Το Λαογραφικό Ιστορικό Μουσείο Λάρισας είναι Νομικό Πρόσωπο Ιδιωτικού Δικαίου και επιχορηγείται τακτικά από το Υπουργείο Πολιτισμού. Το Μουσείο σχεδιάζει και εφαρμόζει περιοδικές -θεματικές- εκθέσεις, επιστημονικές συναντήσεις, συνέδρια και επιστημονικές εκδόσεις (λαογραφίας, τοπικής ιστορίας, αρχαιολογίας, εθνογραφίας κ.ά.). Το επιστημονικό προσωπικό του Μουσείου καταγράφει συστηματικά και τεκμηριώνει τις μουσειακές συλλογές, ερευνά και προβάλλει πτυχές του υλικού και άυλου του νεότερου πολιτισμού της Θεσσαλίας.
Το Μουσείο συνεργάζεται με μεγάλα Μουσεία της χώρας, πανεπιστημιακά και άλλα πολιτιστικά Ιδρύματα, τοπικά Μουσεία και εκθετήρια, πολιτιστικούς συλλόγους και την τοπική Αυτοδιοίκηση για τη διοργάνωση πολιτιστικών δράσεων.Το Μουσείο με το περιεχόμενο και τις δράσεις του γνωστοποιεί στην ευρωπαϊκή και διεθνή κοινότητα τη φυσιογνωμία της πόλης της Λάρισας και της ευρύτερης περιοχής κατά τα νεότερα ιστορικά χρόνια, εγγράφοντας τη Θεσσαλία στον παγκόσμιο χάρτη.Τοποθεσία – Πρόσβαση:Τοποθεσία:
Στην Συνοικία Χαραυγή της Λάρισας. Βρίσκεται πίσω από τα Τελωνεία της Λάρισας, μετά την υπόγεια διάβαση της Φαρσάλων με πορεία από το κέντρο προς τα Φάρσαλα. Πρόσβαση:
1η πορεία: Από το κέντρο της Λάρισας και την περιφερειακή οδό Ηρώων Πολυτεχνείου στρίβετε στην οδό Φαρσάλων και περνάτε την υπόγεια διάβαση. Μόλις περάσετε την διάβαση στην πρώτη διασταύρωση στρίβετε αριστερά στην οδό Αλεξανδρουπόλεως.
Ακολουθείτε το δρόμο ευθεία και λίγο Αριστερά και στο τέλος του που είναι αδιέξοδο, βρίσκεται το Λαογραφικό Μουσείο. 2η πορεία: Από την οδό Φαρσάλων πριν την υπόγεια διάβαση στρίβετε δεξιά στην Αλεξανδρουπόλεως και ακολουθείτε την ίδια πορεία.
Η οδός Φαρσάλων είναι ένας από τους βασικούς οδικούς άξονες της πόλης της Λάρισας που οδηγεί από το κέντρο της Λάρισας, στη Νίκαια και τα Φάρσαλα.
Πληροφορίες: Στοιχεία επικοινωνίας (από Δευτέρα έως Παρασκευή, ώρες: 9:00 – 14:00):Tηλέφωνο/Fax : 2410 23 94 46 & 2410 287516
e-mail: limlmus@hol.gr
Λαογραφικό Ιστορικό Μουσείο Λάρισας
Ελληνικός Ορειβατικός Σύλλογος Λάρισας
Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ
ΤΟ ΜΑΡΤΙΟ ΤΟΥ 1932 μία ομάδα φυσιολαρτών & ρομαντικών Λαρισαίων,αποφάσισαν την ίδρυση ενός ορειβατικού συλλόγου,με στόχο την διάδοση της ορειβασίας.
Του έδωσαν την επωνυμία “Ορειβετικός Σύνδεσμος Λάρισας” και λειτούργησε ως τμήμα του Ελληνικού Ορειβατικού Συνδέσμου.
Ανάμεσά τους ήταν οι Αριστ. Μαλάκης, Αλ. Συρμακέζης, Ιωαν. Μακρίδης, Κων/νος Τουφεξής, Εμμ. Σακελλάριος, Ηλ. Ρέμμος, Μ.Παπαϊωάννου, Α.Καρανάσιος και Λ.Καϊρης, που συγκρότησαν το πρώτο διοικητικό συμβούλιο.
