Παράλληλα ανακοίνωσε ότι το Δ.Σ. του Δήμου Μουζακίου αποφάσισε την απαλλαγή των τροφείων για τα τέκνα των τρίτεκνων οικογενειών, καθώς και την δωρεάν παροχή διδάκτρων των τρίτων και άνω τέκνων στο Δημοτικό Ωδείο και στα Εργαστήρια Τέχνης Μουζακίου.
Μέτρα για τρίτεκνους στο Δήμο Μουζακίου
Παράλληλα ανακοίνωσε ότι το Δ.Σ. του Δήμου Μουζακίου αποφάσισε την απαλλαγή των τροφείων για τα τέκνα των τρίτεκνων οικογενειών, καθώς και την δωρεάν παροχή διδάκτρων των τρίτων και άνω τέκνων στο Δημοτικό Ωδείο και στα Εργαστήρια Τέχνης Μουζακίου.
Γαρδένια: Επίσημο φυτό των Μεσογειακών Αγώνων
|
| Διεκδικούν οι γαρδενοπαραγωγοί της Μαγνησίας * Η παραγωγή γαρδένιας στον Νομό ξεπερνά τα 1.100.000 φυτά ετησίως |
|
Με άρωμα γαρδένιας επιδιώκουν να «λούσουν» τους Μεσογειακούς Αγώνες του 2013 οι γαρδενοπαραγωγοί της Μαγνησίας, που κρατούν τα «σκήπτρα» της καλλιέργειας του φυτού στην Ευρώπη.
|
|
Αυτό το φυτό, που με περισσή φροντίδα και μεράκι καλλιεργούν εδώ και πάνω από 40 χρόνια κάτοικοι της Μαγνησίας «φλερτάρει» τώρα και με τους Μεσογειακούς Αγώνες του 2013, διεκδικώντας τον τίτλο του επίσημου φυτού των Αγώνων, εφόσον, βέβαια, ευοδωθούν όλες οι διαπραγματεύσεις. ’λλωστε, η φήμη της Μαγνησίας στην καλλιέργεια της γαρδένιας έχει ξεπεράσει προ πολλού τα ελληνικά σύνορα, αφού η περιοχή έχει αναρριχηθεί στη θέση του μεγαλύτερου παραγωγού του ευωδιαστού αυτού φυτού σ’ ολόκληρη την Ευρώπη!
|
|
Η παραγωγή γαρδένιας στη Μαγνησία ξεπερνά τα 1.100.000 φυτά ετησίως και ο εξαγωγικός τζίρος της ανθοκομικής οργάνωσης “Gardenia Growers Group”- της πιο δυνατής στην Ελλάδα-υπερβαίνει τα 1,2 εκατ. ευρώ τον χρόνο, όπως ανέφερε στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο πρόεδρος, Σταύρος Τσαλούχος.
|
|
Αξίζει, μάλιστα, να σημειωθεί ότι η γαρδένια της Μαγνησίας έχει ως προορισμό- πέραν της εγχώριας- και τις αγορές της Ολλανδίας, της Ιταλίας, της Ισπανίας και της Γερμανίας.
|
|
Η “Gardenia Growers Group” ιδρύθηκε το 1992, με στόχο τη συνεχή τροφοδοσία της αγοράς της Γηραιάς Ηπείρου, με νάνες γαρδένιες, διαφόρων μεγεθών. Η ομάδα διαθέτει, σήμερα, συνολικά, 75 στρέμματα θερμοκηπίων και 10 στρέμματα υπαίθριας καλλιέργειας, ενώ δεκάδες ακόμα γαρδενοπαραγωγοί δρουν αυτόνομα, με τη συνολική δυναμικότητά τους να υπολογίζεται στα 40 στρέμματα και 20 υπαίθρια. Στην υπόλοιπη Ελλάδα, περίπου 30 στρέμματα χρησιμοποιούνται είτε για ανάπτυξη, είτε για μικρής διάρκειας φιλοξενία, μέχρι την τελική προώθηση του προϊόντος στην αγορά.
