Την τουριστική παράσταση «έκλεψε» η Μαγνησία σε μια από τις μεγαλύτερες εκθέσεις του κόσμου, στη Διεθνής Τουριστική Έκθεση «World Travel Market» (WTM), η οποία πραγματοποιήθηκε στο Λονδίνο από 9-12/11/2009.

Το Επιμελητήριο Μαγνησίας εκπροσωπήθηκε από την τουριστική πράκτορα, κ. Θέκλα Καμμένου.
Από τους επαγγελματίες τουρισμού του Νομού μας παρευρέθηκαν οι κ.κ. Δημήτρης Λεβέντης, Αλέκος Ευσταθίου, Γιάννης Ευσταθίου, Πέτρος και Άρης Δερβένης, Ιωάννα Μποτσιβάλη, Γιώργος Φλέρης και Βίκυ Σαντίκου.

Οικογενειακή υπόθεση ήταν για τρία αδέλφια από το Βόλο, η εμπορία χασίς, καθώς συνελήφθησαν το μεσημέρι της Δευτέρας με εννέα κιλά ναρκωτικών, έτοιμα για να καλύψουν την εγχώρια αγορά.

Οι δράστες με τη σχηματιζόμενη σε βάρος τους δικογραφία, οδηγήθηκαν στον εισαγγελέα με κατηγορίες για εμπορία και διακίνηση ναρκωτικών κατά του 44χρονου, για εμπορία ναρκωτικών κατά του 43χρονου και για κατοχή ναρκωτικών κατά του 41χρονου, μικρότερου αδελφού τους.

Καλώς εχόντων των πραγμάτων, την Πέμπτη οι «27» θα επιλέξουν τον πρώτο πρόεδρο και τον πρώτο «υπουργό Εξωτερικών» της Ε.Ε. Το παζάρι αναμένεται σκληρό. Δεν θα πρέπει να τηρηθούν μόνο οι γνωστές ισορροπίες. Τα πρόσωπα που θα επιλεγούν εκ των πραγμάτων θα συμβολίσουν την πολιτική βούληση για το μέλλον του ενοποιητικού εγχειρήματος. Μ’ αυτή την έννοια, οι υποψηφιότητες θα πρέπει πρώτα να κριθούν σ’ αυτό το επίπεδο και στη συνέχεια να αξιολογηθεί ο βαθμός καταλληλότητάς τους.

Αναμφισβήτητα, ο Τόνι Μπλερ έχει πολιτικό εκτόπισμα, ηγετικές ικανότητες και επικοινωνιακό χάρισμα. Ολα αυτά θα τον καθιστούσαν φαβορί εάν είχε συνδέσει το όνομά του με το όραμα για ολοκλήρωση και πολιτική χειραφέτηση της Ευρώπης. Συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο. Ως πρωθυπουργός πάντα πάταγε σε δύο βάρκες και λειτουργούσε σαν βαρίδι.

Υπενθυμίζουμε ότι ενώ τασσόταν υπέρ της αμετροεπούς διεύρυνσης, αρνιόταν πεισματικά την αύξηση των ιδίων πόρων, μέσω της οποίας και μόνο μπορεί να χρηματοδοτηθεί η οικονομική σύγκλιση των χωρών-μελών. Η στάση του εκείνη ήταν συνεπής, γιατί θέλει την Ευρώπη ως μία κοινή αγορά, στην οποία δεν τίθεται θέμα ούτε σύγκλισης ούτε πολύ περισσότερο πολιτικής ενοποίησης.

Μπορεί για τα βρετανικά μέτρα, ο Μπλερ να θεωρείται ευρωπαϊστής, αλλά για τα ευρωπαϊκά μέτρα είναι παράγοντας ανάσχεσης του ενοποιητικού εγχειρήματος. Η στάση του απορρέει από την πάγια στρατηγική επιλογή του Λονδίνου να θέτει σε πρώτη μοίρα την περιβόητη ειδική σχέση του με τις ΗΠΑ. Το γεγονός ότι υιοθέτησε μια ευέλικτη ρητορική δεν τον εμπόδισε να λειτουργήσει σαν μακρύ χέρι της αμερικανικής διπλωματίας εντός της Ε.Ε.

