ΕΝΑΣ ΧΡΟΝΟΣ ΠΑΣΟΚ-ΜΙΚΡΟ ΑΦΙΕΡΩΜΑ
Εντείνει τον προεκλογικό της αγώνα η Ζέττα Μακρή
Δίπλα στους πολίτες όλων των περιοχών που θα συνενωθούν στον νέο Καλλικρατικό Δήμο του Βόλου βρίσκεται διαρκώς η Ζέττα Μακρή σε μία προσπάθεια να αφουγκρασθεί τις ανάγκες της πόλης και να εκθέσει τις απόψεις και τους στόχους της για την ανάπτυξη της περιοχής. Με στρατηγικό στόχο την εφαρμογή ενός νέου μοντέλου διοίκησης που θα προωθήσει τη λειτουργία ενός αποτελεσματικού μηχανισμού παραγωγής ουσιαστικών λύσεων, η Ζέττα Μακρή συναντά καθημερινά εκπροσώπους φορέων, μέλη συλλόγων και κατοίκους περιοχών ώστε να τους μεταδώσει τις σκέψεις της για τον τρόπο διοίκησης της πόλης μας αλλά και για την αντιμετώπιση της καθημερινότητας της την επομένη
μέρα των εκλογών.
Το νέο στρατηγικό δόγμα στο ημίφως

O ΓΕΝΙΚΟΣ Γραμματέας του ΝΑΤΟ Αντερς Φογκ Ράσμουσεν έστειλε την περασμένη εβδομάδα στις κυβερνήσεις των 28 κρατών-μελών της Συμμαχίας το κείμενο για
το νέο στρατηγικό δόγμα που συνέταξαν οι 12 «σοφοί», δουλεύοντας εννέα μήνες. Ο ίδιος έχει κάνει «διάφορες προσθήκες, βελτιώσεις ως προς τη σαφήνεια», λέγουν οι άνθρωποί του, οι κυβερνήσεις θα κάνουν τις παρατηρήσεις τους και αφού το κείμενο
επιστρέψει στη Γραμματεία του ΝΑΤΟ – όπου πιστεύεται ότι θα τεθεί και πάλι υπό την κρίση της Ουάσιγκτον- η τελική μορφή του θα υιοθετηθεί στην πανηγυρική Διάσκεψη Κορυφής του Νοεμβρίου, στη Λισαβόνα.
Δεν έχουν διαρρεύσει στοιχεία για το νέο δόγμα του ΝΑΤΟ, εκτός από κάποιες γενικότητες, λ.χ. ότι εκφράζει την «ουσία της ασφάλειας», ότι είναι ρεαλιστικό και αποδίδει πιστά το κοινό «πιστεύω» του Ράσμουσεν και του προέδρου Μπαράκ Ομπάμα – τα λόγια και οι διακηρύξεις είναι περιττές όταν η πραγματικότητα δεν επιτρέπει την εφαρμογή τους. Ακούγεται επίσης ότι το νέο δόγμα είναι αρκετά ευέλικτο ώστε ανάλογα να προσαρμόζεται στις μεταβαλλόμενες καταστάσεις. Γενικά φαίνεται ότι είναι ήπιων τόνων, γράφουν οι «Financial Τimes», οι οποίοι όμως προσθέτουν το καταλυτικό: «Οταν κάποιοι οργανισμοί αγωνίζονται να δικαιολογήσουν την ύπαρξή τους, τότε δείχνουν ότι πέρασε η μόδα
τους».
