά η απληστία, η καταβαράθρωση της εντιμότητας, η κραυγαλέα απουσία Κρατικών ελέγχων και απαραίτητων παρεμβάσεων, η γιγάντωση της διαφθοράς και η επικράτηση της αδιαφάνειας…

     Γιατί;

    Το σενάριο, σε υπέρ απλουστευμένη μορφή, ήθελε τους εργαζόμενους στον πρωτογενή τομέα ως «δούλους» στους τσιφλικάδες και τους γαιοκτήμονες  Ευρώπης και Αμερικής, ως  «χαμάληδες» στον δευτερογενή τομέα και την μεταποίηση. Στη συνέχεια ακούστηκαν φωνές και μας προέκυψε μετά την Γαλλική και την Αμερικανική κυρίαρχα η Ρωσική Επανάσταση και οι εργαζόμενοι σε γεωργία – κτηνοτροφία – φάμπρικες απέκτησαν δικαιώματα, μετουσιώθηκαν σε ανθρώπινα όντα από απλά «θηλαστικά» (ίσως κα…ζώα) και επειδή ο φόβος πάντοτε φυλάει τα….έρμα, τα Συνδικάτα ανδρώθηκαν και «έβγαλαν γλώσσα στις υπερβολές των αφεντικών….»  Στην Ευρώπη και την Αμερική η δύναμη των Συνδικαλισμένων όχι μόνο κατόρθωσε να διασφαλίσει για την Εργατική Τάξη δικαιώματα (καμιά φορά και…προνόμια) αλλά αποσόβησε και το φάσμα μιας Σοσιαλιστικής Επανάστασης ιδιαίτερα στην Ευρώπη μετά την ήττα της Γερμανίας του Κάϊζερ και στην Αμερική μετά το μεγάλο Κραχ της Γουώλ Στρητ!  Αυτό είναι το υπέρ απλουστευμένο σενάριο που περιέγραφε το σχετικά μακρινό χτες του 19ου και του 20ου αιώνα.

       Από τα μέσα του 19ου αιώνα όταν γράφτηκε το Κομμουνιστικό Μανιφέστο μέχρι και την προτελευταία δεκαετία του 20ου αιώνα σε Ευρώπη και Αμερική η Εργατική Τάξη κατόρθωνε να…ακουμπά τον ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ της οικονομικής ευημερίας εισπράττοντας αξιόλογες αμοιβές για την προσφερόμενη εργασία της εφόσον ήταν ακόμη οικονομική ενεργή και υποσχέσεις για επάρκεια οικονομικών πόρων όταν έμπαινε στο στάδιο της συνταξιοδότησης. Βέβαια πριν μερικές δεκαετίες το προσδόκιμο ζωής (τώρα το διαπίστωσε ο κ Παπανδρέου;) δεν ήταν, όπως σήμερα, μέσου όρου 83 ετών για τις γυναίκες και 78 ετών για τους άνδρες (δηλαδή πολλά χρόνια μετά την συνταξιοδότηση) και για την ευημερία του Καπιταλιστικού Συστήματος Ευρώπης και Αμερικής δεν υπήρχε καμία έξωθεν απειλή….

     Όταν τις περασμένες δεκαετίες μας ερχόταν από την Αμερική και την Ιαπωνία οι πρωτότυπες τότε ιδέες με νέα εργασιακά σχήματα που εξέφραζε ο ευρηματικός τίτλος «ελαστικά ωράρια εργασίας» κανείς δεν μπορούσε να φαντασθεί τις εξελίξεις που μας προκύπτουν ραγδαία και ξεπερνώντας τα προσχήματα απογυμνώνουν τον μύθο της «Μεσαίας Τάξης» η οποία στηριζόμενη στα ελαστικά ωράρια υποτίθεται ότι θα μπορούσε να απολαύσει «τον ελεύθερο χρόνο» δημιουργικά, να αναπτύξει καλύτερες διαπροσωπικές σχέσεις με  μέλη της οικογένειας, να αποβεί περισσότερο ανταγωνιστική στην παραγωγική διαδικασία.