|
|
Αναφορικά με την ποιότητα παραγωγής στη Μαγνησία, ο κ. Τσαλούχος υπογράμμισε τα υψηλά στάνταρτ και προδιαγραφές που ακολουθούνται, αναφέροντας ως χαρακτηριστικό παράδειγμα το γεγονός ότι εδώ και πέντε χρόνια, η οργάνωση ανταποκρίνεται στην παράδοση παραγγελιών ύψους έως και 265.000 φυτών, μέσα σε μία μόνο εβδομάδα!
|
|
Αφού κατέκτησε την Ευρώπη, η γαρδένια της Μαγνησίας θέλει να κατακτήσει και τους Μεσογειακούς Αγώνες του 2013. Τη σχετική πρόταση (σ.σ. για να είναι η γαρδένια το επίσημο φυτό των Μεσογειακών Αγώνων) κατέθεσε στην οργανωτική επιτροπή ο γεωπόνος Αγροτικής Ανάπτυξης της Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης Μαγνησίας, Ζήσης Κυρίτσης. Μάλιστα, ο κ. Κυρίτσης, χαίρει θερμής αποδοχής από τους γαρδενοπαραγωγούς Μαγνησίας, οι οποίοι και χαρακτηρίζουν καθοριστικό το ρόλο του στην ανάπτυξη της ανθοκομίας γενικότερα στην περιοχή.
|
|
Η ιστορία της γαρδένιας
|
|
Η πρώτη φορά που ακούστηκε το όνομα της γαρδένιας ήταν την περίοδο της αποικιοκρατίας, όταν ένας φυσιοδίφης από το Τσάρλεστον της Νότιας Καρολίνας των ΗΠΑ, ο Αλεξάντερ Γκάρντεν, έδωσε σ’ ένα πράσινο φυτό με άσπρα, μοσχομυριστά άνθη, το όνομα “γαρδένια”. Μόνο άνθρωποι ευαίσθητοι, με ευγενική μορφή και διάθεση για ζωή μπορούν να αφοσιωθούν στην καλλιέργεια της γαρδένιας, που το όνομά της στη «γλώσσα» των λουλουδιών σημαίνει «είσαι υπέροχος», ενώ αυτοί που γνωρίζουν καλά τους συμβολισμούς στο θαυμαστό χώρο των φυτών, λένε πως αποκαλύπτει συνήθως κάποιον κρυφό έρωτα. Ιδιαίτερα στους άνδρες, η παράδοση θέλει να τούς φέρνει γούρι και καλοτυχία.
|
|
Το αιθέριο έλαιο γαρδένιας είναι ένα από τα πιο δυνατά αρώματα που προσελκύουν τον έρωτα. Τα κηρώδη λευκά λουλούδια του θάμνου της γαρδένιας έχουν έναν ακαταμάχητο άρωμα και ένα ή δύο μόνο πέταλα έχουν πολύ έντονο άρωμα. Κοστίζει περίπου 700$ η ουγγιά, γεγονός που το καθιστά πολύ ακριβό για το συνηθισμένο προϋπολογισμό του αρωματοποιού.
|
|
Όπως επισημαίνουν, μάλιστα, οι γαρδενοπαραγωγοί, το έλαιο γαρδένιας που κυκλοφορεί ευρέως δεν είναι αληθινό, αλλά πρόκειται για κάποιο βασικό συνθετικό που, όπως τονίζουν, υπολείπεται σε ορισμένες από τις ιδιότητες που έχει το γνήσιο.
neostypos.gr
|
ΔΗΛΩΣΗ ΤΟΥ ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΟΥ ΕΚΠΡΟΣΩΠΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΕΤΑΛΩΤΗ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗ ΔΗΛΩΣΗ ΤΟΥ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΤΗΣ ΝΔ Α. ΣΑΜΑΡΑ
Κατασκευάζεται το δημοτικό σχολείο Γόννων
Ξεκινά τις επόμενες ημέρες η κατασκευή του δημοτικού σχολείου των Γόννων καθώς η νομαρχία Λάρισας δημοπράτησε το έργο ικανοποιώντας έτσι ένα πάγιο αίτημα των μαθητών, του συλλόγου γονέων και διδασκόντων της περιοχής.