Θα μπορέσει όμως να είναι ευέλικτο το νέο δόγμα; Οι εσωτερικές δυσλειτουργίες και οι αντιπαλότητες μεταξύ των κρατώνμελών του υπήρξαν ανέκαθεν τα ασθενή σημεία της Συμμαχίας. Είναι και τώρα. Το Βερολίνο δυσφορεί και επιμένει να διατυπωθεί εκ νέου το άρθρο 5, το οποίο θεωρεί ότι η επίθεση εναντίον ενός κράτους-μέλους είναι αυτομάτως και επίθεση εναντίον όλης της Συμμαχίας. Στρατιωτικές πηγές υπενθυμίζουν ότι χρειάστηκαν τρία χρόνια για να δημιουργηθεί συνταγματικό πλαίσιο το οποίο θα επέτρεπε στη Γερμανία να στείλει στρατιωτικές μονάδες της εκτός Ευρώπης, παρά το γεγονός ότι η κυβέρνηση της χώρας, η στρατιωτική ηγεσία της και ένα μεγάλο μέρος της κοινής γνώμης δεν είχαν αντίρρηση. Υπάρχει επίσης το ζήτημα- πρόβλημα έχει γίνει – της αριθμητικής δύναμης που είναι συνέπεια της κακής οικονομικής κατάστασης όλων των κρατών της Συμμαχίας. Οταν η Βρετανία αποφασίζει να περιορίσει τις στρατιωτικές δαπάνες της κάτω από το 2% του ΑΕΠ της, παραβιάζοντας έναν βασικό κανόνα του ΝΑΤΟ, και η Τουρκία περιορίζει στο ήμισυ τις δυνάμεις που κρατά σε εφεδρεία, γίνεται πολύ δύσκολη, αν όχι αδύνατη, η μό νιμη επιφυλακή σοβαρών νατοϊκών δυνάμεων για άμεση επέμβαση σε περιοχές κρίσης. Υπάρχει όμως ένα ακόμη σοβαρότερο ερώτημα. Το ΝΑΤΟ είναι και παραμένει ένας ευρωατλαντικός στρατιωτικός συνασπισμός. Αλλά, σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις, ο χώρος στον οποίο ενδέχεται να υπάρξει κρίση είναι η Ασία. Ούτε η Ευρώπη, ούτε οι ΗΠΑ, ούτε ο Καναδάς. Το ΝΑΤΟ δεν μπορεί, ακόμη και αν ήθελε η Ουάσιγκτον ή κάποιο άλλο κράτος-μέλος του, να επέμβει στην Ασία. Και οι εξελίξεις στον ασιατικό χώρο δεν αποκλείουν τίποτε.
Είναι ακριβώς αυτή η αδυναμία του ΝΑΤΟ να παίξει τον ρόλο του σε περίπτωση κρίσης στην Ασία που, πέραν των άλλων, παρακινεί την Ουάσιγκτον και τον κ. Ράσμουσεν να φλερτάρουν με τη Ρωσία και να προσβλέπουν στην ένταξή της στην Ευρω-Ατλαντική Συμμαχία. Πιστεύουν ότι επεκτείνοντας τον «μανδύα ασφαλείας» του ΝΑΤΟ ως τα άκρα της Σιβηρίας θα μπορέσουν να παρέμβουν με κάποιον τρόπο στην Απω Ανατολή είτε σε περίπτωση κρίσης στις σχέσεις Πεκίνου- Δελχί. Το γεγονός ότι οι «νέες» ευρωπαϊκές χώρες εξακολουθούν να ζουν με τον φόβο της Ρωσίας δεν ενοχλεί τη στρατιωτική ηγεσία του ΝΑΤΟ. Μολονότι η «παλιά Ευρώπη» επιμένει ότι οι χώρες της Βαλτικής και η Πολωνία θα κάνουν το παν για να μην μπει η Ρωσία στο ΝΑΤΟ «τους». Αλλο είναι εκείνο που δείχνει να διαλύει αυτές τις προσδοκίες. Το Πεκίνο και η Μόσχα δεν ουρανοβατούν. Στο Πεκίνο στις αρχές της εβδομάδας οι πρόεδροι Χου Ζιντάο της Κίνας και Ντμίτρι Μεντβέντεφ της Ρωσίας υπέγραψαν σειρά συμφωνιών «στρατηγικής σημασίας» για την ενέργεια και τον εκσυγχρονισμό πυρηνικών και άλλων κινεζικών εγκαταστάσεων και ο κινέζος πρόεδρος, προσφωνώντας την περασμένη Τρίτη τον ρώσο ομόλογό του, μίλησε για τη «μεγάλη λεωφόρο» στην οποία θα εξελίσσονται στο εξής οι σχέσεις των δύο χωρών.
Ετσι το «νέο» δόγμα δεν μπορεί να απομακρυνθεί από την όλη φιλοσοφία και την πολιτική που πρόβαλε το δόγμα της περασμένης δεκαετίας- ότι το ΝΑΤΟ είναι ένας παγκόσμιος χωροφύλακας που εξασφαλίζει την ασφάλεια των πολιτών στα κράτη-μέλη του με τρόπους που εκείνο κρίνει κατάλληλους. Αμεσοι στόχοι του «νέου» ΝΑΤΟ ήταν και παραμένουν οι τρομοκρατικές οργανώσεις και τα μέλη τους. Το φιάσκο στο Αφγανιστάν έκανε πολλούς, ακόμη και στον Λευκό Οίκο και στο Πεντάγωνο, να μη βάζουν τον πήχη σε μεγάλο ύψος.
