Συνελήφθη χθες (11-03-2014) το
απόγευμα στο Βόλο από αστυνομικός του Τμήματος Δίωξης Ναρκωτικών μία 40χρονη
ημεδαπή διότι στην κατοχή της βρέθηκαν και κατασχέθηκαν (26) ναρκωτικά δισκία.

Γράφει η Σοφία Βούλτεψη

 

Μπορεί το «ουκρανικό πρόβλημα» σε διεθνές επίπεδο να
εντοπίζεται στο ενδεχόμενο απόσχισης της Κριμαίας και προσάρτησής της
στη Ρωσία, με κίνδυνο να δημιουργηθεί προηγούμενο αλλαγής συνόρων,
ωστόσο επιτακτική είναι η ανάγκη το ενδιαφέρον όλων να εστιαστεί στο
φαινόμενο της ναζιστικής ακροδεξιάς, όπως αυτό εξελίχθηκε τα τελευταία
χρόνια στη χώρα.
 
Οι εικόνες και οι πληροφορίες που φθάνουν από την πρώτη στιγμή της κρίσης είναι αποκρουστικές και άκρως αποτροπιαστικές.
Οι
«σκληροπυρηνικοί» του Δεξιού Τομέα έχουν εξελιχθεί σε ομάδες κρούσης
που φορώντας
κουκούλες και ντυμένοι με στολές παραλλαγής τρομοκρατούν,
ξυλοκοπούν δημοσιογράφους και προσπαθούν να επιβάλουν τις ναζιστικές
απόψεις τους υποτάσσοντας εντελώς τη νέα κυβέρνηση, παρά το γεγονός ότι
τους έχει συμπεριλάβει στις τάξεις της.
Από την πρώτη στιγμή των
διαδηλώσεων κατά της (διεφθαρμένης) κυβέρνησης Γιανουκόβιτς, αυτοί ήσαν
που καθόριζαν την ατζέντα στους δρόμους των μεγάλων ουκρανικών πόλεων.
Η
αντιπολίτευση έκανε το λάθος να πιστέψει ότι μπορούσε να τους
χρησιμοποιήσει για να ανατρέψει τον Γιανουκόβιτς και πως μετά θα τους
έστελνε πίσω στα λαγούμια τους.
Αποδείχθηκε πως έκανε λάθος.
Τόσο το κόμμα «Σβόμποντα» (Ελευθερία), όσο και ο «Δεξιός Τομέας», ανδρώθηκαν και ενισχύθηκαν μέσα από τις διαδηλώσεις.
Και πλέον, είναι εξαιρετικά δύσκολο να «συμμαζευτούν».
Ένα μεγάλο μέρος των Ουκρανών τους θεωρεί «ήρωες», «γενναίους εθνικιστές», που αγωνίζονται για μια χώρα χωρίς δυνάστες.
Η νέα κυβέρνηση υποχρεώθηκε να τους χρησιμοποιήσει.
Το
Κόμμα Σβόμποντα του Όλεγκ Τιαγκνιμπόκ, έχει αναλάβει πέντε σημαντικές
θέσεις στη νέα κυβέρνηση – και αυτή του αντιπροέδρου της κυβέρνησης.
Ο
ηγέτης του Πράβι Σέκτορ (Δεξιός Τομέας) Ντμίτρο Γιάρος κατέχει το
αξίωμα του αναπληρωτή Γραμματέα Εθνικής Ασφάλειας και τις προάλλες
ανακοίνωσε την υποψηφιότητά του στις προεδρικές εκλογές, επιτιθέμενος
στην κυβέρνηση για τις επιλογές της όσον αφορά στους διορισμούς διαφόρων
αξιωματούχων.
Την ίδια ώρα, προσπαθούν να κρύψουν τις ναζιστικές
τους καταβολές και απευθύνουν έκκληση στα μέλη τους να παρεμβαίνουν στη
Wikipedia, προκειμένου να παρεμβαίνουν και να αλλάζουν τα κείμενα που
τους αναφέρουν ως οργάνωση με φασιστικές, νεοναζιστικές απόψεις.
Μέσα
σε μια πέρα, η συγκεκριμένη σελίδα της Wikipedia τροποποιήθηκε 174
φορές και ο Δεξιός Τομέας κατέληξε να αναφέρεται ως «οργάνωση για την
προστασία των διαδηλωτών» και «πατριωτική οργάνωση της νεολαίας».
Χρειάστηκε
να «κλειδώσουν» τη σελίδα οι διαχειριστές της, ώστε να καταστεί δυνατόν