Το ημερολόγιο έδειχνε 7 Μαρτίου και οι άνθρωποι εκείνοι (όπως και οι περισσότεροι που γράφουν ιστορία με τις αποφάσεις τους),ούτε που φαντάζονταν πως έγραφαν έτσι την πρώτη σελίδα της ορειβατικής ιστορίας στο νομό Λάρισας.
Κάτω από τη στέγη του συλλόγου βρέθηκαν χιλιάδες Λαρισαίοι.Άλλοι γνώρισαν τη γοητεία του βουνού μέσα από την ορειβασία,άλλοι ανέβασαν ρην αδρεναλίνη τους αναρριχόμενοι σε βράχους,άλλοι μαγεύτηκαν από τις καταβάσεις πάνω σε χιονοσανίδες τους,άλλοι περιπλανήθηκαν σε πλαγιές με απάτητο χιόνι κάνοντας ορειβτικό σκι…..Ανάμεσά τους και κάποιες προσωπικότητες,όπως ο γιατρός,συλλέκτης έργων τέχνης και δωρητής της ομώνυμης συλλογής Γιώργος Κατσίγρας,ο διάσημος φωτογράφος Τάκης Τλούπας,ο αείμνηστος εκδότης της <<Ελευθερίας>>Παναγιώτης Δημητρακόπουλος,ο διευθυντής του πάλαι ποτέ ιδιωτικού Λυκείου Κων/νος Μίχος,ο τέως υπουργός και νομάρχης Λάρισας Γιάννης Φλώρος,ο λυκειάρχης για πολλά χρόνια στη Λάρισα – που έφυγε πριν 5 χρόνια- Νίκος Ταξιλτάρης,ο δήμαρχος Λάρισας Μέμος Μπλάνας……Αλλά και άνθρωποι που πρόσφεραν πολλά περισσότερα στο σύλλογο,όπως ο Κων/νος Σιώπης,ο Αρ.Μαλάκης,ο Βάσος Φιτσόπουλος,ο Κώστας και Στέφανος Τουφεξής,ο Κων/νος Γιαννόπουλος,η Βασιλική Σιαπκαλή,ο Ζήσης Χασιώτης, ο Γ.Παναγιωτακόπουλος……Και να μη γίνει αναφορά στους ανθρώπους που προσφέρουν τα τελευταία χρόνια –διότι, ουκ έστιν αριθμός.
ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΟΡΕΙΒΑΤΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΛΑΡΙΣΑΣ
ΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ,ΤΟ ΠΑΡΟΝ ΚΑΙ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ…..
Λίγο πριν την έναρξη του πολέμου (1938) θα ξεκινήσει η θεμελίωση του καταφυγίου στη σημερινή θέση <<Κάναλος>>το οποίο θα αποπερατωθεί το 1940 και θα αποτελέσει την βάση για την εξάσκηση της 1 ης χιονοδρομικής ομάδας του συλλόγου, μέλη της οποίας θα επανδρώσουν το Τάγμα Χιονοδρόμων στον Ελληνοϊταλικό πόλεμο. Κατά την δύσκολη περίοδο του εμφυλίου, το καταφύγιο θα υποστεί και αυτό τις συνέπειες της εποχής εκείνης. Με τη λήξη των εχθροπραξιών και μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα(1950-1954)θα υπάρξει έντονη κινητικότητα και δραστηριοποίηση του συλλόγου, με προσθήκη πολλών νέων μελών, την επιδιόρθωση και ανακαίνιση του καταφυγίου, την ίδρυση λέσχης, την ενοικίαση χώρου στη Λάρισα και φυσικά την δραστηριοποίηση της χιονοδρομικής ομάδας και τη συμμετοχή σε αγώνες.
