Tου Πασχου Mανδραβελη / pmandravelis@kathimerini. gr

Διαβάσαμε και ακούσαμε πολλά για το επάγγελμα των φαρμακοποιών. Ο Πανελλήνιος Φαρμακευτικός Σύλλογος (ΠΦΣ) τίμησε τον Τύπο με ολοσέλιδες καταχωρίσεις, που είχαν τίτλο «Το φαρμακείο δεν είναι κλειστό επάγγελμα». Διαβάσαμε επιστολές για τον «κοινωνικό ρόλο των φαρμακοποιών». Η αλήθεια είναι ότι αυτός ο ρόλος μάς φάνηκε λίγο αλμυρός, ειδικά για κάποια φάρμακα των 1.500 ευρώ. Κάποιοι, όμως, μάς είπαν ότι αυτά είναι νοσοκομειακά και επομένως δεν πωλούνται από τα φαρμακεία, παρά το γεγονός ότι υπάρχουν στον επίσημο τιμοκατάλογο λιανικής.
Η αλήθεια όμως είναι άλλη. Την εκστόμισε ο πρόεδρος του Πανελλήνιου Φαρμακευτικού Συλλόγου στο συνέδριο Pharmapoint 2010 (Θεσσαλονίκη 16-17/10/2010). Ο κ. Δημήτρης Βαγιωνάς ζήτησε διάλογο με την κυβέρνηση, αλλιώς θα έχει «κακά ξεμπερδέματα». Εθεσε την κόκκινη γραμμή από την
οποία -όπως είπε- «δεν μετακινούμαστε ούτε χιλιοστό». Η κόκκινη γραμμή, φυσικά, είναι η σημερινή κατάσταση.
Η ομιλία του κ. Βαγιωνά μαγνητοσκοπήθηκε και αναρτήθηκε στο YouTube. Σύμφωνα μ’ αυτήν, οι μη διαπραγματεύσιμοι όροι των φαρμακοποιών είναι:
1) «… Υπαρξη προγραμματισμού για την ίδρυση νέων φαρμακείων με διατήρηση των πληθυσμιακών και χωροταξικών κριτηρίων…».
2) «… Μη αμφισβήτηση του ιδιοκτησιακού καθεστώτος του φαρμακείου και της κληρονομικότητας του φαρμακείου…». Κληρονομικό δικαίωμα στο φαρμακείο σε μια χώρα που κατήργησε διά δημοψηφίσματος την κληρονομική βασιλεία; Φυσικά. Στη δευτερολογία του o κ. Βαγιωνάς υπόσχεται στη βάση: «Το επάγγελμα τού φαρμακοποιού είναι ένα. Από αυτό ζήσαμε εμείς, και από αυτό θα ζήσουν τα παιδιά σας…». Και τα παιδιά των αγροτών, των υπαλλήλων που έχουν μεράκι τη φαρμακευτική;
3) «… Λέμε κατηγορηματικά όχι σε κάθε σενάριο συμμετοχής εμπόρων και επιχειρηματιών όπως σούπερ μάρκετ και αλυσίδες στη χορήγηση του φαρμάκου…».
4) «… Σταθερή και ενιαία τιμή στο φάρμακο για προστασία του από την εμπορευματοποίηση…».
5) «… Είμαστε κάθετα αντίθετοι σε κάθε μείωση στο ποσοστό μας κέρδους κατά οιονδήποτε τρόπο, όπως και αν ονομαστεί…».
Πώς εννοεί την προστασία από την εμπορευματοποίηση ο πρόεδρος των φαρμακοποιών; Κάποια στιγμή ένας σύνεδρος θέτει ένα ερώτημα σχετικά με τελευταία απόφαση της κυβέρνησης να μειώσει το ποσοστό κέρδους στο 18% για τα ακριβά νοσοκομειακά φάρμακα. Ο κ. Βαγιωνάς πετάει οργισμένος τα γυαλιά του στο τραπέζι και απαντά: «… Ο Σύλλογος δεν ήρθε καν σε διάλογο με την ελληνική πολιτεία. Δεν δεχθήκαμε την απόφαση, γι’ αυτό καλώ από αυτό το βήμα να μην δεχθεί κανείς να εκτελεί συνταγές για τα νοσοκομειακά φάρμακα με το ποσοστό κέρδους 18%…». Ακούγονται θερμά χειροκροτήματα στην αίθουσα…
Σημείωση: Με δεδομένο ότι νοσοκομειακά φάρμακα τα χρειάζονται οι χρόνιοι και βαριά ασθενείς, πιθανότατα θα πρέπει να το πάρουμε απόφαση. Ο κοινωνικός ρόλος των φαρμακοποιών είναι στη διατίμηση: από 23,8% ποσοστό κέρδους και πάνω λειτουργεί…
Τέλος, κάνοντας τον απολογισμό της 35ετούς του θητείας ο κ. Βαγιωνάς τόνισε: «… Ας μην ξεχνάτε ότι κάποτε είχαμε και 12% και 15% εκπτώσεις. Και τα καταργήσαμε όλα… Μην ξεχνάτε επίσης ότι το 1992 πήραμε μια αύξηση του ποσοστού κέρδους 2,5%…».
Αμ, ξεχνιούνται αυτά κ. πρόεδρε; Ακόμη τα πληρώνουμε…

