Άρθρο της Μαρίας Μπαρμπατσάλου,
μέλος της Καρ.Πό.Σ
Αφορμή για
τούτες τις σκέψεις στάθηκε το
ντοκιμαντέρ Χαραγμένες Ζωές ,
σκηνοθεσία – σενάριο Σταύρου Μπέσκα, που πρόβαλε την περασμένη Κυριακή το βράδυ
η κινηματογραφική λέσχη της πόλης μας.
Παράλληλες
διαδρομές δύο ανθρώπων, ο ένας, μάλιστα, συντοπίτης μας, σε διαφορετικές
ιστορικές στιγμές (Κατοχή- Εποχή Μνημονίου), που συνειδητά αφιέρωσαν τις ζωές
τους, ως την ύστατη στιγμή του αναπόφευκτου αλλά και ελεύθερα επιλεγμένου
θανάτου τους, στον
αγώνα για την ελευθερία και τη δημοκρατία και εν κατακλείδι
για την διατήρηση της ανθρώπινης αξιοπρέπειας και υπόστασης.
Κατά την οπτική
γωνία του δημιουργού του ντοκιμαντέρ διεξάγεται ένας χρόνιος ατέρμονος πόλεμος.
Τα κέρδη των μονοπωλίων ενάντια στην ανθρώπινη υπόσταση. Η άποψη του υποστηρίζεται από αναλύσεις
ειδικών και ντοκουμέντα. Επικεντρώνεται
ειδικά στην Ευρώπη θεωρώντας ότι
ο γερμανικός επεκτατισμός που έχει ως
κινητήριο δύναμη τα οικονομικά συμφέροντα των γερμανικών αλλά και πολυεθνικών
τραστ του κεφαλαίου επελαύνει, είτε με
στρατιωτικό προκάλυμμα είτε μόνο με οικονομικούς όρους στις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες, ισοπεδώνοντας δημοκρατικούς
θεσμούς και ανθρώπους.
Αιχμές του
δόρατος αυτής της επίθεσης είναι από τη
μία η φτώχεια και η πνευματική εξαθλίωση
που αυτή επιφέρει και από την άλλη η μη
δημιουργική εργασία και ο άκρατος
καταναλωτισμός που οδηγούν στην
πνευματική χαύνωση. Έτσι ο άνθρωπος απανθρωπίζεται , πέφτει στο επίπεδο της
άψυχης μηχανής με ζωωδη, μόνο, ένστικτα, χωρίς σκέψη και συναίσθημα, και
γίνεται πανεύκολα υποχείριο των μεγάλων
οικονομικών συμφερόντων και παραγωγός των κερδών τους.
Μόνη ελπίδα σ
αυτή την επέλαση είναι να κρατήσει ο άνθρωπος το χέρι του συνανθρώπου του και
να μην αφήσουν μαζί την ανθρωπιά να κατακρημνιστεί στον αυνανισμό της ιδιώτευσης
και την ανθρώπινη υπόσταση να εξαθλιωθεί στη λαίλαπα της φτώχειας και έτσι μαζί
να χαράξουν, παλεύοντας, ένα καινούργιο μέλλον.
Μόνη ελπίδα, λοιπόν, η αλληλεγγύη ως πάλη για
τη διατήρηση της ανθρώπινης υπόστασης. Αυτό ανέδειξαν οι διαδρομές ζωής των δύο
αγωνιστών, Κρόκου και Χριστούλα, που πραγματεύεται το ντοκιμαντέρ . αυτό
ανέδειξε και η εκτενής παρουσίαση δομών
αλληλεγγύης και συλλογικοτήτων βάσης που αναπτύχθηκαν και δρούν σε όλη τη χώρα από το ξέσπασμα της κρίσης και μετέπειτα.