http://elliniki-stratigiki.blogspot.com/
Αγγελάκας -Παυλίδης: βουνό και θάλασσα
|
|
|||||||
| του Γιάννη Κυφωνίδη | |||||||
Την Παρασκευή το βράδυ στον κινηματογράφο «Μικρόκοσμος» είδα το ντοκιμαντέρ της Αγγελικής Αριστομενοπούλου «Ταξιδιάρα Ψυχή», που είναι ένα πορτραίτο του Γιάννη Αγγελάκα, τον οποίο ακολούθησε επί δύο χρόνια. Ο ίδιος εξιστορεί την πορεία του από τις «Τρύπες» μέχρι τους «Επισκέπτες». Από την δυτική κουλτούρα του ροκ, μέχρι την ελληνική παράδοση. Από τις sold out συναυλίες, μέχρι τα παρεΐστικα γλέντια-μυσταγωγίες σε ένα πέτρινο σπίτι στα βουνά της Κρήτης, με τον Ψαρογιώργη και την παρέα τους. Αυτός ο άνθρωπος λοιπόν κάποια στιγμή ένιωσε πως το κεφάλαιο «Τρύπες» πρέπει να κλείσει και να προχωρήσει παρακάτω. Είχε κάτι μέσα στο μυαλό του και ήθελε να το δει να γίνεται πραγματικότητα ή –καλύτερα- να το ακούσει. Κράτησε από το κορυφαίο συγκρότημα όλα τα καλά που του έφερε, αλλά και τα άσχημα. Αποχώρησε και κατευθύνθηκε σε κάτι πιο δύσκολο, πιο περίπλοκο, με λιγότερη απήχηση, όπως φαινόταν τότε. Αλλά απήχηση πραγματική είναι τα τραγούδια που μένουν στην ψυχή. Αυτά που κάνουν μέσα σου… φωλιά και επιστρέφουν όταν τα έχεις ανάγκη.
Τα άλλα είναι πρόσκαιρα. Έρχονται και φεύγουν. Στην πρώτη κατηγορία ανήκουν –για μένα- τα Γι’ αυτό του βγάζω το καπέλο. Πάντα στην ζωή μου βγάζω το καπέλο στους ανθρώπους που ξέρουν πολύ καλά τον δρόμο για την διασημότητα, τα χρήματα και την καθολική αναγνώριση αλλά ψάχνουν και βρίσκουν την ευτυχία και την επιτυχία από το δικό τους… μονοπάτι. Κάθε πράγμα στον καιρό του. Κάπως έτσι είναι και ο Παύλος Παυλίδης. Τα «Ξύλινα Σπαθιά» ακόμα κάνουν θόρυβο. Ακόμα τα κρατούν τα παιδιά στα χέρια τους και μεγαλώνουν παίζοντας μ’ αυτά. Μ’ αυτά τα τραγούδια που γράφτηκαν χρόνια πριν και δεν θα σβήσουν ποτέ. Αλλά ο ίδιος ο Παυλίδης πήγε κι αυτός παρακάτω. Στο δικό του μονοπάτι. Στην δική του παραλία.
Γιατί βουνό… Πες μου πως γίνεται η αγάπη Ποιος σκαλίζει το σκοτάδι στην ψυχή μου κι όταν χαίρομαι ποιος κλαίει
Αερικό είσαι, αερικό… Όσοι δε θέλουν να θυμούνται Αερικό είσαι, αερικό… |
http://www.protagon.gr/ | ||||||
| >> Όλα τα άρθρα του Γιάννη Κυφωνίδη | |||||||
ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ κύριε Παπανδρέου
Νωπή εντολή αναζητά ο κύριος Παπανδρέου στις επερχόμενες δημοτικές εκλογές τονίζοντας ότι το ΠΑΣΟΚ είναι δύναμη ανατροπής απέναντι σε όσους επιχειρούν να κρατήσουν την Ελλάδα στο παρελθόν και σε εκείνους που είδαν την ανάπτυξη της χώρας σα μοίρασμα προνομίων.
Λησμονεί όμως ο κύριος Παπανδρέου ότι το μοίρασμα των προνομίων ήταν πολιτικές που επί σειρά ετών εφήρμοζαν οι κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ και της Νέας Δημοκρατίας. Πολιτικές που κατά παράβαση των κανόνων της ηθικής και των νόμων έγιναν η βασική τους… επιδίωξη και κατέληξαν να διαφθείρουν τους θεσμούς, να αλλοιώσουν τον κοινωνικό ιστό και να καταστρέψουν την οικονομία της χώρας. Που μας οδήγησαν στην κηδεμονία της τρόικας και στην υπογραφή του μνημονίου. Επιδιώκει να πάρει λαϊκή εντολή ο κύριος Παπανδρέου για την εφαρμογή μιας πολιτικής που συνεπάγεται πλήρη εκχώρηση των κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας, εξαθλίωση των Ελλήνων, εκτόξευση της ανεργίας στα ύψη, βαθύτατη ύφεση, περισσότερη φτώχεια.