Η στάση του στον πόλεμο του Ιράκ μιλάει από μόνη της. Δεν πρόκειται για λάθος. Και πάλι ήταν συνεπής. Υποστήριξε τον μονοπολισμό της αμερικανικής ηγεμονίας του Μπους, θεωρώντας ότι η Βρετανία επωφελείται από τον ρόλο του «υπασπιστή». Σ’ αυτό το πλαίσιο, ήθελε την Eυρώπη να λειτουργεί σαν πειθήνιος συνοδοιπόρος.

Η αντίθεση στην Ε.Ε. είναι ανάμεσα σ’ αυτούς που επιδιώκουν την ολοκλήρωση και την πολιτική χειραφέτηση και σ’ εκείνους που στο όνομα του Aτλαντισμού υποστηρίζουν τη παράταση της ιδιότυπης αμερικανικής κηδεμονίας, που επεβλήθη λόγω Ψυχρού Πολέμου. Στην «Eυρώπη των 15», η Βρετανία ήταν σαν τη μύγα μέσα στο γάλα. Οι συμμαχίες της ήταν περιστασιακές και στα πολιτικά ζητήματα με φιλοαμερικανικές κυβερνήσεις. Στην «Ευρώπη των 27» οι ισορροπίες έχουν αλλάξει ποιοτικά. Αυτό φάνηκε πριν καν ολοκληρωθεί η διεύρυνση του 2004.

Ο Μπλερ δεν είναι ακατάλληλος μόνο για τα ανωτέρω. Ως σταυροφόρος της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης, τορπίλισε κάθε συζήτηση να ασκηθεί κάποιος έλεγχος και να τεθούν κανόνες στη λειτουργία του διεθνούς χρηματοπιστωτικού συστήματος. Τα αποτελέσματα τα βιώνουμε όλοι, αλλά πολύ πιο επώδυνα τα δεκάδες εκατομμύρια άνεργοι. Πώς θα έβλεπαν άραγε όλοι αυτοί έναν από τους βασικούς υπεύθυνους γι’ αυτή την οικονομικοκοινωνική καταστροφή να επιβραβεύεται με την προεδρία της Ε.Ε.;