Με την υπ’ αριθμό 3261/2010 απόφασή του, το Ε΄ Τμήμα του Συμβουλίου της Επικρατείας απέρριψε την αίτηση κατοίκων του Κολωνακίου που ζητούσαν να ακυρωθεί η από 4/10/2005 απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου του Δήμου Αθηναίων με την οποία εγκρίθηκε η τοποθέτηση βυθιζόμενου κάδου προσωρινής αποθήκευσης αστικών απορριμμάτων και υλικών ανακύκλωσης στη συμβολή των οδών Καψάλη και Νεοφύτου Βάμβα στην πλατεία Φιλικής Εταιρείας. Πρόκειται για Container χωρητικότητας 12 κυβικών μέτρων για τα απορρίμματα των κατοίκων της περιοχής. Σύμφωνα με την απόφαση του ΣτΕ ο Δήμος Αθηναίων προκειμένου να βελτιώσει τις συνθήκες συγκέντρωσης των απορριμμάτων, από πλευράς υγιεινής και αισθητικής, εφάρμοσε πιλοτικό πρόγραμμα μηχανικής αποκομιδής, με υπογειοποίηση του συστήματος προσωρινής αποθήκευσης, στις περιοχές Κολωνακίου και Κολωνού. Πρόκειται για σύστημα βυθιζόμενων κάδων και σταθερών συμπιεστών που θα τοποθετηθούν σε περιοχές τουριστικού, αρχαιολογικού, εμπορικού ενδιαφέροντος και θα αντικαταστήσουν τους υπέργειους εν σειρά τοποθετημένους κάδους, ελαχιστοποιώντας έτσι τις οχλήσεις που μπορεί αυτοί να προκαλέσουν, αλλά και με την εξάλειψη των δυσάρεστων οσμών και την αποκατάσταση της αισθητικής εικόνας της περιοχής. Η απορριπτική απόφαση του δικαστηρίου ορίζει ότι η οικεία απόφαση του δημοτικού συμβουλίου είναι επαρκώς αιτιολογημένη και κρίνει αβάσιμο των ισχυρισμό των κατοίκων ότι με την τοποθέτηση των βυθιζόμενων κάδων προσωρινής αποθήκευσης αστικών απορριμμάτων παραβιάζεται το άρθρο 24 του Συντάγματος περί βιώσιμου αστικού περιβάλλοντος, καθώς δημιουργείται μόνιμη εστία μολύνσεως και δυσωδίας. Το Συμβούλιο της Επικρατείας έκρινε ότι όχι μόνο δεν επιβαρύνεται το περιβάλλον αλλά αντιθέτως προάγεται. Επιπλέον, το δικαστήριο απεφάνθη ότι δεν απαιτείται οικοδομική άδεια για την τοποθέτησή του και δεν αλλοιώνεται ο κοινόχρηστος χαρακτήρας της πλατείας Κολωνακίου, αφού ο κάδος καταλαμβάνει μικρό τμήμα υπόγειου χώρου. 

http://www.lawnet.gr/news.asp?cat=1&article=22280

να τον κλωτσάνε και οι τελευταίοι σεσημασμένοι συμμορίτες- εκδότες.

Μόνο Κα-ρα-μαν-λής ή Τάνκς  και Παπανδρέου ή Χάος  ξέρει να λέει.  Άντε ρε…

http://papaioannou.wordpress.com/

Το εμπόριο πάσχει μαζί με τους καταναλωτές που λιγοστεύουν ή που αρκούνται στο να κοιτάζουν απλώς τις βιτρίνες. Οι προσφορές στα καταστήματα γίνονται όλο και πιο δελεαστικές, οι καταστηματάρχες δείχνουν κατανόηση σε πελάτες που δυσκολεύονται να πληρώσουν τις δόσεις και ο φαύλος κύκλος συνεχίζεται!

Είναι πολύ λυπηρό να βλέπουμε καταστήματα να κλείνουν, να ενοικιάζονται ή να πουλιούνται και οι άλλοτε πολυσύχναστοι πεζόδρομοι να αδειάζουν από περαστικούς και να γεμίζουν από καταστηματάρχες που κάθονται στα παγκάκια και συζητούν για την οικονομική κρίση, για την κρίση τους…

Αυτό όμως που μας προβληματίζει πιο πολύ απ΄ όλα είναι η αύξηση των ενεχυροδανειστηρίων. Διαφημίζονται σε εφημερίδες, σε λεωφορεία και σε φυλλάδια προμηνύοντας ίσως τη δουλειά του μέλλοντος!
Αυτό το μέλλον όμως κανένας από εμάς δεν το φανταζόταν, κανένας μας δεν το επιθυμούσε.

Η ανάγκη επιδεινώνει τα κακά που δεν μπορεί να θεραπεύσει και δυστυχώς αυτή η ανάγκη του κόσμου αρρωσταίνει ακόμα πιο πολύ την Ελλάδα και τους έλληνες που ξεπουλούν χρυσούς σταυρούς και δαχτυλίδια για να καλύψουν καταναλωτικά δάνεια και πιστωτικές.

Σαν καταναλωτές μπορεί να υπήρξαμε ανώριμοι και αφελείς, σαν πολίτες μπορεί να υπήρξαμε ανεύθυνοι και ασυνείδητοι, σαν άνθρωποι όμως οφείλουμε να καταλάβουμε πως από ένα σημείο και μετά δεν υπάρχει πλέον επιστροφή.
Αυτό είναι το σημείο που πρέπει να φτάσουμε.

Από την Κ. Ν.