να αναγράφεται πως ο Δεξιός Τομέας «αναφέρεται από μεγάλες δυτικές
εφημερίδες πως έχει ακροδεξιές και νεοφασιστικές απόψεις».
Ο
ηγέτης του Σβόμποντα παριστάνει την αθώα περιστερά, λέγοντας πως όλα
αυτά είναι μυθεύματα και προϊόν προπαγάνδας, αποκηρύσσοντας τα περί
νεοναζιστικών απόψεων και συμβόλων.
Η αλήθεια είναι πως το κόμμα
αυτό είναι διάδοχος του Εθνικοσοσιαλιστικού Κόμματος της Ουκρανίας
(SNPU), που ιδρύθηκε το 1991 και ως σύμβολό του είχε Wolfsangel, ένα
ρουνιτικό σύμβολο που χρησιμοποιούσαν οι Ναζί στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Σύμφωνα
με τον ιστότοπο του Σβόμποντα, η ιδεολογία του προέρχεται από τον
Γιάροσλαβ Στέτσκο, πρώην ηγέτη της Οργάνωσης των Ουκρανών Εθνικιστών
(OUΝ).
Πρόκειται για την οργάνωση που αγωνίστηκε για την
ανεξαρτησία από την Πολωνία, αλλά, υπό την ηγεσία του Στεπάν Μπαντέρα,
συνεργάστηκε με τους Ναζί εισβολείς, χαιρετίζοντας την επίθεση του
Χίτλερ κατά της Ουκρανίας ως προμήνυμα απελευθέρωσης από την ΕΣΣΔ.
Η
οργάνωση σχημάτισε κυβέρνηση το 1941 με πρωθυπουργό τον Στέτσκο,
εναντίον της οποίας στράφηκαν οι Ναζί, που φυλάκισαν τους Μπαντέρα όσο
και Στέτσκο – για να αφεθούν ελεύθεροι το 1944 και να σταθούν και πάλι
στο πλευρό των Ναζί, βοηθώντας τους να αντιμετωπίσουν την προέλαση του
Κόκκινου Στρατού, λαμβάνοντας μέρος και σε μαζικές δολοφονίες Εβραίων.
Το Σβόμποντα ιδρύθηκε το 2004, ως διάδοχο σχήμα διαφόρων ουκρανικών ναζιστικών οργανώσεων.
Ο
ίδιος ο σημερινός ηγέτης του, ο Τιαγκνιμπόκ, είχε σε μια από τις πρώτες
του ομιλίες εξυμνήσει την πολιτοφυλακή της εποχής του Β’ Παγκόσμιου
Πολέμου «που πολέμησε κατά των Ρώσων, των Γερμανών, των Εβραίων και
άλλων αποβλήτων».
Σήμερα, υποστηρίζει πως απλώς αγαπά την πατρίδα
του την Ουκρανία και πως το κόμμα του αγωνίζεται για μια Ουκρανία με
κοινωνική δικαιοσύνη, ανεξάρτητη οικονομικά και χωρίς ξένους…
τοκογλύφους δανειστές!
Στις εκλογές του 2012, το Σβόμποντα κέρδισε το 10,5% των ψήφων, εξασφαλίζοντας 37 έδρες στο κοινοβούλιο.
Οπότε
και άρχισε τις επαφές με ξένους (κυρίως Αμερικανούς) αξιωματούχους που…
διέκριναν τη διάθεση του Τιαγκνιμπόκ να απομακρυνθεί από τον εξτρεμισμό
και να γίνει ένα πιο συμβατικό πολιτικό κόμμα.
Παρ’ όλα αυτά,
μέλη του κόμματος απαγορεύεται να γίνουν άθεοι, πρώην κομμουνιστές και
αλλοδαποί, ενώ διατηρεί στενές σχέσεις με διάφορες ακροδεξιές
εθνικιστικές ομάδες και κόμματα της Ευρώπης, όπως αυτό της Μαρίν Λεπέν.
Μας θυμίζουν τίποτε όλα αυτά;
Μήπως
μας θυμίζουν όσα υποστηρίζει η Χρυσή Αυγή στην Ελλάδα περί εθνικισμού,
ανεξαρτησίας από ξένους δανειστές και αρχαιοελληνικών συμβόλων όπως ο
Μαίανδρος;
Μήπως μας θυμίζουν ότι κι’ αυτοί γεννήθηκαν και ανδρώθηκαν μέσα από τα «κινήματα της Πλατείας»;