     Ξεκινώντας και πάλι από την Αμερική η ευρεσιτεχνία των «ελαστικών ωραρίων» απασχόλησης μετουσιώθηκε σε έναν απίστευτα διψασμένο για κέρδη και αδηφάγα άπληστο ΔΡΑΚΟΥΛΑ που απομυζεί το αίμα της εργατικής τάξης δικαιώνοντας την πράξη με το πρόσχημα της ανάγκης για αύξηση της ανταγωνιστικότητας μπροστά στην επέλαση του «κίτρινου κινδύνου» που – ΑΚΟΥ και…ΦΡΙΞΕ φίλε μου Διεθνιστή Μαρξιστή, εκπορεύεται από την πατρίδα του Μάο, ανδρώνεται μέσα στα σπλάχνα της Κομμουνιστικής ΚΙΝΑΣ και απειλεί όχι μόνο το οικοδόμημα του Δυτικού Καπιταλισμού (είδωλο του οποίου είναι και το ίδιο) αλλά τις ίδιες του τις ρίζες!.. 
        Άσχετα με τους συμψηφισμούς περί μέγιστης ή ελάχιστης ενοχής για την «Κατάντια» μας και τις αντιπαραθέσεις μεταξύ κορυφαίων στελεχών  ΝΔ και ΠΑΣΟΚ σε ραδιοτηλεοπτικά πάνελ και εφημερίδες (ξεχνάμε ότι από το καλοκαίρι του 1974 μέχρι σήμερα για ΟΛΑ μόνο η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ ευθύνονται ΑΠΟΛΥΤΩΣ). Μετά την αποβιομηχάνιση της ελληνικής οικονομίας  με τις νέες (;) ρυθμίσεις στα εργασιακά θέματα ίσως ξαναδούμε παιδιά κάτω των δέκα ετών να εισέρχονται στο χώρο εργασίας μία ώρα πριν την ανατολή του ήλιου και να εξέρχονται μία ώρα μετά τη δύση του! Για τους γονείς τους ΔΕΝ θα πω κουβέντα καθώς κάποιοι είναι άνεργοι, άλλοι επιβιώνουν με τα μειωμένα ωράρια και οι υπόλοιποι τρέμουν την ημέρα της οικονομικά «θανατηφόρας» απόλυσης.

   Η Φεουδαρχία, με βαρόνους, κόμηδες, δούκες, μαρκησίους, αντεπιτίθεται!

       Μήπως οι ισχυροί της παγκόσμιας οικονομίας, που την περασμένη εβδομάδα συναντήθηκα στο περιβόητο Νταβός της Ελβετίας έχουν λησμονήσει τί οδήγησε τους Karl Marx και Friedrich Engels να συνθέσουν και να δημοσιεύσουν 161 χρόνια πριν το ανατρεπτικό κάλεσμα «….εργάτες όλου του κόσμου ενωθείτε, δεν έχετε τίποτε να χάσετε παρά μόνο τις αλυσίδες σας;»

      Λέω, μήπως;….

ΔΗΛΩΣΗ ΤΟΥ ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΟΥ ΕΚΠΡΟΣΩΠΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΕΤΑΛΩΤΗ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΟΥ ΕΚΠΡΟΣΩΠΟΥ ΤΗΣ ΝΔ ΣΤΙΣ ΔΗΛΩΣΕΙΣ ΤΟΥ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ

0


 

 

Ο Κυβερνητικός Εκπρόσωπος, Γιώργος Πεταλωτής, σχετικά με την απάντηση του Εκπροσώπου της Νέας Δημοκρατίας, κ. Πάνου Παναγιωτόπουλου στις δηλώσεις  του Πρωθυπουργού Γιώργου Παπανδρέου, έκανε την ακόλουθη δήλωση:
Δεν προκαλεί έκπληξη σε κανέναν πλέον η επιμονή της ΝΔ στην δέσμη μέτρων «Σαμαρά» και η προσπάθεια απεμπλοκής από το κυβερνητικό παρελθόν. Προκαλεί όμως ερωτηματικά στους πολίτες η σχεδόν 6ετης απραξία και ατολμία της προηγούμενης Κυβέρνησης που τελικά μας οδήγησε στην σημερινή δυσχερή οικονομική κατάσταση.
Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ τολμά άμεσα, σήμερα, να προχωρήσει στην εφαρμογή του Προγράμματος Σταθερότητας και Ανάπτυξης. Ενός Προγράμματος που αποτελεί τον δρόμο για την ασφαλή έξοδο από την κρίση αλλά, πλαισιωμένο από πρόσθετες πολιτικές, αποτελεί και το εργαλείο για την επάνοδο της χώρας σε αναπτυξιακή  τροχιά.