Επιδιώκει να πάρει τη λαϊκή εντολή για την εφαρμογή μιας πολιτικής που επιδεινώνει με ταχείς ρυθμούς τις οικονομικές συνθήκες της Ελλάδας οδηγώντας τη σε αργό θάνατο. Μιας πολιτικής που στοχεύει στον αυταρχισμό και την ενδυνάμωση των δυνάμεων καταστολής που θα κάμψουν τις οποιεσδήποτε λαϊκές αντιδράσεις.
Αλλά οι πολίτες νιώθουν παρά τη συστηματική προσπάθεια χειραγώγησης της κοινής γνώμης και εξαπάτησης του λαού από τα ΜΜΕ, ότι ο δρόμος που ακολουθεί η κυβέρνηση είναι ολέθριος και καταστροφικός. Η ύφεση έχει αφήσει πίσω της πληγές και η μεγάλης διάρκειας ανεργία αποτελεί σοβαρό κίνδυνο για τη σταθερότητα του συστήματος και την εφαρμογή του μνημονίου. Μια έκρηξη μείζονος κοινωνικής αναταραχής, που είναι πιθανόν να προκαλέσει ντόμινο κοινωνικών εκρήξεων και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, αποτελεί τον εφιάλτη που στοιχειώνει τον ύπνο της κυβέρνησης.
Οι πολίτες θα πουν όχι στον κύριο Παπανδρέου και στους επαγγελματίες πολιτικούς που ευθύνονται για την κρίση στην πατρίδα μας. Όχι στην κατοχή νέου τύπου από την τρόικα, όχι στις δουλοπαροικές συνθήκες εργασίας και τους αντεργατικούς νόμους που υποθηκεύουν τις ζωές των μελλοντικών γενεών.
Όχι στις αυθαίρετες κατασταλτικές δυνάμεις εξουσίας εναντίον των πολιτών, όχι στην εκχώρηση των εθνικών κυριαρχικών μας δικαιωμάτων και την άτακτη υποχώρηση απέναντι στον νεοφιλελεύθερο διευθυντήριο της Ευρώπης και του ΔΝΤ.
Όχι κύριε Παπανδρέου. Ευχαριστούμε αλλά δε θα πάρουμε.
Ο Ανένταχτος
Αναρτήθηκε από Αλεξάνδρα Μαρία Τράγκα
Την Παρασκευή το βράδυ στον κινηματογράφο «Μικρόκοσμος» είδα το ντοκιμαντέρ της Αγγελικής Αριστομενοπούλου «Ταξιδιάρα Ψυχή», που είναι ένα πορτραίτο του Γιάννη Αγγελάκα, τον οποίο ακολούθησε επί δύο χρόνια. Ο ίδιος εξιστορεί την πορεία του από τις «Τρύπες» μέχρι τους «Επισκέπτες». Από την δυτική κουλτούρα του ροκ, μέχρι την ελληνική παράδοση. Από τις sold out συναυλίες, μέχρι τα παρεΐστικα γλέντια-μυσταγωγίες σε ένα πέτρινο σπίτι στα βουνά της Κρήτης, με τον Ψαρογιώργη και την παρέα τους. Αυτός ο άνθρωπος λοιπόν κάποια στιγμή ένιωσε πως το κεφάλαιο «Τρύπες» πρέπει να κλείσει και να προχωρήσει παρακάτω. Είχε κάτι μέσα στο μυαλό του και ήθελε να το δει να γίνεται πραγματικότητα ή –καλύτερα- να το ακούσει. Κράτησε από το κορυφαίο συγκρότημα όλα τα καλά που του έφερε, αλλά και τα άσχημα. Αποχώρησε και κατευθύνθηκε σε κάτι πιο δύσκολο, πιο περίπλοκο, με λιγότερη απήχηση, όπως φαινόταν τότε. Αλλά απήχηση πραγματική είναι τα τραγούδια που μένουν στην ψυχή. Αυτά που κάνουν μέσα σου… φωλιά και επιστρέφουν όταν τα έχεις ανάγκη.