Η αγωνία τους
δεν είναι να απαλύνουν για λίγο, μεμονωμένα , τον πόνο του φτωχού,. Στόχος
είναι να μη χαθούν οι άνθρωποι και να στηθούν, να παλέψουν στην απάλειψη,
γενικά, της φτώχειας και της εξαθλίωσης ως εμπόδια για την ανάπτυξη και πλήρη
άνθιση της ανθρώπινης δυνατότητας, ανεξάρτητα σε ποια οικονομική βαθμίδα ανήκει
κάθε φορά ο καθένας.
Χαρακτηριστικές
δηλώσεις που αναδεικνύουν αυτή τη λογική « Δίνουμε όσοι ακόμα έχουμε για να
παλέψουμε όλοι μαζί για να έχουμε αύριο όλοι» Πρωτοβουλία ενάντια στη φτώχεια συλλόγου
γονέων και διδασκόντων σχολείου της Αθήνας.. « Δεν θα έπρεπε να είμαστε
περήφανοι γι αυτό που γίνεται, ούτε να διαφήμιζόμαστε. Είναι ντροπή να υπάρχει
ανάγκη συσσιτίων σήμερα. Πρέπει να παλέψουμε να αλλάξει» Ιερέας κεντρικής
ενορίας των Αθηνών που διοργανώνει συσσίτια τις Κυριακές.
Συνειρμικά
συνέδεσα αυτές τις δηλώσεις με την απάντηση εκπροσώπου του κοινωνικού ιατρείου
Θεσσαλονίκης σε σχόλιο γάλλου
δημοσιογράφου που το εκθείαζε ως την πλέον δραστήρια, αντίστοιχη, δομή στην
Ευρώπη. «Αυτό μας λυπεί. Σημαίνει ότι έχει καταρρεύσει το κοινωνικό κράτος και
ο κοινωνικός ιστός. Εμείς δεν χαϊδεύουμε τα αυτιά των ασθενών μας. Προσφέρουμε
ότι μπορούμε αλλά τους υπενθυμίζουμε ότι δεν είναι αυτό που δικαιούνται, που
δικαιούμαστε εμείς και τα παιδιά μας. Πρέπει να αγωνιστούμε μαζί για ότι
ταιριάζει και αξίζει στον άνθρωπο». Σημειωτέον, πρόσφατα ασθενείς του
κοινωνικού ιατρείου Θεσσαλονίκης συμπαραστάθηκαν στους απεργούς γιατρούς του
ΑΧΕΠΑ που διαδήλωναν κατά της κατάρρευσης του Εθνικού Συστήματος Υγείας.
Πόσο πολύ απέχει
αυτή η οπτική από την πρακτική της νυν Δημοτικής Αρχής που είχε το θράσος να φωτογραφηθεί
απαστράπτουσα στα εγκαίνια του κοινωνικού ιατρείου ενώ η ίδια ακολουθώντας
πιστά και επικροτώντας μνημονιακές πολιτικές συνέβαλε στην αναγκαιότητα
δημιουργίας του. Πόση υποκρισία αλλά και έλλειψη ευθύνης και συναίσθησης της
όλης κατάστασης.
Στο τέλος της
προβολής η κόρη του συμπολίτη μας Δημήτρη Χριστούλα εξομολογήθηκε ότι νιώθει
δυο χρόνια μετά την πολιτική πράξη του πατέρα της, αυτοκτονία ως πράξη αντίστασης
ενάντια στο μνημόνιο, ανεπίδοτη και αυτό τη λυπεί βαθύτατα. Η ελπίδα, όμως,
υπάρχει και μεγαλώνει. Συλλογικότητες αλληλεγγύης ξεπηδούν συνεχώς. Ο άνθρωπος
δίνει το χέρι στον άνθρωπο και διαφυλάσσοντας την ανθρωπιά τους, δρουν για ένα
καλύτερο μέλλον, ανιχνεύοντας το περίγραμμά του.
Ας ξεπηδήσουν,
λοιπόν, από τις «όμορφες¨» συνευρέσεις μας οι σπίθες που θα ανατρέψουν τα
σχέδια τους.