Διόρθωση

0


.fullpost{display:inline;}
Ένα λάθος του Αθηναϊκού Πρακτορείου μας παρέσυρε όλους.
Το νέο νομοσχέδιο του Υπ. Εσωτερικών μπορεί να δώσει το δικαίωμα ψήφου μέχρι και σε 266.250 νόμιμους μετανάστες που φυσικά δεν αποτελούν μονάχα το 0,65% του εκλογικού σώματος που γράψαμε πριν.
Αυτή τη στιγμή δεν μπορεί να υπολογιστεί αξιόπιστα το ποσοστό διαφοροποίησης του νέου εκλογικού σώματος.
Στις τελευταίες εκλογές , οι εγγεγραμμένοι εκλογείς ήταν 9.933.385 , ένας αριθμός πλασματικός όταν αναφερόμαστε σε μια χώρα 11 εκατομμυρίων κατοίκων.
Το εκλογικό σώμα των εκλογών της Τοπικής Αυτοδιοίκησης είναι εντελώς διαφορετικό καθώς συμπεριλαμβάνονται κι αρκετοί πολίτες της Ε.Ε που έχουν δικαίωμα ψήφου στις τοπικές εκλογές αλλά όχι στις Εθνικές Εκλογές.
Μένει να δούμε πόσοι από τους 266.520 νόμιμους μετανάστες θα προλάβουν να κατοχυρώσουν δικαίωμα ψήφου μέχρι τον Οκτώβριο και μένει να δούμε τον ακριβή αριθμό των εκλογέων που θα ανακοινώσει το Υπ. Εσωτερικών.
Κι όλα αυτά τα αναφέρουμε γιατί ο Καρατζαφέρης μίλησε για “αλλοίωση” εκλογικού σώματος. Για εμάς δεν προκύπτει κάτι τέτοιο , ακόμα κι αν το νομοσχέδιο αφορούσε 2.500.000 μετανάστες.

function fbs_click() {u=location.href;t=document.title;window.open(‘http://www.facebook.com/sharer.php?u=’+encodeURIComponent(u)+’&t=’+encodeURIComponent(t),’sharer’,’toolbar=0,status=0,width=626,height=436′);return false;}

html .fb_share_link { padding:2px 0 0 20px; height:16px; background:url(http://b.static.ak.fbcdn.net/images/share/facebook_share_icon.gif?8:26981) no-repeat top left; }

Διαφοροποίηση ναι , αλλοίωση όχι.
 