Πρόκειται για ένα σημαντικό έργο καθώς τα τελευταία χρόνια οι μαθητές του σχολείου αναγκάζονται να παρακολουθούν τα μαθήματα τους σε αίθουσες του Γυμνασίου – Λυκείου της περιοχής και κάτω από δύσκολες συνθήκες.
Η νομαρχία με την κατασκευή του έργου δίνει λύση στο πρόβλημα της στέγασης των μαθητών που τα τελευταία χρόνια ταλαιπωρούνται καθώς το δημοτικό σχολείο των Γόννων μετά το σεισμό του 2003 είχε υποστεί αρκετές ζημιές με αποτέλεσμα να κριθεί ακατάλληλο για να στεγάσει τους μαθητές του μέχρι και σήμερα.
Το νέο δημοτικό σχολείο των Γόννων πρόκειται να κατασκευαστεί στον αύλειο χώρο του παλιού δημοτικού σχολείου.
Ο προϋπολογισμός του έργου ανέρχεται στο 1.428.000 ευρώ που θα εξασφαλιστούν μέσω του ΟΣΚ (Οργανισμού Σχολικών Κτιρίων).
«Πιστεύουμε ότι επιτέλους θα δοθεί μια ικανοποιητική λύση», σημείωσε ο αρμόδιος αντινομάρχης Γ. Φακής, υπενθυμίζοντας παράλληλα και τις προσπάθειες που κατέβαλε ο δήμος, ο Σύλλογος Γονέων και διδασκόντων προκειμένου να γίνει ένα νέο διδακτήριο που θα πληροί όλες τις σύγχρονες προδιαγραφές.
kosmoslarissa.gr
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΦΙΛΙΠΠΟΥ ΣΑΧΙΝΙΔΗ ΥΦΥΠΟΥΡΓΟΥ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΩΝ ΣΤΟ Ρ/Σ ΤΗΣ ΝΕΤ ΚΑΙ ΣΤΟΥΣ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΥΣ Β. ΒΑΣΙΛΟΠΟΥΛΟ ΚΑΙ Π. ΓΑΒΡΑ
Η συντηρητική ουτοπία
John Weiss, «Συντηρητισμός και Ριζοσπαστική Δεξιά. Παραδοσιοκρατία, αντίδραση και αντεπανάσταση στην Ευρώπη 1770-1945», Εκδόσεις Θύραθεν, 2009 Η αλήθεια είναι ότι μπορείς να είσαι προοδευτικός με πολλούς τρόπους, αλλά συντηρητικός μόνο με ένα. Η συνταγή είναι απλή. Χρειάζεται κατ’ αρχήν ο εκφοβισμός για κάθε νεωτερισμό. Ο εκφοβισμός συνοδεύεται από τη διόγκωση των προβλημάτων που αναγκαστικά αυτός επιφέρει. Κανένας καινούργιος θεσμός, καμιά νέα τεχνολογία δεν είναι καθ’ ολοκληρία αγαθή· στην αρχή τουλάχιστον τα προβλήματα είναι πάντα περισσότερα από τα οφέλη που φέρνει. Δεύτερον απαιτείται μια καλή δόση νοσταλγίας για το παρελθόν, το οποίο παρουσιάζεται «αρμονικό», «γλυκό» και προπαντός «σαφές», σε σχέση με την ανακατωσούρα που οι νεωτερισμοί επιφέρουν. Τρίτον: επειδή οι νεωτερισμοί στην ιστορία πάντα ενέχουν το αίτημα της βελτίωσης των υλικών συνθηκών προστίθεται η ρητορεία κατά του «οικονομισμού που κατατρώγει την αγνή ψυχή των πολιτών» και ο θρήνος για τη «χαμένη πνευματικότητα του κόσμου». Τέταρτον: χρειάζεται πάντοτε ένας εχθρός που βυσσοδομεί στο παρασκήνιο εναντίον της κοινωνικής ευταξίας. Αν δεν είναι εξωτερικός μπορεί να είναι εσωτερικός. Οι αστοί, οι κομμουνιστές, οι μετανάστες, οι Εβραίοι ταιριάζουν στον ρόλο του «εσωτερικού εχθρού». Κι αν όλα αυτά δεν πείθουν επιστρατεύεται ο Θεός. Αυτός εξάλλου δεν δημιούργησε την κοινωνική ευταξία όπως τη βιώνουμε σήμερα και διάφορα όργανα του διαβόλου (μεταρρυθμιστές, επαναστάτες, ή ακόμη χειρότερα: Εβραίοι) θέλουν να την καταλύσουν;