Μήπως μας θυμίζουν πως και αυτοί αποκηρύσσουν τον ναζισμό και δηλώνουν αθώοι συλλέκτες αντικειμένων από εκείνη την περίοδο;
Μήπως
μας θυμίζουν πως και αυτοί (όπως και οι Ουκρανοί ομοϊδεάτες τους που
κοκορεύονται ότι πολέμησαν τους Ναζί, ενώ συνεργάστηκαν μαζί τους)
καταφέρονται κατά των Γερμανών και… πρωτοστατούν στις ιαχές για καταβολή
των γερμανικών αποζημιώσεων;
Μήπως μας θυμίζουν ότι κι’ αυτοί έλαβαν σημαντικό ποσοστό στις εκλογές και απέκτησαν κοινοβουλευτική εκπροσώπηση;
Μήπως
μας θυμίζουν πως και αυτοί εκθειάζουν εποχές όπου κυριάρχησαν
ανελεύθερα καθεστώτα, όπως η χούντα, κάνοντας συνεχείς αναφορές στο
«στρατιωτικό καθεστώς» και υπενθυμίζοντας πως οι πραξικοπηματίες είχαν
«καθαρά χέρια» και πέθαναν φτωχοί στη φυλακή;
Τους ακούμε να τα
λένε αυτά στην επέτειο της αποκατάστασης της Δημοκρατίας, υποστηρίζοντας
πως γι’ αυτούς η Δημοκρατία δεν αποκαταστάθηκε το 1974, αλλά το… 1967!
Τους
ακούσαμε να απευθύνονται σε Έλληνες αξιωματικούς, σε καθιερωμένη
ενημέρωση των Ενόπλων Δυνάμεων στην αίθουσα της Γερουσίας του ελληνικού
κοινοβουλίου, τον περασμένο Ιανουάριο, καλώντας τους να μην «έχουν
συμπλέγματα για το Κίνημα της 21ης Απριλίου 1967», διότι «δεν πρέπει να
απολογούνται»!
Τους ακούσαμε τις προάλλες, κατά την παρουσίαση του
υποψήφιου περιφερειάρχη τους στη Θεσσαλία, να λένε πως «δεν είναι
τυχαίο που μια άλλη χρονική περίοδο η Ελλάς ξεκίνησε να παράγει
πετρέλαιο…  Αυτό ήταν το 1973 επί στρατιωτικού καθεστώτος Γεωργίου
Παπαδόπουλου» και πως η Χρυσή Αυγή θα χαρίσει τα δάνεια στους αγρότες
«όπως έκανε και κάποιος άλλος μεγάλος άνδρας»!
Δηλαδή, τι άλλο περιμένουμε να συμβεί;
Να γίνουμε Ουκρανία;
Και
προκαλεί μεγάλη (και αλγεινή) εντύπωση το γεγονός ότι κάποιοι έχουν
ακόμη ενδοιασμούς και δηλώνουν πως δεν πρέπει να αρθεί η ασυλία τους –
κάτι που στο κάτω-κάτω ζήτησε η Δικαιοσύνη και ενώ είναι γνωστό πως η
Βουλή δεν δικάζει και δεν μπαίνει ποτέ στην ουσία της υπόθεσης (οι
βουλευτές δεν είναι δικαστές), απλώς αίρει την ασυλία για να κρίνει η
Δικαιοσύνη.
Τι νόημα έχουν επιχειρήματα του τύπου «τα κόμματα
κρίνονται από τον λαό με την ψήφο του» ή ότι «δεν διώκονται ιδεολογίες» –
λες και στην Ουκρανία με την ψήφο του λαού δεν μπήκαν στη Βουλή;
Για ποιον λόγο κάποιοι διέθεσαν χρόνο για να μελετήσουν τη δικογραφία ως μη όφειλαν;
Με ποια λογική κάποιοι θεωρούν ότι δεν πρέπει να επιτρέψουν στη Δικαιοσύνη να κάνει τη δουλειά της, να κρίνει και να αποφασίσει;
Και
από πού και ως πού κάποιοι συντάσσονται με το συγκεκριμένο κόμμα κατά
του αντιρατσιστικού νομοσχεδίου, υποστηρίζοντας ότι «στόχος είναι να
ανοίξει η κερκόπορτα σε ό,τι ιδεολογικά δεν αρέσει στην κυβέρνηση σας»;
Και τι άλλο εξυπηρετεί αυτή η συμπεριφορά εκτός από μια ουκρανοποίηση της χώρας μας;