 ΕΥΡΩΠΑΙΟΙ ΦΕΝΤΕΡΑΛΙΣΤΕΣ ΚΡΗΤΗΣ – EUROPEAN FEDERALISTS MOVEMENT OF CRETE

Tου Πασχου Μανδραβελη Δηλαδή, για να ’χουμε και το καλό ρώτημα: ό,τι κερδίσαμε εμείς οι φορολογούμενοι από το μικρότερο υπουργικό σχήμα θα τα ξοδέψει η κ. Λούκα Κατσέλη σε έπιπλα, γραμματείς και γραφεία; Σύμφωνα με όσα διαβάζουμε στον Τύπο η υπουργός Οικονομίας, Ανταγωνιστικότητας και Ναυτιλίας (και δεν ξέρω τι άλλο), αποφάσισε ότι πέραν του μεγάλου της υπουργικού γραφείου στο παλιό υπουργείο Ανάπτυξης, έστησε άλλα δύο (εξίσου μεγάλα;) γραφεία! Ενα στην πλατεία Συντάγματος, το οποίο η κ. Κατσέλη θα επισκέπτεται μια φορά την εβδομάδα. Προφανώς εκεί θα ασχολείται με θέματα ανταγωνιστικότητας και ελπίζουμε όχι προς τον κ. Παπακωνσταντίνου. Αλλη μια φορά την εβδομάδα θα κατεβαίνει στο γραφείο του πρώην υπουργού Ναυτιλίας, γιατί ίσως η αρμύρα -ή ό,τι άλλο έρχεται από το λιμάνι του Πειραιά- βοηθά στην καλύτερη λήψη ιδεών για θέματα Ναυτιλίας.
Ας μιλήσουμε όμως σοβαρά, μπας και σοβαρευτεί η κυβέρνηση. Το πρώτο ερώτημα είναι, «τι νόημα έχει το μικρότερο σχήμα αν είναι να αναπαραχθεί το παλιό μοντέλο;» Αν δηλαδή κάθε υπουργός που μαζεύει πολλαπλές αρμοδιότητες κάνει πολλά υπουργικά γραφεία ποιος ο λόγος να μην διατηρήσουμε τα παλιά «υπουργικά συμβούλια Μπεν-Χουρ»; Το μικρότερο σχήμα δεν σημαίνει μόνο λιγότερους μισθούς υπουργών, σημαίνει μεγαλύτερη ευελιξία όσων απομείνουν. Σημαίνει συμμάζεμα των γραφείων, λιγότερους γραμματείς, ελάχιστους Φαρισαίους, χρήση όλων των τεχνολογικών εργαλείων -e mail, τηλεδιασκέψεις, cloud computing- για να ελαχιστοποιείται η γραφειοκρατική δομή και να παράγεται περισσότερο έργο. Σήμερα τα στελέχη των επιχειρήσεων θεωρούν γραφείο τους τον φορητό τους υπολογιστή. Τηλεργάζονται, σε κάθε γωνιά της γης· τους βλέπουμε στα αεροδρόμια να συμμετέχουν σε συσκέψεις μέσω Διαδικτύου, να γράφουν αναφορές, να διευθύνουν projects δισεκατομμυρίων δολαρίων σε κάθε γωνιά της γης μέσω του φορητού τους υπολογιστή. Οι δικοί μας υπουργοί χρειάζονται γραφείο σε κάθε γωνιά της Αθήνας για να παράγουν, όποιο έργο τέλος πάντων παράγουν;
Ας ελπίσουμε ότι όλα αυτά είναι προσωρινά, μέχρι να αναταχθεί η κυβέρνηση και να αποκτήσει τα κατάλληλα ηλεκτρονικά εργαλεία. Αναγκαστικά το παλιό συνυπάρχει για ένα διάστημα με το καινούργιο. Χρειάζεται μέχρι να δοκιμαστούν τα νέα σχήματα, να λειτουργούν τα πράγματα μέχρι την τελική αλλαγή. Εκεί όμως ελλοχεύει ο κίνδυνος της αδράνειας. Το παλιό, επειδή είναι ριζωμένο, έχει περισσότερες πιθανότητες επιβίωσης. Βολεύει πολλούς και τελικά κερδίζει.
Εδώ χρειάζεται η πολιτική βούληση και η διαρκής παρακολούθηση του έργου της αλλαγής των δομών. Οι δυνάμεις της αδράνειας πρέπει να αντισταθμιστούν από την πολιτική βούληση. Ετσι, το μικρό υπουργικό σχήμα δεν θα καταλήξει σε ένα επικοινωνιακό πυροτέχνημα, που θα σβήσει μέσα στις συμπληγάδες της γραφειοκρατίας και κάτω από τα βαριά δρύινα γραφεία των υπουργών. Απαιτεί αλλαγή μοντέλου λειτουργίας της κρατικής μηχανής, αλλαγή νοοτροπίας των πολιτικών. Χρειάζεται να καταλάβουν ότι έχουν σύμβαση έργου ορισμένου χρόνου με τον ελληνικό λαό, ο οποίος έχει χάσει την υπομονή του με τα καμώματα των υπουργών, κάθε κυβέρνησης και κάθε χρώματος. Δεν περιμένει θαύματα, αλλά ελπίζει ότι θα βρεθεί εκείνη η κυβέρνηση που θα δαμάσει το τέρας της γραφειοκρατίας, ξεκινώντας έστω για συμβολικούς λόγους από τα γραφεία των υπουργών.