Η συνταγή αυτή είναι διαχρονική. Καταγράφεται με διάφορες δοσολογίες στο βιβλίο του John Weiss «Συντηρητισμός και Ριζοσπαστική Δεξιά. Παραδοσιοκρατία, αντίδραση και αντεπανάσταση στην Ευρώπη 1770-1945» (εκδόσεις Θύραθεν). Για τον Weiss η συντηρητική αντίδραση ξεκινά πριν από την Γαλλική Επανάσταση, με την αντίδραση των αριστοκρατών στη δημιουργία εθνικών κρατών που επιχειρούσαν (φυσικά για ίδιον όφελος) οι βασιλείς. Ο Ιούστος Μόζερ, ένας ξεχασμένος σήμερα συντηρητικός στοχαστής, επιχειρηματολογούσε ότι ελεώ Θεού δεν ήταν μόνο η βασιλεία, αλλά ολόκληρη η κοινωνική τάξη πραγμάτων. Σύμφωνα με τον ίδιο «οι άνθρωποι δεν θα έπρεπε αν αναζητούν τα πρότυπά τους για την κοινωνία μέσα στις αφηρημένες και εξορθολογικευμένες έννοιες των λεγόμενων καθολικών φυσικών νόμων· αντίθετα, έπρεπε να παρατηρούν τα πραγματικά δημιουργήματα, μέσα στον χρόνο, του Θεού και των ανθρώπων».
Ο βαρόνος Μοντεσκιέ με τη σειρά του, μπορεί να είναι ο πατέρας της διάκρισης των εξουσιών ήθελε όμως τα αξιώματα κληρονομικά για να ισοσταθμίσουν την εξουσία του ηγεμόνα. Ο ριζοσπάστης Εντμουντ Μπεργκ, είχε μόνο θρήνους για την παράδοση της ιπποσύνης που χάνεται και εξαπέλυσε μύδρους για τους ηγέτες της Γαλλικής Εθνοσυνέλευσης, η οποία «είχε κυριευτεί από τους χυδαίους εκπροσώπους των “οικονομικών συμφερόντων”, που εξ επαγγέλματος ασχολούνταν μόνο με το άμεσο ιδιωτικό τους κέρδος και γι’ αυτό δεν μπορούσαν να έχουν καμία αίσθηση των συμφερόντων ολόκληρης της κοινότητας μήτε των αιώνιων αξιών του μεγάλου έθνους». Αψύς στη γραφή ο Μπεργκ φιλεύει τις πιο «χοντροκομμένες βρισιές για τους “χρηματιστές” και τους “Εβραίους τοκογλύφους”».
Κατά τον Weiss ο συντηρητισμός των νεότερων χρόνων ξεκινά ως αντίδραση των αριστοκρατών στα σχέδια των ηγεμόνων για αλλαγή των φεουδαλικών θεσμών, αλλά γρήγορα με το ξέσπασμα της Γαλλικής Επανάστασης κατανοούν ότι ο επαναστατικός αστικός φιλελευθερισμός είναι ο μεγάλος εχθρός. Σύμμαχοί τους -όσο παράδοξο κι αν φαίνεται αυτό- είναι τα καθυστερημένα τμήματα του αγροτικού πληθυσμού, αλλά και οι συντεχνίες, αφού «η ελεύθερη επιχείρηση των αστών ήταν απειλή για τους ειδικευμένους εργάτες… οι κλωστοϋφαντουργοί και άλλοι τεχνίτες είχαν εξεγερθεί εναντίον της εισαγωγής των νέων μηχανών, που καθιστούσαν τις δικές τους δεξιότητες -αποκτημένες με σκληρό αγώνα- παρωχημένες και την απασχόλησή τους αντιοικονομική». Η ελεύθερη αγορά κατέστρεφε ολόκληρες τάξεις ανθρώπων, άλλαζε τους όρους παραγωγής και συνεπώς τις κοινωνικές ιεραρχίες.