H “Δημιουργία ξανά!” ανακοινώνει την υποψηφιότητα του Θάνου Τζήμερου για την Περιφέρεια Αττικής.

δημόσιες
επενδύσεις τον μόνο ρόλο που τους αρμόζει: αυτόν της δημιουργίας
υποδομών με πολλαπλασιαστική επίδραση στην Οικονομία. Για να μπει η
πληροφορική σε όλες τις Δημόσιες Υπηρεσίες, ώστε με μία
μόνο κίνηση να κάνουμε “ματ” σε γραφειοκρατία και διαφθορά. Για να
υπάρξει ένα εθνικό σχέδιο εξόδου από την κρίση, στο οποίο
περιφέρεια θα έχει πρωτεύοντα ρόλο. Για να κληθεί ξανά ο πολίτης
να συμμετάσχει στη διαμόρφωση της πολιτικής, όχι κάθε τέσσερα
χρόνια, αλλά κάθε φορά που παίρνεται μια σημαντική απόφαση που τον
αφορά, καθώς με την εφαρμογή ηλεκτρονικών ψηφοφοριών η συμμετοχική
δημοκρατία μπορεί να γίνει ξανά πράξη στη χώρα που τη γέννησε.
Πιστεύουμε ότι υπεύθυνη πολιτική δεν μπορεί να γίνει χωρίς υπεύθυνους
πολίτες.

δεν είχε και το’ φεραν δυο βήματα απ’ τη χρεοκοπία.

Το “Ποτάμι” του Σταύρου δημοσιοποίησε τις θέσεις του

Τις θέσεις του για μια σειρά από ζητήματα έδωσε, απόψε, στη δημοσιότητα ο πολίτικος σχηματισμός «Το Ποτάμι». Ειδικότερα,
«Το Ποτάμι» αναφέρει ότι οι προτεραιότητες του είναι η ανάκτηση της
αξιοπιστίας των θεσμών, η δυναμική συμμέτοχη στην Ευρώπη, η ουσιαστική
βιώσιμη ανάπτυξη, η έμπρακτη στήριξη των αδύναμων και η προώθηση μιας
προοδευτικής κοινωνίας.

Όπως
σημειώνεται στην ανακοίνωση «για εμάς αυτοί οι στόχοι είναι
αλληλένδετοι», καθώς «η αποσπασματική θεώρηση κάθε τομέα χωρίς σύνδεση
σε ένα ευρύτερο πλέγμα όχι μόνο
δράσεων, αλλά και προσέγγισης των
πραγμάτων, θα αποτύχει».

«Το
Ποτάμι» προτείνει μεταξύ άλλων: περιορισμό των επιχορηγήσεων προς τα
κόμματα κατά 50%, κατάργηση της δυνατότητας διεξαγωγής πρόωρων εκλογών
(για να περιοριστεί η ροη μαύρου πολιτικού χρήματος, καθώς κάποιοι «τα
δίνουν όλα» για να κρατηθεί όπως όπως η κυβέρνηση και κάποιοι «πιέζουν»
για να πέσει), αναλογικότερο, δικαιότερο αλλά και πιο πλουραλιστικό
εκλογικό σύστημα (με επιλογή υποψήφιου ανεξαρτήτως κόμματος και
παράλληλα κόμμα), αυστηροποίηση του πλαισίου για τις προεκλογικές
εκστρατείες (για να περιοριστεί η σχετική δαπάνη αλλά και η ρύπανση),
μείωση των βουλευτών σε 200, μείωση των διακοπών της Βουλής και των
επιδομάτων για τη συμμετοχή στα «θερινά τμήματα».