Θα περάσουν αρκετά χρόνια δράσης του συλλόγου (1954-1971),κατά την διάρκεια των οποίων ωριμάζουν διάφορες ιδέες ,αποκτώνται πολυεπίπεδες εμπειρίες χωρίς θόρυβο και τυμπανοκρουσίες. Θα λέγαμε ότι ήταν το αναγκαίο διάστημα όπου ο σύλλογος αρχίζει να δημιουργεί τις βάσεις που θα επιτρέψουν αργότερα την επίτευξη σημαντικών επιτευμάτων. Το 1972 είναι το έτος κατά το οποίο ο σύλλογος πρωτο-δραστηριοποιήται στην οργάνωση εκδρομών στο εξωτερικό, τόσο για λόγους αναψυχής όσο και για χιονοδρομία. Παράλληλα γίνεται και η πρώτη διάνοιξη του δρόμου που οδηγεί στο καταφύγιο από τη μεριά της Καρύτσας, ενώ το 1977 τοποθετείται ένα ski lift,μήκους 300 μέτρων, υπολείμματα του οποίου υπάρχουν ακόμα και σήμερα. Στα χρόνια που ακολουθούν υπάρχει έντονη δραστηριοποίηση του συλλόγου στους τομείς, της οργάνωσης ισχυρής χιονοδρομικής ομάδας, της διάνοιξης δρόμου προς το καταφύγιο από τη μεριά της Σπηλιάς(ο σημερινός ασφαλτοστρωμένος δρόμος),της ηλεκτροδότησης του καταφυγίου με την αγορά γεννήτριας και της εγκατάστασης χιονοδρομικού αναβατήρα.27 χρόνια αργότερα,θα ασφαλτοστρωθεί ο δρόμος και χιονοδρομική ομάδα κατατάσεται μεταξύ των καλύτερων σε Εθνικό επίπεδο.
Το 1982 ξεκινούν οι εργασίες επέκτασης του καταφυγίου στη σημερινή του μορφή, οι οποίες θα αποπερατωθούν το 2002.Απο το 1990 και μέχρι σήμερα η πορεία του συλλόγου θα είναι ταχύτατα ανοδική σε όλους τους τομείς. Στη χιονοδρομία πέρα από τις εθνικές διακρίσεις σημειώνονται και άλλες σημαντικές σε βαλκανικό και διεθνές επίπεδο. Στην ορειβασία πραγματοποιούνται πλήθος αναβάσεων, διανοίξεις και βελτιώσεις σημάνσεων μονοπατιών. Νέα αθλήματα αναπτύσσονται από τα μέλη του συλλόγου όπως το ορειβατικό σκι και η χιονοσανίδα. Το σύνολο των δραστηριοτήτων του συλλόγου από την ίδρυσή του το 1932 μέχρι το 2002 θα καταγραφούν σε μία επετειακή έκδοση – λεύκωμα για τα 70 χρόνια προσφοράς και δράσης.
Το 2006, ο Σύλλογος Ορειβατών Λάρισας ,σωματείο είχε ιδρυθεί από παλιούς ορειβάτες του ΕΟΣ Λάρισας κατόπιν αποχώρησης των λόγω διαφωνιών,θα ενσωματωθεί στο σύλλογο αποδεικνύοντας ότι στο βουνό δεν υπάρχει χώρος για διχόνοιες και ότι όλοι είμαστε μέλη μιας μεγάλης παρέας βασισμένοι στις αρχές της φιλίας, της αγάπης, της αλληλεγγύης και της ανιδιοτέλειας.
Σήμερα τίποτα δεν είναι όπως χθες. Ο σύλλογος σφύζει από ζωή .Νέοι άνθρωποι με την συνδρομή και την υποστήριξη των παλαιοτέρων δραστηριοποιούνται. Νέες δράσεις προστίθενται αποτέλεσμα της μαζικότερης στροφής των ανθρώπων σε αθλήματα στο βουνό. Ο πολιτισμός αρχίζει να ανεβαίνει σιγά-σιγά σε υψόμετρο. Νέες προσβάσεις, σύγχρονα υλικά, κατάλληλοι εξοπλισμοί, καθιστούν το βουνό όλο και πιο προσιτό στο μέσο Έλληνα.