parapolitiki.com

Οικονομική Πολιτική με την κοινωνία ή ενάντια στην κοινωνία

0

 
Tου Νίκου Κοτζιά

Η Κυβέρνηση του Γ.Παπανδρέου ανέλαβε να κυβερνήσει και να βάλει σε τάξη τη χώρα στην πιο δύσκολη οικονομική συγκυρία μετά την πτώση της χούντας. Από την άλλη, οι μεγάλες δυσκολίες, οι καλές προθέσεις των κυβερνόντων και η εργατικότητά τους, δεν αποτελούν από μόνα τους εγγύηση ότι σε κάθε περίπτωση όλα θα πάνε καλά. Η μεγάλη πίεση του δημοσιονομικού προβλήματος της χώρας μπορεί εύκολα να οδηγήσει σε μονόπλευρες νεοφιλελεύθερες θεωρήσεις αποτέλεσμα των οποίων δύναται να είναι, όπως ήδη ανέλυσα σε προηγούμενα άρθρα, το «μαύρισμα της ψυχής των Ελλήνων», αλλά και η έλλειψη αναπτυξιακών σχεδίων για τη διασφάλιση του μέλλοντος της χώρας. Τέλος, η κυβέρνηση κινδυνεύει να κινηθεί χωρίς συμμαχίες και ατμόσφαιρα εμπιστοσύνης στην κοινωνία. Πρόβλημα μέγιστο αν προκύψει.
Ανεπάρκεια κοινωνικών εμπειριών – αντίληψης για το κοινωνικό γίγνεσθαι
Στο πρώτο μου άρθρο μετά την συγκρότηση της νέας Κυβέρνησης του Γ.Α.Παπανδρέου σημείωνα ότι αυτή η κυβέρνηση έχει πολλά μέλη που είναι ικανά και διακρίνονται για την εργατικότητά τους. Δεν έχουν, όμως, όλα επαρκείς σχέσεις και εμπειρία με τα λαϊκά κινήματα. Δυστυχώς ήδη οι πρώτες κινητοποιήσεις με επιβεβαίωσαν. Ο τρόπος που αντιμετωπίζονται δείχνει ανεπαρκή αντανακλαστικά και σχεδιασμό έναντι των κινημάτων του κόσμου της εργασίας. Ακουστήκαν δε, κουβέντες που μπορούν να εκλειφτούν ακόμα και ως προσβολή.
Ανάλογα, στην συγκρότηση των νέων οργάνων της καθοδήγησης του ΠΑΣΟΚ δεν λήφθηκε υπόψη το πρόβλημα που επισημάνω. Δηλαδή, θα έπρεπε να εξοπλιστεί το ΠΑΣΟΚ με πληθώρα στελεχών που να έχουν επάρκεια επικοινωνίας με την κοινωνία εν γένει και την κοινωνική βάση του ΠΑΣΟΚ ειδικότερα. Με αυτό τον τρόπο το ΠΑΣΟΚ θα μπορούσε να κολυμπά μέσα στα υπό διαμόρφωση κινήματα. Να διαμεσολαβεί με πειστικότητα ανάμεσα «στα αιτήματα των κάτω» με τις επιλογές και αναγκαιότητες «των πάνω». Αντίθετα με μια τέτοια επιλογή, το κεντρικό ΠΑΣΟΚ άδειασε από κόσμο και δυσλειτουργεί. Το αποτέλεσμα είναι ότι  η κυβέρνηση δεν αξιοποιεί μια μοναδική ασπίδα που θα μπορούσε να διαθέσει ενόψει επερχόμενων κοινωνικών εκρήξεων.
Πιθανά, η κυβέρνηση να μην έχει αντιληφθεί επαρκώς τα αδιέξοδα και τους προβληματισμούς της κοινωνίας. Φοβάμαι, ότι σε λίγο θα κινδυνεύσει να κάτσει πάνω στις θετικές, προς το παρόν, για αυτήν δημοσκοπήσεις. Μόνο που αυτές, όπως πάντα τόνιζα, αντιλαμβάνονται τελευταίες τις αλλαγές που γίνονται υπόγεια στην κοινωνία. Όμως, όσο περισσότερο αργεί κανείς να αντιληφθεί τα μηνύματα της κοινωνίας τόσο περισσότερο κινδυνεύει να μην έρθει σε διάλογο μαζί της και να εκπλαγεί όταν αυτή θα βγει στους δρόμους ή επιλέξει πράξεις απελπισίας.