Ο
πολιτικός σχηματισμός του Σταύρου Θεοδωράκη προτείνει, επίσης,
σχηματισμό κυβέρνησης 20 ατόμων (με κατάργηση των θέσεων αναπληρωτών
υπουργών) με υπουργεία που θα καλύπτουν συγκεκριμένους τομείς και όχι
τις φιλοδοξίες των κομματικών αξιωματούχων, ενώ οι νευραλγικοί τομείς να
έχουν επικεφαλής έναν επαΐοντα υφυπουργό. Όπως σημειώνεται «η πρόταση
για «μόνιμο υφυπουργό Παιδείας» ή «μόνιμο υφυπουργό Φορολογίας» έχει
υποβληθεί ξανά, αλλά το κομματικό σύστημα την πολεμάει. Το κράτος όμως
πρέπει να έχει συνέχεια και δεν μπορούμε να φέρνουμε τα πάνω κάτω σε
κάθε ανασχηματισμό».

Σε
ό,τι αφορά τη δημόσια διοίκηση, «Το Ποτάμι» τονίζει ότι «εμείς θέλουμε
μία δημόσια διοίκηση επιτελική, με άρτια καταρτισμένο και ικανά
αμειβόμενο προσωπικό. Θέλουμε έναν κρατικό μηχανισμό με πλήρη
μηχανογράφηση που όχι μόνο θα συμβάλει στη μείωση των δαπανών αλλά
κυρίως θα συντελέσει στη διαφάνεια και θα επιτρέψει την αξιολόγηση τόσο
των υπηρεσιών, όσο και των δημοσίων λειτουργών. Και αυτό δε θα γίνει από
αυτούς που ακόμα και σήμερα εμποδίζουν τη μηχανογράφηση, αυτούς που
προσπαθούν να μπλοκάρουν τα μέτρα ενίσχυσης της διαφάνειας, αυτούς που
συνεχίζουν να τοποθετούν σε καίριες θέσεις του δημοσίου εμφανώς
ακατάλληλους φίλους και αποτυχημένους πολιτευτές, προσβάλλοντας όλους
μας».

Γενικότερα,
σε ό,τι αφορά το Δημόσιο, «Το Ποτάμι» σημειώνει ότι το ελληνικό Δημόσιο
πρέπει να «εκλογικευθεί», να υπάρξει σωστή κατανομή, κίνητρα,
μηχανογράφηση και ενίσχυση συγκεκριμένων τομέων με στελέχη (όπως στο
Ελεγκτικό Συνέδριο για τον έλεγχο της διαφθοράς, φύλακες στα
σωφρονιστικά καταστήματα, ειδικευμένο προσωπικό με γνώσεις πληροφορικής
για την καταπολέμηση της φοροδιαφυγής και τον εντοπισμό «μαύρου»
χρήματος, νοσηλευτές, κλπ.), ενώ, παράλληλα, «οι αργόμισθοι, οι
επίορκοι, οι ανίκανοι, όσοι έχουν πλαστά πιστοποιητικά είναι αυτοί που
πρέπει να απομακρυνθούν».

Επιπλέον,
στην ανακοίνωσή του αναφέρεται ότι η ζημιά που έχουν κάνει οι
«πολιτικοί παράγοντες» στο δημόσιο είναι τεράστια, καθώς έχουν
επιβραβεύσει το παράλογο: «Δεν είναι δουλειά όμως των πολιτών να
μεταφέρουν χαρτιά και πιστοποιητικά από τη μία δημόσια υπηρεσία στην
άλλη, ούτε είναι παραγωγικό να περνάνε τις ώρες τους μπροστά σε ουρές.
Για τα περισσότερα από αυτά τα ζητήματα η τεχνολογία προσφέρει απλές και
ασφαλείς λύσεις. Από το 1986 υπάρχει νόμος που προβλέπει τη χρήση ενός
μοναδικού αριθμού ανά πολίτη και ενοποίηση των επιμέρους μητρώων: Σήμερα
κάθε πολίτης έχει ΑΔΤ, ΑΦΜ, ΑΜΚΑ, αριθμό διπλώματος οδήγησης και ειδικό
εκλογικό αριθμό, ενώ πρόσφατα προστέθηκε ο κλειδάριθμος αυξάνοντας τη
γραφειοκρατία και εμποδίζοντας τη διασταύρωση στοιχείων. Χάος το
μεγαλείο σου».