Ο Ελληνικός Ορειβατικός Σύλλογος Λάρισας καλείται να κληροδοτήσει στις νέες γενιές τα ιδανικά που άφησαν οι παλαιότεροι για αγάπη και σεβασμό στη φύση. Αγάπη μέσω των δραστηριοτήτων όπως η χιονοδρομία, η ορειβασία, η προστασία του περιβάλλοντος και άλλα. Όλα τα παραπάνω πάντα κάτω από το σκεπτικό της ασφάλειας των συμμετεχόντων. Η εύκολη πρόσβαση σε τίποτα δεν μειώνει τους κινδύνους που εγκυμονεί το βουνό, ιδιαίτερα σε τέτοια υψόμετρα και με την ένταση των καιρικών φαινομένων που παρατηρούμε τα τελευταία χρόνια, λόγω των κλιματικών αλλαγών.
Ήδη πλήθος επισκεπτών ανεβαίνουν στα 1600 μέτρα υψόμετρο, όχι μόνο για να απολαύσουν την καταπληκτική θέα, αλλά και για όσους έχουν όρεξη να κατακτήσουν την κορυφή του Προφήτη Ηλία στα 1978 μέτρα. Ο Δρόμος προς το καταφύγιο αποτελεί το πρώτο βήμα για την εύκολη πρόσβαση των επισκεπτών σε ένα χώρο όπου θα μπορεί να ασκήσει πλήθος δραστηριοτήτων, με προϋποθέσεις, όλο το χρόνο. Ο συνδιασμός βουνό – θάλασσα, το εκτεταμένο δασικό δίκτυο καλοδιατηρημένων δρόμων, η σπάνια φύση, επιτρέπει την ανάπτυξη πολλών μορφών εναλλακτικού τουρισμού. Έξω από το δάσος και το γυμνό χώρο μεταξύ καταφυγίου και του παλιού κτίσματος του ΟΤΕ, το ήπιο ανάγλυφο του εδάφους, ο βόρειος προσανατολισμός, επιτρέπει την δημιουργία τοπικού χιονοδρομικού κέντρου με στόχο την προώθηση της χιονοδρομίας στις μικρές ηλικίες και την αγωνιστική προετοιμασία της αθλητικής ομάδας του συλλόγου.
Ο Ελληνικός Ορειβατικός Σύλλογος Λάρισας με την δράση των 80 χρόνων του, με τα έμπειρα στελέχη και μέλη που διαθέτει μπορεί να προσφέρει την απαιτούμενη τεχνογνωσία, εμπειρία, ασφάλεια στους πολίτες που επιθυμούν να δραστηριοποιηθούν στα << ορεινά >> σπορ. Σήμερα που το βουνό ξαναποκτά την αίγλη του παρελθόντος, όχι ως παραγωγικός χώρος αλλά ως αναψυχής, ο σύλλογος εκσυγχρονίζεται, ανανεώνεται, επεκτείνεται και καλείται να συμφιλιώσει τους νέους επισκέπτες με το νέο <<περιβάλλον>>.Το ζηλευτό επίπεδο στο οποίο βρίσκεται ο σύλλογος δεν είναι μόνο προϊόν της συγκινητικής και πολύ συχνά εθελοντικής προσφοράς όλων των μελών σε όλα τα επίπεδα, υλικά, οικονομικά κ τλ., αλλά και της πολιτείας. Αν και η τελευταία έχει πολλές φορές αθετήσει την υπόσχεσή της, εν τούτοις ισχύει το << κάλλιο αργά παρά ποτέ >>.Σήμερα οι καταστάσεις έχουν αλλάξει. Τα πράγματα ωρίμασαν, οι γνώσεις έχουν πολλαπλασιαστεί, οι διεθνείς εμπειρίες είναι διαθέσιμες, γεγονότα που επιτρέπουν ένα νέο, προσεκτικό σχεδιασμό των δράσεων στο βουνό. Στη διαδικασία αυτή ο σύλλογος θέλει και μπορεί να είναι σύμβουλος και αρωγός της πολιτείας, ώστε το αναμενόμενο αποτέλεσμα να είναι το καλύτερο δυνατό. Ο Ελληνικός Ορειβατικός Σύλλογος Λάρισας είναι έτοιμος να αντιμετωπίσει τις νέες προκλήσεις της εποχής, κοιτάζοντας ΠΑΝΤΑ ΨΗΛΟΤΕΡΑ
eoslarissas.gr
Δημοτική Σχολή Μπαλέτου Λάρισας
Η Δημοτική Σχολή Μπαλέτου ιδρύθηκε το 1989.