Tου Πασχου Μανδραβελη Δηλαδή, για να ’χουμε και το καλό ρώτημα: ό,τι κερδίσαμε εμείς οι φορολογούμενοι από το μικρότερο υπουργικό σχήμα θα τα ξοδέψει η κ. Λούκα Κατσέλη σε έπιπλα, γραμματείς και γραφεία; Σύμφωνα με όσα διαβάζουμε στον Τύπο η υπουργός Οικονομίας, Ανταγωνιστικότητας και Ναυτιλίας (και δεν ξέρω τι άλλο), αποφάσισε ότι πέραν του μεγάλου της υπουργικού γραφείου στο παλιό υπουργείο Ανάπτυξης, έστησε άλλα δύο (εξίσου μεγάλα;) γραφεία! Ενα στην πλατεία Συντάγματος, το οποίο η κ. Κατσέλη θα επισκέπτεται μια φορά την εβδομάδα. Προφανώς εκεί θα ασχολείται με θέματα ανταγωνιστικότητας και ελπίζουμε όχι προς τον κ. Παπακωνσταντίνου. Αλλη μια φορά την εβδομάδα θα κατεβαίνει στο γραφείο του πρώην υπουργού Ναυτιλίας, γιατί ίσως η αρμύρα -ή ό,τι άλλο έρχεται από το λιμάνι του Πειραιά- βοηθά στην καλύτερη λήψη ιδεών για θέματα Ναυτιλίας.
Ας μιλήσουμε όμως σοβαρά, μπας και σοβαρευτεί η κυβέρνηση. Το πρώτο ερώτημα είναι, «τι νόημα έχει το μικρότερο σχήμα αν είναι να αναπαραχθεί το παλιό μοντέλο;» Αν δηλαδή κάθε υπουργός που μαζεύει πολλαπλές αρμοδιότητες κάνει πολλά υπουργικά γραφεία ποιος ο λόγος να μην διατηρήσουμε τα παλιά «υπουργικά συμβούλια Μπεν-Χουρ»; Το μικρότερο σχήμα δεν σημαίνει μόνο λιγότερους μισθούς υπουργών, σημαίνει μεγαλύτερη ευελιξία όσων απομείνουν. Σημαίνει συμμάζεμα των γραφείων, λιγότερους γραμματείς, ελάχιστους Φαρισαίους, χρήση όλων των τεχνολογικών εργαλείων -e mail, τηλεδιασκέψεις, cloud computing- για να ελαχιστοποιείται η γραφειοκρατική δομή και να παράγεται περισσότερο έργο. Σήμερα τα στελέχη των επιχειρήσεων θεωρούν γραφείο τους τον φορητό τους υπολογιστή. Τηλεργάζονται, σε κάθε γωνιά της γης· τους βλέπουμε στα αεροδρόμια να συμμετέχουν σε συσκέψεις μέσω Διαδικτύου, να γράφουν αναφορές, να διευθύνουν projects δισεκατομμυρίων δολαρίων σε κάθε γωνιά της γης μέσω του φορητού τους υπολογιστή. Οι δικοί μας υπουργοί χρειάζονται γραφείο σε κάθε γωνιά της Αθήνας για να παράγουν, όποιο έργο τέλος πάντων παράγουν;
Ας ελπίσουμε ότι όλα αυτά είναι προσωρινά, μέχρι να αναταχθεί η κυβέρνηση και να αποκτήσει τα κατάλληλα ηλεκτρονικά εργαλεία. Αναγκαστικά το παλιό συνυπάρχει για ένα διάστημα με το καινούργιο. Χρειάζεται μέχρι να δοκιμαστούν τα νέα σχήματα, να λειτουργούν τα πράγματα μέχρι την τελική αλλαγή. Εκεί όμως ελλοχεύει ο κίνδυνος της αδράνειας. Το παλιό, επειδή είναι ριζωμένο, έχει περισσότερες πιθανότητες επιβίωσης. Βολεύει πολλούς και τελικά κερδίζει.
Εδώ χρειάζεται η πολιτική βούληση και η διαρκής παρακολούθηση του έργου της αλλαγής των δομών. Οι δυνάμεις της αδράνειας πρέπει να αντισταθμιστούν από την πολιτική βούληση. Ετσι, το μικρό υπουργικό σχήμα δεν θα καταλήξει σε ένα επικοινωνιακό πυροτέχνημα, που θα σβήσει μέσα στις συμπληγάδες της γραφειοκρατίας και κάτω από τα βαριά δρύινα γραφεία των υπουργών. Απαιτεί αλλαγή μοντέλου λειτουργίας της κρατικής μηχανής, αλλαγή νοοτροπίας των πολιτικών. Χρειάζεται να καταλάβουν ότι έχουν σύμβαση έργου ορισμένου χρόνου με τον ελληνικό λαό, ο οποίος έχει χάσει την υπομονή του με τα καμώματα των υπουργών, κάθε κυβέρνησης και κάθε χρώματος. Δεν περιμένει θαύματα, αλλά ελπίζει ότι θα βρεθεί εκείνη η κυβέρνηση που θα δαμάσει το τέρας της γραφειοκρατίας, ξεκινώντας έστω για συμβολικούς λόγους από τα γραφεία των υπουργών.