Για
την αντιμετώπιση της ανεργίας, «Το Ποτάμι» θεωρεί ότι «η μόνη
πραγματική λύση για την ανεργία είναι να ξαναπάρει μπροστά ο ιδιωτικός
τομέας, και ότι όποιοι πολιτικοί το κρύβουν αυτό, κοροϊδεύουν. Αυτό θα
γίνει με μέτρα όπως η ενίσχυση της ρευστότητας. Επίσης, τα κονδύλια του
νέου ΕΣΠΑ για επιδότηση της εργασίας πρέπει να δίνονται για απασχόληση
σε επιχειρήσεις, ή για υποαπασχόληση, αντί για stages στο δημόσιο».
Επιπλέον, προτείνεται επέκταση του επιδόματος ανεργίας στα 2 χρόνια
μέχρι η ανεργία να πέσει κάτω του 10%, καθώς και οι νέοι να εκπαιδευτούν
ταχύρρυθμα σε ειδικότητες και δεξιότητες που σήμερα λείπουν (καθώς,
«παρά την ανεργία, μία στις τρεις επιχειρήσεις στην Ελλάδα δε βρίσκει
κατάλληλους συνεργάτες. Με το μέτρο αυτό μπορούν να απορροφηθούν έως και
100.000 άνεργοι»).

Σχετικά
με τη φορολογία, «Το Ποτάμι» σημειώνει ότι «οι ισχυρότεροι οικονομικά
στους οποίους η χώρα δίνει την ευκαιρία να συσσωρεύσουν πλούτο, οφείλουν
να δίνουν αναλογικά περισσότερα στην κοινωνία. Θα πρέπει να καταργηθούν
όλες οι φοροαπαλλαγές και τα ειδικά φορολογικά προνόμια. Όλα τα
εισοδήματα σε μια φορολογική κλίμακα. Χαμηλή φορολόγηση των αδιανέμητων
κερδών (π.χ. 15%) ως αντίτιμο για τις υπηρεσίες που απολαμβάνουν τα
νομικά πρόσωπα από το κράτος (π.χ. υπηρεσίες δικαιοσύνης, ασφαλείας
κ.λπ.)». Επιπλέον, προτείνεται η μείωση των ασφαλιστικών εισφορών. Όπως
σημειώνεται «αυτές κάνουν ακριβό το κόστος εργασίας στις επιχειρήσεις
και χαμηλό τον καθαρό μισθό. Γι’ αυτούς που θέλουν να αυτοαπασχοληθούν, η
εισφορά του ΟΑΕΕ είναι απαγορευτική. Έτσι μεγαλώνει η ανεργία αλλά και η
μαύρη και ευκαιριακή εργασία».

Σε
ό,τι αφορά την ενίσχυση της επιχειρηματικότητας, «Το Ποτάμι» σημειώνει
ότι «σήμερα οι επιχειρήσεις πνίγονται και η ανεργία καλπάζει επειδή οι
τράπεζες δεν μπορούν, και σε κάποιο βαθμό δε θέλουν, να δώσουν
περισσότερα δάνεια. Η ΕΕ μπορεί να βοηθήσει σε αυτό, είτε με τη
δημιουργία ενός ειδικού μηχανισμού χρηματοδότησης απευθείας σε
επιχειρήσεις, είτε παρέχοντας ρευστότητα στις ελληνικές τράπεζες με
ειδικές ρήτρες για να κατευθυνθούν τα λεφτά στην πραγματική οικονομία
και όχι σε ημέτερους» και ότι «θα πρέπει να εξερευνήσουμε και άλλες
μορφές χρηματοδότησης, ειδικά για τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις αλλά και
ελεύθερους επαγγελματίες, συνεταιρισμούς κ.λπ., όπως, π.χ. τα
μικροδάνεια, όχι μόνο μέσω του προγράμματος Jeremie αλλά και από άλλες
πηγές. Αλλά και εδώ δεν υπάρχει ρυθμιστικό πλαίσιο».