Επειδή όλα τα εγχώρια μέσα πιέζουν την ατμόσφαιρα της ελληνικής κοινωνίας με τον υπερτονισμό των δυσκολιών που περιγράφονται στα διεθνή μέσα μαζικής ενημέρωσης, θα πρέπει να σημειώσω, ότι ξεχνούν τα εγχώρια μέσα να αναφερθούν στο κοινωνικό πρόβλημα που επισημαίνεται από τα σοβαρά διεθνή ΜΜΕ. Αυτά θεωρούν ως μέγιστο πρόβλημα της κυβέρνησης το ότι δεν φαίνεται προετοιμασμένη να αντιμετωπίσει πιθανές επικείμενες εκρήξεις και την έλλειψη συναίνεσης στις επιλογές της.  
Δεν μπορούν να είναι αντίπαλοι οι μισθωτοί και μόνο – Οι αριθμοί δεν υποκαθιστούν μια πολιτική συμμαχιών    
          Η κυβέρνηση καλείται να πραγματώσει ένα τιτάνιο έργο και κανείς, ασφαλώς, δεν ζηλεύει τα μέλη της, ιδιαίτερα όσοι είναι στα λεγόμενα παραγωγικά – οικονομικά υπουργεία. Όμως, θα πρέπει να δώσει η ίδια στον εαυτό της την ευκαιρία να αναστοχαστεί. Να σταματήσει δε, να ανοίγει τα τεφτέριά της και να υπολογίζει λογιστικά το πώς μπορεί να κόψει έξοδα του δημοσίου και από πού. Αυτή η δουλειά είναι ασφαλώς προαπαιτούμενο. Αλλά δεν αρκεί. Πρέπει να κάνει, ακόμα, ορισμένες σοβαρές επιλογές.
          Πρώτη επιλογή, η κυβέρνηση θα πρέπει να αποκτήσει στρατηγική συνολικά και ειδικότερα ως προς τις κοινωνικές της συμμαχίες. Δεν μπορεί να λαμβάνει μέτρα στα τυφλά βιβλία της λογιστικής. Πρέπει να διαχωρίσει ανάμεσα σε αυτούς που βγάζουν αεριτζίδικα εισοδήματα και αποτελούν παράσιτα στην ελληνική κοινωνία και σε εκείνους που οι δράσεις τους είναι απαραίτητες για να αναπτυχθεί η χώρα, αλλά και να υπάρχει ύλη για φορολόγηση και άλλα ανάλογα εισπρακτικά μέτρα. Έναντι των πρώτων αυτών καλείται να λάβει το μέγιστο δυνατό των οικονομικών κατασταλτικών μέτρων. Ταυτόχρονα, να αναγγείλει αυστηρές παραδειγματικές τιμωρίες σε όποιους παραβιάζουν τον νόμο και το κοινό καλό. Όπως, επί παραδείγματι τους φοροφυγάδες και τους φοροκλέπτες (που παρακρατούν ακόμα και το ΦΠΑ που εισπράττουν). Όποιον πιάνουν οι αρμόδιες υπηρεσίες να τιμωρείται παραδειγματικά και αυστηρά. Έτσι ώστε να υπάρξει αίσθημα δικαίου στην κοινωνία. Διότι διαφορετικά θα κληθούν να πληρώσουν την σπασμένη μόνο όσοι νομίμως συμπεριφέρνονται. Κάτι που αποτελεί προτροπή να μεταβούν και εκείνοι στην ομάδα όσων παραβιάζουν το κοινό καλό και το δημόσιο συμφέρον.
          Δεύτερη επιλογή, σε εκείνους που συμβάλλουν στην ανάπτυξη της κοινωνίας θα πρέπει να δοθούν κίνητρα για πιο εντατική συμβολή σε αυτή την ανάπτυξη. Με αυτό τον τρόπο θα ενισχύεται η οικονομία και η προς «σύλληψη ύλη». Δηλαδή, μη σκοτωθεί η Αγελάδα προκειμένου να πουληθεί το κρέας της και δεν υπάρχει αύριο ούτε γάλα και τα παράγωγά του, αλλά ούτε και λεφτά για να αγοραστούν αυτά, και τέλος, ούτε φόρος λόγο μη πώλησή του;.