Από τότε έχει καταφέρει να δημιουργήσει συνείδηση κλασσικού χορού στη Λάρισα. Η μέθοδος διδασκαλίας βασίζεται στις στέρεες αρχές του ρωσικού συστήμα-τος.
Από τα φυτώρια της Δημοτικής Σχολής Μπαλέτου έχουν αναδειχθεί διακεκριμένοι χορευτές. Οι επιτυχίες της σε πανελλαδικούς, ευρωπαϊκούς και διεθνείς Διαγωνισμούς έχουν αναδείξει και καταξιώσει το όνομά της. Σαν ώριμος καρπός και φυσική αναγκαιότητα της επιτυχημένης της πορείας και της άνθισης του χορού στη Λάρισα ήρθε η ίδρυση της Ανώτερης Σχολής Χορού Λάρισας και του Θεσσαλικού Μπαλέτου.
Ιστορική Αναδρομή Αγιάς
Όπως είναι γνωστό η περιοχή της Αγιάς κατοικήθηκε ήδη απο τους προϊστορικούς χρόνους και στην αρχαιότητα λόγω της στρατηγικής θέσης, έπαιξε σημαντικό ρόλο ενώνοντας τη Λάρισα με τα παράλια της περιοχής.
Τον 11ο αιώνα η περιοχή αποτέλεσε τόπο έντονης θρησκευτικής ζωής, όπως μαρτυρεί ο μεγάλος αριθμός των θρησκευτικών μνημείων της. Συνδέεται με την μοναστική κοινότητα, του “Όρους Κελλίων”, που δημιουργήθηκε καταρχήν στον ανατολικό Κίσσαβο και αργότερα στην σημερινή περιοχή της επαρχίας της Αγιάς.
Η μακραίωνη ιστορία της έχει να επιδείξει πολλές επιδρομές, λεηλασίες και κατακτήσεις: Καταλανών, Αλβανών, Οθωμανών. Στα μέσα του 16ου αι. παραχωρήθηκε από τον Σουλεϊμάν τον Μεγαλοπρεπή (μεταξύ 1540 και 1570) στην κόρη του Μιχριμά, που μετέτρεψε την περιοχή σε βακούφια, δίνοντας τα έσοδα από τη φορολογία των χωριών σε ευαγή ιδρύματα της Κων/πολης. Η κωμόπολη της Αγιάς χτίστηκε στο πρώτα χρόνια της Τουρκοκρατίας και γνώρισε μεγάλη άνθηση το 17ο και 18ο αι.
Στα μέση του 18ου αιώνα γνώρισε μια σημαντική εμπορική και βιοτεχνική άνθηση. Η ευφορία του εδάφους, η πλούσια παραγωγή βαμβακιού και η παραγωγή του μεταξιού υπήρξαν οι βασικότεροι παράγοντες, που αργότερα ώθησαν την ανάπτυξη της βιοτεχνίας ύφανσης φιτιλιών (μεταξωτών) ,αλατζάδων (βαμβακερών), τσικμέδων, τσιβρέδων και μαντηλιών αλλά και του εμπορίου των κόκκινων νημάτων, μετά τη διάλυση του Συνεταιρισμού των Αμπελακίων, στις χώρες της Ευρώπης. την ικοσαετία 1855-1875 γνωρίζει νέα οικονομική άνθηση, αναπτύσσοντας το εμπόριο του μεταξιού. Σημαντικές οικογένειες της Αγιάς και του Μεταξοχωρίου, όπως των Αλεξούληδων, του Δάλλα, του Βατζιά κ.α. συγκεντρώνουν στα χέρια τους το εμπόριο του μεταξιού, αποκτούν πλούτη και αναγείρουν αρχοντικά. Συγχρόνως η ανάπτυξη της περιοχής προσελκύει για την εγκατάσταση αρκέτους ξένους, ορισμένοι από τους οποίους επρόκειτο να αναδειχθούν σε επιφανείς προσωπικότητες της περιοχής, όπως ο Πηλιορείτης γιατρός Φίλιππος Σαμσαρέλος, ο οποίος διετέλεσε Δήμαρχος Δωτιέων. Επίσης, επιχειρηματίες, όπως το ζέυγος Φαβρ, οι οποίοι εγκαταστάθηκαν στο Μεταξοχώρι, έχτισαν το αρχοντικό τους και ασχολήθηκαν με το εμπόριο.