Η εξαγωγή της επανάστασης που κάνει ο Ναπολέων Βοναπάρτης ηττάται στρατιωτικά, αλλά τα ιδανικά της Γαλλικής Επανάστασης έχουν διαδοθεί σε ολόκληρη την Ευρώπη και δεν αναχαιτίζονται από τη συντηρητική «Ιερά Συμμαχία» του Μέτερνιχ. Οι χώρες επαναστατούν και η ιδεολογική αντεπανάσταση του συντηρητισμού γίνεται με το κίνημα του ρομαντισμού. Είναι η δεξιά ουτοπία, η εξιδανίκευση του μεσαιωνικού παρελθόντος «σαν κάτι το ιερό, σαν ένα λεπτοδουλεμένο και εξισορροπημένο κοινωνικό σύστημα, σαν μια εναλλακτική λύση στην ισοπέδωση που επέβαλαν οι πόλεις και η βιομηχανία (οι “μαύροι μύλοι του Σατανά”), κλιμακώνοντας τη δυσαρέσκεια απέναντι στην υλιστική κοινωνία». Ο ποιητής Νόβαλις «υμνούσε τις “υπέροχες εκείνες μέρες”, όταν η Ευρώπη δεν ήταν ένα συνονθύλευμα κρατών που πολεμούσαν μεταξύ τους, αλλά μια απέραντη πολιτική και ηθική αυτοκρατορία του πνεύματος, ταγμένη υπό την ιερή ηγεσία του Πάπα: του σοφού εκείνου, ανιδιοτελούς συμβούλου των ηγεμόνων».
Αυτό το συνονθύλευμα γλυκερών ψευδών αναπαράγεται από τη συντηρητική δεξιά σε ολόκληρη την ιστορία. Κάποιες φορές ριζοσπαστικοποιείται και σέρνει τον κόσμο σε αιματοχυσίες. Η συντηρητική αντίδραση ποτέ δεν σέβεται τη Δημοκρατία. Μήπως δεν είναι η δημοκρατία, έτσι κι αλλιώς, προϊόν της Γαλλικής Επανάστασης και του «άθεου Διαφωτισμού»; Αυτός με τη σειρά του δεν είναι το καταχθόνιο σχέδιο των αστών, των Εβραίων, των αριστερών κ.ά. (όπως ο Τζορτζ Σόρος στις μέρες μας) που στόχο έχουν την αποηθικοποίηση του ατόμου (με υλικά ανταλλάγματα) και την καταστροφή της κατεστημένης τάξης, που τόσο γλυκερά παρουσιάζεται σε κάθε συντηρητική πραγματεία.

Μερικά πράγματα δεν αλλάζουν ποτέ: Γελοιογραφία από την αμερικανική επιθεώρηση «Judge» («Δικαστής») του 1892. Η λεζάντα γράφει «Το αναπόφευκτο αποτέλεσμα της άνευ διακρίσεων μετανάστευσης για τον αμερικανό εργαζόμενο». Να σημειώσουμε ότι την περίοδο 1880-1900 έφτασαν στις Ηνωμένες Πολιτείες οχτώ εκατομμύρια μετανάστες. Το 1880 ζούσαν στις ΗΠΑ 50 εκατομμύρια γηγενείς «Αμερικανοί». Εκείνη την εποχή έγινε μπεστ-σέλερ το βιβλίο του αιδεσιμότατου Γιοσάια Στρονγκ με τίτλο «Η χώρα μας» (1885) στο οποίο υποστήριζε ότι η προτεσταντική αγγλοσαξωνική «ράτσα» της Βορείου Αμερικής ήταν η καθαρότερη μορφή Χριστιανισμού. Αυτή η καθαρή μορφή «μολυνόταν» από τους καθολικούς Ιρλανδούς και Ιταλούς, και τους ορθόδοξους σλάβους που δεν είχαν καμιά ελπίδα ενσωμάτωσης.