Για το πώς πρέπει η Πολιτεία να συνδράμει αυτούς που έπληξε περισσότερο η κρίση, «Το Ποτάμι» προτείνει:

α)
Σχολικά γεύματα σε όλα τα δημοτικά σχολεία για όλους τους μαθητές (από
εντελώς δωρεάν έως 50 ευρώ το μήνα, ανάλογα με το εισόδημα της
οικογένειας)

β)
Κουπόνι σε όλες τις οικογένειες με παιδιά ηλικίας 2-5 ετών,
εξαργυρώσιμο σε πιστοποιημένους βρεφονηπιακούς σταθμούς (δημοτικούς ή
ιδιωτικούς)

γ) Στήριξη όλων των ηλικιωμένων που ζουν μόνοι με υπηρεσίες υγείας και καθημερινής φροντίδας, τύπου «Βοήθεια στο Σπίτι»

δ) Δωρεάν πρόσβαση όλων σε ένα βασικό πακέτο υπηρεσιών υγείας, και

ε)
Πιλοτική εφαρμογή του ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος. (όπως
αναφέρεται στην ανακοίνωση «από το 2010 προβλέπεται στο μνημόνιο, από το
2012 είναι νόμος του κράτους για πιλοτική εφαρμογή από την 1 Ιανουαρίου
του 2014, με δέσμευση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για συγχρηματοδότηση 95%
– αλλά δεν ασχολείται κανείς»).

Σχετικά
με τη στάση της ναζιστικής Γερμανίας απέναντι στην Ελλάδα κατά τη
διάρκεια της Κατοχής, «Το Ποτάμι» θεωρεί ότι οι προσπάθειες της Ελλάδας
πρέπει να επικεντρωθούν στη διεκδίκηση συγκεκριμένων και απτών αξιώσεων:
α) το Κατοχικό Δάνειο, το οποίο ακόμα και το ναζιστικό καθεστώς είχε
αναγνωρίσει ως συμβατική υποχρέωση της Γερμανίας, β) αποζημιώσεις και
αντισταθμιστικά μέτρα για θύματα ή μαρτυρικές κοινότητες (ιδίως εάν δεν
καλύφθηκαν από τη γερμανοελληνική συμφωνία του 1960) και γ) ο εντοπισμός
και επαναπατρισμός συγκεκριμένων κλεμμένων αρχαιοτήτων που δεν έχουν
επιστραφεί ακόμα.

Σχετικά
με το μεταναστευτικό, «Το Ποτάμι» επισημαίνει ότι «η Ελλάδα δεν μπορεί
να συνεχίσει να παίζει τον ρόλο της παγίδας εξαθλιωμένων ανθρώπων.
Χρειάζεται αποτελεσματική συνοριακή φύλαξη αλλά και φροντίδα για τους
μετανάστες που ζουν στη χώρα. Παράλληλα, η Ελλάδα θα πρέπει να
διεκδικήσει την αναθεώρηση του κανονισμού Δουβλίνο ΙΙ. Πρέπει να
διοχετεύσουμε τους μετανάστες που θέλουν να παραμείνουν και να εργαστούν
στην Ελλάδα όπου υπάρχουν ανάγκες, βάσει των δεξιοτήτων τους και με
σεβασμό στο δικαίωμά τους για αμοιβή και ασφάλιση, και με αντίστοιχη
υποχρέωσή τους για καταβολή φόρων και εισφορών. Δε θα πρέπει να υπάρχουν
εμπόδια για τα παιδιά μεταναστών που γεννιούνται και μεγαλώνουν στην
Ελλάδα να γίνουν Έλληνες».

Τέλος,
για το ζήτημα του διαχωρισμού Εκκλησιάς και κράτους, σημειώνουν ότι
είναι υπέρ του πλήρους διαχωρισμού, καθώς «έτσι η Εκκλησία αποκτά την
αυτονομία της και η Πολιτεία αποδεσμεύεται από περιορισμούς που δεν
έχουν θέση σε ένα σύγχρονο κράτος». Επίσης προτείνουν αναγνώριση του
δικαιώματος στον πολιτικό γάμο και το σύμφωνο συμβίωσης για όλα τα
ζευγάρια, ανεξαρτήτως φύλου, σεξουαλικού προσανατολισμού και ταυτότητας
φύλου των δύο συντρόφων και τροποποίηση του αντιρατσιστικού νόμου «με
προσθήκη προβλέψεων για τις διακρίσεις λόγω βιολογικού ή κοινωνικού
φύλου, σεξουαλικού προσανατολισμού και ταυτότητας φύλου».

ΠΗΓΗ: ΑΘΗΝΑΙΚΟ ΠΡΑΚΤΟΡΕΙΟ, ANA-MPA

 http://mignatiou.com/2014/03/to-potami-tou-stavrou-dimosiopiise-tis-thesis-tou/?utm_source=dlvr.it&utm_medium=facebook

ΠΑΣΧΟΣ ΜΑΝΔΡΑΒΕΛΗΣ