Ανάλογη είναι η άνθηση των γραμμάτων, καθώς το Σχολείο των κοινών γραμμάτων αναβαθμίστηκε σε Αλληλοδιδακτικό και ιδρύθηκαν εδώ Ελληνικό Σχολείο και Σχολείο Θηλέων με δωρεά του ιατρού Αλλαμάνου. Το 1821 οι κάτοικοι της Αγιάς εξεγέρθηκαν και εδώ έλαβαν χώρα μάχες κατά την επανάσταση του 1878 μεταξύ των τουρκικών στρατευμάτων και των ντόπιων οπλαρχηγών Χαρίση, Κεπέλη και Ηρακλείδη. Προσαρτήθηκε στην Ελλάδα με τη συνθήκη του Βερολίνου. Μετά την απελευθέρωση της Θέσσαλίας και την προσαρτησή της στο ελληνικό κράτος (1881) η περιοχή αλλάζει γρήγορα φυσιογνωμία. Το εμπόριο μεταξιού διακόπηκε, η σηροτροφία όμως συνεχίστηκε εώς το 1930 και έγινε η κύρια απασχόληση των κατοίκων. Μάλιστα συνδυάστηκε με την παράλληλη παραγωγή μεταξοσπορού, ο οποίος εξαγόταν μέχρι την Περσία από την οικογένεια Τζημέρου στο Μεταξοχώρι. Κληρονομιά όλης αυτής της δραστηριότητας είναι, σήμερ, το κτίριο της “Χρυσαλλίδας”, το σημερινό Πολιτιστικό Κέντρο του Δήμου, που λειτούργησε από το 1925 ως αποθήκη συγκέντρωσης κουκουλιών της ομώνυμης στην Αθήνα Μεταξοϋφαντουργίας, του Στυλιανού Παπαδόπουλου. Από το 1930 η σηροτροφία εγκαταλείπεται και αντικαθίσταται από τις δενδροκαλλιέργεις. Σε ένα σημείο που απέχει μία ώρα από την Αγιά και που τον 19ο αιώνα σώζονταν ερείπια βυζαντινού φρουρίου, τοποθετήθηκε από ορισμένους συγγραφείς η παλαιά πόλη Δώτιον. «Μάνα Νερού» ονομάζονται οι πηγές υδροδότησης της Αγιάς, τις οποίες μπορεί κάποιος να επισκεφθεί από χωματόδρομο (1,5 χλμ.) και από μονοπάτι (500 μ.). Το «Παλιόκαστρο» προσφέρει άπλετη θέα προς το Αιγαίο, το Δώτιο πεδίο, το θεσσαλικό κάμπο και το δρόμο για Μεγαλόβρυσο. Η παρουσία εκεί τριών πυροβολείων υπενθυμίζει στους κατοίκους τα δύσκολα χρόνια του Εμφυλίου. Σήμερα, η Αγιά, ανα και έχει τη μορφή σύγχρονής πόλης, διατηρεί έντονα τα σημάδια του παρελθόντος. Το πλήθος των θρησκευτικών μνημειών της, αλλά και των αξιόλογων κτιρίων της, τα αρχοντικά και τα νεοκλασσικά της μαρτυρούν το σημαντικό παρελθόν της.
agia.gov.gr