          Τέλος, η κυβέρνηση πρέπει να κάνει τον κόπο να διαφοροποιεί τα μέτρα της ως προς κλάδους και κατηγορίες πολιτών. Να ξεχωρίσει, επιτέλους το ποιοι είναι οι αντίπαλοι της σωτηρίας και της ανανέωσης της χώρας και ποιες είναι οι κινητήριες δυνάμεις υπέρβασης της κρίσης. Προς το παρόν συμπεριφέρεται ως να είναι ύποπτοι οι πολίτες που δεν θέλουν ή δεν μπορούν να παρανομούν, ενώ αφήνει ξανά στο απυρόβλητο την παραοικονομία και το μαύρο χρήμα, καθώς και τη διαπλοκή και τα καρτέλ. Ενώ τα μέτρα που είχε αναγγείλει για έλεγχο των Ταξί και των Βενζινοπωλών δεν έχω αντιληφθεί να τα εφαρμόζει. Συνολικά, η κυβέρνηση οφείλει να δείξει ότι θα είναι αμείλικτη προς πάσα κατεύθυνση και ότι θα διασφαλίσει ότι δεν θα υπονομευτεί στην εφαρμογή της πολιτικής της από άλλους δημόσιους μηχανισμούς. Διαφορετικά και την θέληση να έχει, δεν θα μπορέσει να προωθήσει τις όποιες αλλαγές και μέτρα.
Οι σχέσεις κοινωνίας και κυβέρνησης – σχέσεις φόβου ή εμπιστοσύνης;
          Η κυβέρνηση δεν πρέπει να νομίζει ότι όσα εκείνη θεωρεί ως δίκαια και ορθά αυτόματα κατανοούνται τοιουτοτρόπως, και μάλιστα άμεσα, από την κοινωνία. Οφείλει σε συνδυασμό με μια πολιτική συμμαχιών να ακολουθήσει πολιτική διασφάλισης της εμπιστοσύνης της κοινωνίας απέναντί της. Το να φοβίζει την κοινωνία, ώστε να καταλάβει «επιτέλους το μέγεθος του προβλήματος» είναι μια επιλογή με κοντά ποδάρια. Μακρόχρονη πολιτική είναι να κερδίσει την εμπιστοσύνη της κοινωνίας δείχνοντας όχι μόνο το πρόβλημα, αλλά και τις δίκαιες λύσεις. Διότι, επαναλαμβάνω ως παράδειγμα, υπάρχουν συγκεκριμένες επιχειρήσεις που προσπαθούν να μας πείσουν γιατί θα πρέπει να κοπεί το εισόδημά μας κατά μερικές εκατοντάδες ευρώ, αλλά οι ίδιες (όπως κανάλια και εφημερίδες) καθώς και οι σύμμαχοί τους, χρωστάνε περίπου το 15% του συνολικού χρέους της χρέους προς τους δημόσιους φορείς (σε ασφαλιστικά ταμεία, εφορία κοκ).
Η κυβέρνηση θα πείσει ότι δεν «υπάρχει μία» όταν ανοίξει πρακτικά μέτωπα ενάντια στα Καρτέλ και στους μεσάζοντες. Ενάντια σε όλους αυτούς που έχουν καταντήσει την Ελλάδα της λιτότητας σε μια από τις πιο ακριβές χώρες του κόσμου. Αναρωτιέμαι, που είναι ο έλεγχος τιμών στο πετρέλαιο και τα παράγωγά του; Πότε θα δούμε τη σύλληψη κάποιου που φοροκλέπτει συστηματικά ή που κάνει λαθραίο εμπόριο; Πότε θα μας πει η κυβέρνηση ότι θα μαζέψει χρήματα από τις πηγές που ανέφερα προκειμένου να μην έχει ο «μέσος» έλληνας την αίσθηση ότι όποιος ανταποκρίνεται στις κυβερνητικές επιλογές είναι το κοροΐδο. Διότι διαφορετικά, στο τέλος της ημέρας η κυβερνητική πολιτική θα προκαλέσει κινητοποιήσεις και απεργίες. Σε μια τέτοια, όμως, περίπτωση, αρκεί να σταματήσουν να εργάζονται οι μισθωτοί για δύο εβδομάδες και το ΑΕΠ θα υποχωρήσει πάνω από 4%. Και τότε όλα τα σχέδια θα αποδειχτούν ασκήσεις επί χάρτου.
Συμπερασματικά, η υπέρβαση της κρίσης δεν μπορεί να προκύψει από τον φόβο της κοινωνίας, αλλά από την εμπιστοσύνη έναντι της Κυβέρνησης ότι σε αυτές τις δύσκολες στιγμές είναι δίκαιη.      
Μην χάσετε στην Αξία του Σ/Κ το άρθρο του Νίκου Κοτζιά με τίτλο:

“Άλλες επιλογές ανάπτυξης και ο κίνδυνος της ύφεσης”